Industria e urrejtjes ka hyrë në një fazë të re dhe më të rrezikshme, duke ushqyer dhe shtyrë partitë e djathta ekstreme në Perëndim ato që njihen për armiqësinë ndaj demokracisë, emigrantëve dhe të huajve – që t’i drejtojnë shigjetat e tyre ndaj myslimanëve që jetojnë brenda këtyre shoqërive. Kjo prirje nuk është as e rastësishme dhe as spontane; ajo buron nga kalkulime politike dhe interesa madhore që kërkojnë krijimin e një “armiku të brendshëm” për të justifikuar politika përjashtuese dhe për të mobilizuar elektorate të frikësuara.
Faktet demografike tregojnë një realitet krejt ndryshe nga narrativa e frikës. Myslimanët përbëjnë fenë e dytë si në Francë ashtu edhe në Gjermani, ndërsa në Evropën Perëndimore jetojnë më shumë se 15 milionë myslimanë. Shumica dërrmuese e tyre janë bërë pjesë organike e shoqërive perëndimore: respektojnë ligjet, kontribuojnë në ekonominë kombëtare dhe punojnë në sektorë jetikë të shërbimeve publike dhe private.
Një shembull domethënës është sektori shëndetësor. Pothuajse gjysma e mjekëve në Francë janë me origjinë arabe, dhe nëse hyn në cilindo spital madje në cilindo repart të cilitdo spital në cilindo qytet francez – është shumë e mundshme që mjeku që të trajton të jetë arab mysliman. E njëjta tablo vërehet edhe në Gjermani dhe Britani, ku ekziston një prani e gjerë mjekësh dhe profesionistësh shëndetësorë me origjinë arabe myslimane. Këta njerëz nuk janë “të huaj” në kuptimin real të fjalës; ata janë shtylla mbi të cilat mbështetet funksionimi i përditshëm i këtyre shoqërive.
Megjithatë, makineria e prodhimit të urrejtjes vazhdon të punojë me intensitet, duke i injoruar këto fakte dhe duke ushqyer stereotipe që çojnë drejt racizmit dhe përjashtimit. Ky proces, i nxitur nga interesa politike afatshkurtra dhe strategji që synojnë përfitime elektorale, mbart rreziqe serioze për vetë shoqëritë perëndimore. Përçarjet shoqërore që krijohen nga ky diskurs mund të thellohen deri në atë pikë sa të bëhen të vështira për t’u shëruar, duke minuar kohezionin social, besimin e ndërsjellë dhe stabilitetin demokratik.
Në fund, sulmi ndaj myslimanëve nuk është thjesht një sulm ndaj një komuniteti fetar apo etnik; ai është një goditje ndaj vetë themeleve mbi të cilat janë ndërtuar shoqëritë moderne perëndimore: barazia para ligjit, pluralizmi dhe bashkëjetesa. Lejimi i industrisë së urrejtjes që të dominojë diskursin publik rrezikon të kthejë këto shoqëri kundër vetvetes, me pasoja që mund të jenë afatgjata dhe të rënda.
/Ahmed Mansur//kohaislame
