Ibrahim Majed
Pas prishjes së armëpushimit në nëntor 2024, konflikti në Mesdhe dhe në Levant ndryshoi në mënyrë dramatike.
Vrasja e Liderit Suprem të Iranit, Ajatollah Ali Khamenei, e ndjekur nga sulme izraelito-amerikane mbi Teheranin, ndezi një luftë rajonale shumë të koordinuar.
Në qendër të kësaj realiteti të ri ndodhet një operacion i rezistencës libaneze i quajtur “Al-Asf Al-Ma’koul”, ose “Kashta e Hangrë”.
Kjo ofensivë rrëzon idenë e “shkëputjes” Washington-Tel Aviv, supozimin se Izraeli mund të zhvillonte luftëra me ndërmjetës pa reagimin e drejtpërdrejtë të Iranit.
Pas valës së 40-të të sulmeve raketore iraniane, deklarata të përbashkëta konfirmuan se Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe Hezbollahu po vepronin së bashku.
Koreografia taktike e një “tufe” sulmi
Më 11 mars 2026, në orën 07:47 sipas kohës lokale, Hezbollahu nisi një seri sulmesh që zgjatën tre orë, pak para afatit të evakuimit civil në orën 08:00.
Operacioni tregoi koordinim shumë të saktë midis disa llojeve armësh.
Hezbollahu goditi 50 objektiva me një përzierje tufash dronësh dhe artilerie të rëndë, përfshirë raketat Fadi dhe Katyusha.
Qëllimi ishte të mbingarkonte mbrojtjen ajrore të Izraelit, të shteronte raketat interceptuese dhe të krijonte boshllëqe të përkohshme për armët strategjike iraniane.
Përmes këtyre boshllëqeve goditën raketat më të rënda iraniane.
Sulmi përfshinte raketën balistike me rreze të mesme Emad (MRBM) me një mjet rihyrjeje të manovrueshëm, raketën me karburant të ngurtë Kheibar Shekan, si dhe mjetin hipersonik rrëshqitës Fattah, që udhëton me shpejtësi Mach 13–15.
Këto armë janë jashtëzakonisht të vështira për t’u interceptuar.
Matrica e objektivave: verbimi i Komandës Veriore
Hezbollahu synoi të dobësonte Komandën Veriore të Forcave të Mbrojtjes së Izraelit (IDF).
Duke goditur qendra kyçe logjistike dhe komanduese, ata krijuan një zonë të përkohshme anti-akses në Galilenë e Sipërme.
Raketat detyruan ushtarët të futeshin në strehimore ndërsa dronët anashkalonin mbrojtjen ajrore.
Objektiva të rëndësishëm përfshinin Bazën Dado në Safed, e cila komandon Divizionet 91 dhe 146.
Goditjet precize ngadalësuan komandimin në kohë reale dhe detyruan drejtuesit të strehoheshin në bunkerë.
Gjithashtu u goditën bazat Ein Zeitim dhe Ami’ad, duke ndërprerë furnizimet dhe lëvizjen e trupave.
Në orën 09:45, u godit edhe Baza Stella Maris në malin Karmel, duke reduktuar aftësitë e radarit dhe mbikëqyrjes detare të Izraelit.
Qëndrueshmëria e komandës dhe incidenti me Merkava
Pavarësisht parashikimeve se Hezbollahu do të shembej pas humbjes së liderëve si Sayyed Hassan Nasrallah në vitin 2024, grupi mbetet i organizuar dhe fleksibël.
Një incident në Vijën Blu e tregon qartë këtë.
Kur një tank Merkava u dëmtua pranë kufirit, tre ushtarë të IDF iu afruan dhe u shënjestruan menjëherë nga një ekip i fshehur antitank i Hezbollahut.
Komandantët lokalë ruajtën komunikime të sigurta, vendimmarrje të shpejtë dhe aftësinë për të goditur me saktësi.
Me më shumë se 10,000 raketa dhe misilë në rezervë, kapaciteti luftarak i Hezbollahut mbetet i fortë.
Bllokada e informacionit dhe presioni mbi civilët
Izraeli ka vendosur kontrolle të rrepta mbi mediat.
Mediat nuk lejohen të raportojnë vendet ku bien raketat apo të tregojnë dëmet ushtarake, dhe shkelësit përballen me burg.
Në Haifa, ekipet ndërkombëtare të lajmeve u shtynë prapa për të mos filmuar.
Megjithatë, dështimet janë të dukshme.
Një raketë goditi së fundmi Tel Avivin qendror pa u aktivizuar sirenat, duke treguar se shteti nuk mund të garantojë sigurinë e civilëve në zona kyçe.
Ndërkohë, sulmet e IDF ndaj Bejrutit jugor sipas “Doktrinës Dahiya” nuk arritën të dobësojnë mbështetjen për Hezbollahun.
Përkundrazi, ato e forcuan mbështetjen publike për grupin, duke i lejuar të vazhdojë një luftë të gjatë.
Kurthi i konsumimit hapësinor
Hezbollahu synon ta tërheqë IDF-në në një pushtim tokësor të gjatë dhe të kushtueshëm.
Mbrojtjet jugore, që përfshijnë tunele, mina dhe zona të planifikuara antitank, janë ndërtuar në thellësi.
Njësitë e ushtrisë izraelite në fshatrat e vijës së frontit si Mais al-Jabal, Khiyam dhe Odeisseh mund të duken të lira të lëvizin, por çdo hap është i rrezikshëm.
Strategjia e Hezbollahut e “konsumimit hapësinor” e bën avancimin të ngadaltë dhe vdekjeprurës, me eksplozivë, raketa antitank dhe tufa dronësh që krijojnë kërcënime të vazhdueshme.
Përshkallëzimi i marsit 2026 tregon se rregullat e vjetra të frenimit nuk funksionojnë më.
Në Levant, qëndrueshmëria dhe strategjia kanë më shumë rëndësi se teknologjia.
Konflikti ka hyrë në një luftë të gjatë konsumimi, ku durimi dhe aftësia për t’u përshtatur do të vendosin rezultatin./X
