Nga Rasha Reslan
Dëshmori Sayyed Hassan Nasrallah, ish-Sekretari i Përgjithshëm i Hezbollahut, mishëron arketipin e një udhëheqësi revolucionar, ndikimi i të cilit i tejkalon kufijtë kombëtarë.
Nëpërmjet një kombinimi të legjitimitetit fetar, mençurisë politike dhe zotërimit të mediave, Sayyed Nasrallah e transformoi Hezbollahun nga një grup lokal rezistence në një aktor rajonal dhe global, të aftë për të lundruar përmes sfidave të ndërlikuara gjeopolitike.
Duke u thelluar në artin e të folurit të Nasrallahut
“Tani… në mes të detit përballë Bejrutit, anija luftarake izraelite që sulmoi infrastrukturën tonë… shikojeni… po digjet.”
— Sayyed Hassan Nasrallah, 2006
Me këto fjalë në vitin 2006, Sayyed Hassan Nasrallah gdhendi një imazh në histori: jo vetëm të sfidës, por të një udhëheqësi fjalët e të cilit mund të ndiznin imagjinatën kolektive për breza me radhë.
Në fjalimet e tij, të cilat shpesh përcaktonin doktrina strategjike nga “përtej Haifës” e deri te “hakmarrja e llogaritur”, ai e rimodeloi kalkulimin e sigurisë së “Izraelit” dhe e zgjeroi praninë e Hezbollahut.
Përtej fushëbetejës, ai kultivoi një bosht rezistence që bashkoi Palestinën, Iranin, Irakun, Sirinë dhe Jemenin, duke lidhur lëvizje të ndryshme nën një vizion të përbashkët anti-imperialist.
“Nëse goditni Bejrutin, do të godasim Haifën – dhe përtej Haifës.”
— Sayyed Hassan Nasrallah, 2006
Brenda Libanit, filozofia e tij balancoi udhëheqjen e centralizuar me zbatimin e decentralizuar, një strukturë që i lejoi lëvizjes të përballonte pengesa të ndryshme politike dhe ushtarake me qëndrueshmëri dhe përshtatshmëri. Kjo durim strategjik u bë një tipar përcaktues i udhëheqjes së tij.
“Përgjegjësia jonë, qëndrueshmëria dhe durimi ynë do të sjellin, me vullnetin e Zotit, fitoren absolute,” theksoi ai, duke shtuar: “Gaza do të fitojë dhe Palestina do të dalë fitimtare.”
— Sayyed Hassan Nasrallah, 2003
Udhëheqje e rrënjosur shpirtërisht
Në zemër të oratorisë së Sayyed Nasrallahut qëndronte prejardhja e tij shpirtërore, me Profetin Muhamed, Imamin Ali, Imamin Husein dhe Sayyeda Zejnebin si modele të përhershme të elokuencës, guximit dhe sakrificës. Fjalimet e tij, të mbështetura në shkrime të shenjta dhe traditën morale islame, fitonin një qëndrueshmëri që i tejkalonte mizoritë e Perëndimit dhe aleatëve të tij në Azinë Perëndimore.
“Islami mbijetoi, u përhap dhe u zgjerua falë sakrificave të Imam Huseinit.”
— Sayyed Nasrallah, Tetor 2016
Trashëgimia e tij u formësua gjithashtu nga ndikimi i Imam Moussa al-Sadrit dhe liderit iranian Sayyed Rouhollah Khamenei. Imazhi i tij si njeri me integritet moral dhe sakrificë personale i dha Hezbollahut besueshmëri jo vetëm ndër shiitët, por edhe nëpër tërë peizazhin kompleks sektar të Libanit.
Oratoria si armë rezistence
Pak udhëheqës mund të barazoheshin me mjeshtërinë e Sayyed Nasrallahut në komunikim. Fjalimet e tij, të transmetuara drejtpërdrejt për miliona njerëz, përzienin analizën politike të matur me emocionin dhe retorikën e rezistencës. Ai e përkthente realitetin e ndërlikuar në një gjuhë të kuptueshme për të gjithë, shpesh duke e ankoruar luftën e tanishme në një narrativë historike më të gjerë.
