Ndonëse pasojat e kryengritjes së vitit 1917 për dinastinë Romanov ishin katastrofike, nuk ishte revolta e parë që monarkia kishte përjetuar. Në të vërtetë, Car Nikolla II kishte përballuar një herë tashmë stuhinë e revolucionit në vitin 1905, një përvojë që e kishte lënë atë të goditur dhe të dobësuar. Megjithëse shmangu një katastrofë të plotë në kryengritjen e mëparshme, ai u detyrua të pajtohej me lëshimet që kufizonin kompetencat e tij, duke rezultuar në nxjerrjen e Manifestit të Tetorit, i cili pranoi një numër kërkesash të bëra nga shtetasit e tij. Këto përfshinin masa për të përmirësuar liritë civile, votimin universal të të drejtave të njeriut dhe futjen e një legjislature të zgjedhur, të njohur si Duma. Mbi të gjitha, megjithatë, në vitin 1905 ushtria jashtëzakonisht e fuqishme mbeti kryesisht besnike ndaj regjimit të carit, ndërsa 12 vjet më vonë nuk ishte kështu. Kjo ishte një pikë e rëndësishme kthese – kur Nikolla humbi mbështetjen e ushtrisë, ai humbi edhe fronin.

16