Gëzim Katuçi
Njoftimi për një armëpushim në luftën kundër Iranit nuk do të thotë domosdoshmërisht fillimin e një paqeje të qëndrueshme. Megjithatë, edhe pse nuk ka asnjë garanci që Trump nuk do të rikthehet për të goditur Iranin, ka arsye për të besuar se ai ka kuptuar gjënë më të rëndësishme. Kjo gjë e rëndësishme është se vazhdimi i pjesëmarrjes në projektin e shkatërrimit të Iranit do të kishte qenë një vetëvrasje politike për të.
Pas vendimit të Shteteve të Bashkuara për të filluar tërheqjen nga konflikti në Lindjen e Mesme, pala kryesore humbëse është Izraeli, i udhëhequr nga kryeministri Benjamin Netanyahu.
Nëse Trump ka ende ndonjë mundësi për të rregulluar gjërat në Amerikë, Netanyahu nuk duket të ketë asnjë shans në vendin e tij. Vendimi i presidentit amerikan për të ndaluar dhe për të reflektuar mbi luftën kundër Iranit, të cilin e mori në mënyrë të pavarur pa u konsultuar me kryeministrin izraelit dhe pa e informuar as për tërheqjen e papritur nga projekti izraelit për eliminimin e Iranit, në mënyrë të pashmangshme do të shënojë fillimin e fundit politik të Netanyahut.
Këtë e konfirmon vala e kritikave që Netanyahu tashmë ka marrë nga kundërshtarët e tij, si nga e djathta ashtu edhe nga e majta e politikës izraelite.
“Në historinë tonë nuk ka pasur kurrë një katastrofë politike si kjo e sotmja. Netanyahu ka pësuar një humbje politike dhe nuk ka arritur asnjë objektiv”, deklaroi lideri i opozitës në Knesset, Yair Lapid.
Korrit të kritikave iu bashkuan edhe ish-ministri i Mbrojtjes dhe kreu i partisë “Our Home Israel”, Avigdor Lieberman, kreu i fraksionit “Otzma Yehudit”, Tzvi Katz, si dhe lideri i partisë “Democracy”, Yair Golan.
Në fund, Netanyahu, i cili deri pak kohë më parë dukej si një triumfator që kishte arritur ta tërhiqte Trumpin në realizimin e projektit anti-iranian izraelit, u gjend i papëlqyer nga të gjithë në vendin e tij, edhe pse për arsye të ndryshme. Të djathtët nuk arrijnë t’ia falin faktin që tani do të detyrohet të ndalet në mes të rrugës dhe, së bashku me Trumpin, të ndalojë goditjet ndaj Iranit, siç kërkohet nga aleati amerikan. Të majtët e kritikojnë nga një këndvështrim tjetër, duke bërë një pyetje tjetër: pse, për çfarë qëllimi të madh, vendi jetoi për disa javë në një gjendje të jashtëzakonshme tensioni, duke u fshehur në strehimore kundërajrore nën zhurmën e sirenave dhe duke mbledhur copëzat e sulmeve me raketa dhe dronë iranianë?
Pyetja më e rëndësishme dhe më e hidhur: “Për çfarë luftuam dhe çfarë arritëm?” qëndron pezull në ajër, si tymi i një zjarri ende të pashuar, që depërton në mushkëri dhe djeg fytin.
Kjo pyetje shtrohet nga të gjithë ose pothuajse nga të gjithë në Izrael.
Si politikani izraelit më me përvojë, i cili për vite me radhë ka drejtuar qeverinë si në këtë shekull ashtu edhe në atë të kaluar, Benjamin Netanyahu e ka konsideruar gjithmonë luftën kundër Iranit si projektin e tij kryesor politik dhe jetësor, të ngritur në nivel zgjedhjeje ekzistenciale. Nga tribuna e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, ai ka denoncuar shpesh “kërcënimin iranian”, duke kërkuar krijimin e një koalicioni të “shteteve të përgjegjshme” kundër “regjimit të ajatollahëve”.
Kur Trump u bind për të shkatërruar Iranin me forcat e përbashkëta të Uashingtonit dhe Tel Avivit, dukej se Netanyahu kishte arritur fitoren. Por presidenti amerikan u shkëput nga kjo strategji, dhe tani është Netanyahu ai që duhet të përballet me pasojat, sepse fituesit nuk gjykohen, ndërsa ai ka humbur në mënyrë fatale./fb
