Alireza Niknam
Kanë kaluar dyzet e shtatë vjet që nga dita kur kombi iranian, me duar bosh por me zemra të mbushura me besim, vendosmëri dhe guxim, solli një nga revolucionet më të thella dhe më popullore në historinë bashkëkohore. Një revolucion që nuk lindi as nga një grusht shteti dhe as nga ndërhyrja e fuqive të huaja, por nga prania e drejtpërdrejtë e popullit në skenë; një revolucion, shtylla kurrizore e të cilit, që nga dita e parë e deri më sot, ka qenë vetë populli.
47-vjetori i Revolucionit Islamik nuk është thjesht një datë në kalendar; ai është një shenjë e qartë e vazhdimësisë së një rruge historike përgjatë së cilës kombi iranian ka qëndruar me vetëdije dhe largpamësi pas flamurit të Revolucionit dhe udhëheqjes së tij. Në këtë kuadër, roli i Udhëheqësit të Revolucionit Islamik, Lartmadhërisë së Tij, Ajatollahut të Madh, Sejed Ali Khamenei, ka qenë i dukshëm dhe vendimtar — jo vetëm si udhëheqës politik, por si simbol i stabilitetit, racionalitetit revolucionar, rezistencës dhe pavarësisë.
Një nga shtrembërimet më të mëdha që armiqtë e Revolucionit janë përpjekur të promovojnë gjatë dekadave është tentativa për të paraqitur një ndarje midis “popullit” dhe “sistemit” — një pretendim që përgënjeshtrohet çdo vit, veçanërisht gjatë tubimeve masive të 11 shkurtit. Prania e vazhdueshme, e gjerë dhe vullnetare e popullit në arenat kombëtare dhe revolucionare — nga marshimet te funeralet e dëshmorëve, nga pjesëmarrja në zgjedhje te ndihma besnike gjatë krizave — është dëshmi e qartë se Revolucioni Islamik vazhdon të ecë mbi supet e popullit.
Agjencitë vendase të lajmeve kanë theksuar vazhdimisht në raportimet e tyre nga terreni se përbërja demografike e pjesëmarrësve në ceremonitë revolucionare nuk kufizohet në një klasë apo brez të caktuar; nga adoleshentët e brezit të viteve 2010 deri te veteranët e epokës së Mbrojtjes së Shenjtë, të gjithë qëndrojnë në një rresht. Kjo vazhdimësi brezash është në vetvete shenjë e diskursit të gjallë të Revolucionit. Gjatë katër dekadave të fundit, Republika Islamike e Iranit është përballur me presionet, sanksionet, luftërat dhe komplotet hibride më të ashpra. Ajo që e ka drejtuar këtë anije nëpër stuhi ka qenë udhëheqja e mençur dhe një popull që njëkohësisht ka ruajtur parimet e Revolucionit pa neglizhuar racionalitetin politik.
Në sytë e një pjese të madhe të popullit iranian, Ajatollah Khamenei nuk është thjesht një autoritet zyrtar; ai është besniku i Revolucionit, mbrojtësi i pavarësisë së vendit dhe zëri i rezistencës së kombit kundër kërkesave të tepruara të fuqive hegjemoniste. Deklaratat e tij në momente historike kritike — nga trazirat e brendshme te përballjet me kërcënimet e jashtme — kanë ndriçuar vazhdimisht rrugën dhe kanë parandaluar devijimin e trenit të Revolucionit.
Mediat vendase kanë vënë shpesh në dukje se një nga arsyet kryesore të besimit publik ndaj udhëheqjes është sinqeriteti i tij, stili i thjeshtë i jetesës dhe lidhja e tij e vërtetë me zemrën e shoqërisë — cilësi që kanë domethënie të thellë në kulturën politike iraniane.
Çdo vit, armiqtë e Revolucionit përpiqen përmes operacioneve mediatike të krijojnë një atmosferë dëshpërimi dhe përçarjeje. Megjithatë, përgjigjja e popullit iranian jepet jo me deklarata, por në rrugë. Tubimet e 11 shkurtit, veçanërisht në vitet e fundit të shënuara nga presione ekonomike dhe sanksione të paprecedenta, janë shndërruar në një referendum popullor kundër imponimit dhe kërcënimeve.
Raportet zyrtare tregojnë se edhe në kushtet më të vështira të jetesës, populli iranian bën një dallim të vetëdijshëm midis thelbit të Revolucionit dhe udhëheqjes së tij, nga njëra anë, dhe mangësive të performancës ekzekutive, nga ana tjetër — një dallim që buron nga pjekuria politike e shoqërisë. Pikërisht në këtë pikë kanë dështuar vazhdimisht llogaritë e armikut.
Në diskursin e Revolucionit Islamik, “Velajet-e Faqih” (Kujdestaria e Juristit) nuk është thjesht një strukturë juridike, por një garanci për vazhdimësinë e rrugës së Revolucionit. Mbështetja e popullit për Udhëheqësin e Revolucionit buron nga ky kuptim i thellë se pa qendërsinë e kujdestarisë, Revolucioni do të ekspozohej ndaj devijimit, infiltrimit dhe transformimit. Shumë analistë vendas theksojnë se përvoja e vendeve të rajonit — ku, pas revolucioneve apo protestave, mungoi një udhëheqje e unifikuar dhe e besueshme — tregon qartë pse kombi iranian vazhdon të këmbëngulë në këtë parim.
Në kundërshtim me pretendimet e mediave armiqësore, brezi i ri i Iranit nuk është distancuar nga Revolucioni; përkundrazi, ai po e riformulon atë në gjuhën e epokës së vet. Prania aktive e të rinjve në fushat shkencore, teknologjike, kulturore dhe madje edhe mediatike tregon se lidhja e tyre me udhëheqjen nuk është thjesht emocionale apo historike, por racionale dhe e orientuar drejt së ardhmes. Deklaratat e Udhëheqësit mbi “Xhihadin e Sqarimit” synojnë pikërisht këtë realitet: transmetimin e ndërgjegjshëm të së vërtetës së Revolucionit te brezat që nuk i përjetuan drejtpërdrejt ngjarjet e vitit 1979, por janë trashëgimtarë të arritjeve të tij.
Dyzet e shtatë vjet pas fitores së Revolucionit Islamik, ajo që bie më shumë në sy është lidhja organike midis kombit iranian dhe Revolucionit e udhëheqjes së tij — një lidhje që nuk thyhet nga presionet, sanksionet apo lufta psikologjike. Populli iranian, pavarësisht të gjitha pakënaqësive dhe kërkesave legjitime, ka treguar në momente historike kritike se nuk bën pazar mbi pavarësinë, dinjitetin dhe thelbin e sistemit të tij. Qëndrimi pas Udhëheqësit të Revolucionit nuk është për ta një slogan, por një zgjedhje e vetëdijshme — e rrënjosur në histori, besim dhe përvojë.
Revolucioni Islamik është gjallë sepse populli është gjallë.
Dhe për 47 vjet, ky popull ka deklaruar qartë:
Rruga jonë është ajo rrugë, flamuri i së cilës sot qëndron në duart e Sejed Ali Khamenei.