“Ndërsa fjalimet e Sayyed Nasrallahut përfshinin metafora dhe analogji, ndikimi i tyre i gjerë buron nga rëndësia e tij si figurë inteligjente, karizmatike dhe e ndershme, e cila ka përfaqësuar një kauzë të drejtë me të cilën shumë njerëz brenda dhe jashtë Libanit janë identifikuar,” tha Dr. Denijal Jegić nga Universiteti Amerikan i Libanit për Al Mayadeen English.
“Ne pohojmë qëndrueshmërinë e pozicionit tonë dhe gatishmërinë për të vazhduar këtë qëndrim historik, humanitar dhe moral deri në fitore.”
— Sayyed Nasrallah, Qershor 2024
Simbolizmi ishte thelbësor në retorikën e tij: nderimi i dëshmorëve, festimi i qëndresës dhe pohimi i sovranitetit përballë hegjemonisë amerikano-izraelite. Fjalët e tij u monitoruan aq nga afër nga “Izraeli”, saqë u bënë pjesë e vetë fushëbetejës strategjike.
Fitore përcaktuese, arritje që mbesin
Sayyed Nasrallah udhëhoqi gjatë tri momenteve përcaktuese: çlirimi i Libanit Jugor në vitin 2000, fitorja e Hezbollahut në agresionin izraelit të vitit 2006 ndaj Libanit, dhe mbështetja e tij e palëkundur për Gazën përballë gjenocidit izraelit deri në momentin e martirizimit të tij.
Këto arritje riformësuan parandalimin në rajon, duke vulosur statusin e tij si një figurë transnacionale.
Ndikimi i tij shtrihej përtej Libanit, pasi ai mbështeste përpjekjet e rezistencës në Gaza, Jemen dhe gjetkë, ndërsa njëkohësisht investonte në programe humanitare për refugjatët, familjet e zhvendosura me forcë dhe shtresat në nevojë. Për mbështetësit e tij, ky theks i dyfishtë mbi luftën e armatosur dhe zhvillimin shoqëror theksonte vizionin e tij për rezistencën si strategji dhe si identitet.
Udhëheqje përtej fushëbetejës
Persona i Sayyed Nasrallah-it ishte një përzierje e ngrohtësisë njerëzore dhe mençurisë strategjike. Ai mund të shfaqte trishtim, zemërim, gëzim dhe humor në të njëjtin fjalim, në mënyra që rezononin me njerëzit e zakonshëm, duke ruajtur njëkohësisht qetësinë dhe disiplinën. Stili i tij i udhëheqjes pasqyronte fleksibilitet intelektual, empati të përmbajtur nga vendosmëria dhe një angazhim për edukim dhe pasurim kulturor.
Mustafa al-Saray, një akademik irakian, e përshkroi fjalimin e tij si “kurrë pa qëllim”. Çdo adresim kishte një drejtim të qartë me objektiva të përcaktuara – një përzierje reflektimi dhe sfide, udhëzimi shpirtëror dhe kritike politike. Dorëzimi i tij, toni, ritmi dhe gjestet krijonin një prani që magjepste audiencën dhe shndërronte fjalët e tij në tekste udhëzuese për mbështetësit dhe shikuesit.
Arkëtipi global i revolucionit
Në vizionin e tij strategjik, praninë karizmatike dhe qartësinë ideologjike, Sayyed Nasrallah ishte ndër ikonat globale të kundërshtimit ndaj hegjemonsë perëndimore, si Nelson Mandela, Che Guevara, Kozo Okamoto dhe Jamal Abdel Nasser.
-
Si Mandela, Nasrallah e shihte legjitimitetin në rezistencën parimore.
-
Si Gandhi, ai mishëronte përulësinë dhe autoritetin moral.
-
Si Che Guevara dhe Kōzō Okamoto, lufta e tij e kalonte kufijtë kombëtarë, siç e thekson Qendra Libaneze për Kërkime dhe Zhvillim.
Për gazetarin jemenas Ahmad Yabari, ai përfaqësonte “një shkollë ndershmërie në një epokë të mbushur me slogane boshe… një udhëheqës i fitoreve dhe dinjitetit, shpjegimet e të cilit zbulonin të vërteta dhe parashikonin atë që po vinte.”
Yabari i tha Al Mayadeen English se autenticiteti i Sayyed Nasrallah-it qëndronte jo vetëm në retorikë, por në sakrificë. Fjalët e tij u bënë slogane të rezistencës, ndërsa udhëheqja e tij mishëronte guximin përballë sfidave të mëdha.
Zëri i njerëzimit
Në tetor 2023, Sayyed Hassan Nasrallah mbajti fjalimin e tij të parë gjatë gjenocidit që po zhvillohej në Gaza, duke premtuar se Hezbollah nuk do t’i braktiste kurrë njerëzit e Gazës, pavarësisht pasojave.
“Ajo që ndodh në frontin libanez do të varet nga ajo që ndodh në Gaza.”
— Sayyed Nasrallah, 3 nëntor 2023.
Ai vuri një vijë të qartë dhe vendimtare, duke bërë një premtim që jehoi në mbarë botën: rezistenca në Liban nuk do të ndalojë së mbështeturi dhe qëndruari pranë popullit të Gazës dhe Bregut Perëndimor.
Pavarësisht sulmeve, vrasjeve dhe frikësimeve nga “Izraeli”, Sayyed Nasrallah iu përgjigj kërcënimeve izraelite me sfidë, duke deklaruar se Hezbollah “nuk ka frikë nga asgjë dhe do të luftojë pa kufij dhe pa kufizime” në fjalimin e tij më 19 qershor 2024.
Fjalët e tij ishin të qarta: rezistenca nuk do të ndalonte veprimet e saj deri në arritjen e një armëpushimi të qëndrueshëm në Gaza.
Fjalimi i fundit pas sulmit me “pager”
Sayyed Hassan Nasrallah nuk ishte vetëm strateg dhe udhëheqës, por edhe një njeri zemra e të cilit rrihte me dhimbjen dhe shpresat e popullit të tij. Njerëzoria e tij shkëlqeu në mënyrën se si u fliste të plagosurve, të pikëlluarve dhe të qëndrueshmëve, duke bekuar sakrificat e tyre dhe nderuar qëndrueshmërinë e tyre. Në fjalimin e tij të fundit pas sulmit terrorist izraelit me pajisje shpërthyese të fshehura në “pager”, ai iu drejtua atyre me fjalë që mbartnin dashuri dhe respekt:
“Të bekuar qofshin dëshmorët tuaj, të bekuara familjet e dëshmorëve tuaj, të bekuar të plagosurit në spitale, të bekuar ata që kanë humbur sytë dhe duart, të bekuar njerëzit e duruar, të qëndrueshëm dhe besnikë, të bekuar të gjithë ata që kanë marrë përsipër këtë detyrë morale, humanitare dhe fetare në mbështetje të Gazës, e cila po i nënshtrohet gjenocidit, vrasjeve masive, urisë, etjes, sëmundjes dhe rrethimit.”
Në të njëjtin fjalim, ai përsëriti premtimin e palëkundur: Hezbollah nuk do ta braktiste popullin e Gazës. Kjo qëndrueshmëri nuk ishte e re. Gjatë gjithë udhëheqjes së tij, Sayyed Nasrallah kishte përsëritur në fjalimet e tij një mbështetje të palëkundur për çështjen palestineze, edhe në adresimin e tij të fundit, të bërë menjëherë pas sulmit shkatërrues izraelit me pajisje shpërthyese të fshehura në pajisje elektronike, që shkaktoi mijëra të vrarë dhe të plagosur në Liban, shumë prej tyre civilë.
Njerëzorja magjepsëse
Megjithatë, ajo që e veçonte këto fjalime nuk ishte vetëm qartësia strategjike, por edhe njerëzoria e thellë që ato mbartnin. Duke folur për vuajtjen e Gazës, Sayyed Nasrallah linte mënjanë çdo llogaritje politike, duke folur me peshën e ndjeshmërisë së një babai, e jo të një figure të largët politike. Kur fliste për fëmijët e vrarë të Gazës, zëri i tij kalonte nga ai i një strategu në atë të një njeriu të thellësisht i prekur nga mizoritë.
Ka gjithmonë një njerëzore magjepsëse në fjalimet e tij – ajo që lind vetëm përballë një detyrimi të madh. Duke përmendur emrat dhe fytyrat e fëmijëve të Gazës, Sayyed Nasrallah e shndërronte retorikën e tij në një enë për dhimbjen e përbashkët, që tejkalonte ndarjet politike.
Fjalët e tij për fëmijët e masakruar të Gazës nuk ishin vetëm retorikë politike; ato mbartnin dhembshuri dhe trishtim që kapërcente gjuhën e zakonshme të luftës dhe prekte zemrat. Në ato momente, fjalimi i tij ngrihej mbi fushëbetejën, duke bartur një zë që mbante peshën e thellë të njerëzimit, edhe në mes të gjenocidit më të tmerrshëm të historisë moderne.
“Për të gjithë të verbrit dhe injorantët: trupat e copëtuar të fëmijëve të Gazës bërtasin në veshët tuaj, ju njollosin fytyrat me gjakun e tyre dhe ju flasin përmes kokave të tyre të prera: Vetëm forca juaj, uniteti juaj, rezistenca juaj dhe sakrificat e dëshmorëve tuaj mund t’ju mbrojnë. Dorëzimi dhe nënshtrimi te një bashkësi ndërkombëtare e pafuqishme nuk do t’ju shpëtojë asgjë.”
— tha Sayyed Nasrallah më 28 maj 2024.
Busull përtej dëshmisë
E gjithë çështja përmblidhet në faktin se zëri i Sayyed Nasrallah-it u bë më shumë se një instrument politik. Ai ishte një busull morale, një forcë unifikuese dhe një burim sfide që frymëzonte popujt e shtypur anembanë botës. Me pak fjalë, “Izraeli” nuk arriti ta vriste atë.
“Më e keqja që armiku ynë mund të bëjë është të na vrasë. Ne nuk e pranojmë disfatën. Kur fitojmë, fitojmë; dhe kur biem dëshmorë, sërish fitojmë. Dëshmia është një nga dy përfundimet e nderuara – fitorja ose dëshmia – dhe më e larta që mund të shpresojmë është të vdesim në emër të Zotit.” — tha Sayyed Nasrallah më 25 gusht 2024
Ai është, në çdo kuptim, i pavdekshëm; udhëtimi i tij 33-vjeçar ka lënë një gjurmë të pashlyeshme ndër breza e përtej tyre. Fjalët e tij, të farkëtuara përmes veprimit, besimit, guximit dhe rezistencës, vazhdojnë të jetojnë në zemrat dhe mendjet e njerëzve të lirë anembanë botës. Përmes fjalimeve të tij, ai trasoi një rrugë për Hezbollah-un dhe për të gjitha lëvizjet e Rezistencës në mbarë globin, duke ofruar një hartë për çlirimin e tokave të pushtuara, për ruajtjen e dinjitetit dhe për refuzimin e çdo forme shtypjeje.
“Kjo është një betejë e madhe dhe e gjatë me këtë entitet. Por horizonti i saj dhe fundi i saj janë të qarta. Ushtarët e Zotit, besimtarët, të qëndrueshmit, të vendosurit për hir të Zotit, dhe dëshmorët në parajsë – të gjithë ata tashmë mund ta shohin se si do të përfundojë.” — tha Sayyed Nasrallah më 9 shtator 2024/Gazetaimpakt/english.almayadeen
