Mohd Azmi Abdul Hamid
President, Majlis Perundingan Pertubuhan Islam Malaysia (MAPIM)
Dita e 47-të Kombëtare e Republikës Islamike të Iranit është një moment reflektimi mbi historinë, luftën dhe fuqinë e qëndrueshme të një populli që ka refuzuar të dorëzojë sovranitetin, dinjitetin dhe pavarësinë e tij.
Për gati pesë dekada, populli i Iranit ka jetuar nën presion të pandalshëm të jashtëm. Sanksionet ekonomike, izolimi politik, lufta informative, operacionet e fshehta dhe kërcënimet e hapura janë përdorur me një qëllim të qartë: të thyhet vullneti i një kombi dhe të detyrohet në nënshtrim ndaj interesave hegjemonike. Megjithatë, historia ka treguar një rezultat tjetër.
Këto përpjekje kanë dështuar.
Ajo që bie në sy gjatë këtyre dyzet e shtatë viteve është vendosmëria e palëkundur e popullit iranian. Fuqia e tyre nuk qëndron vetëm te institucionet shtetërore apo kapaciteti ushtarak, por te një ndërgjegje kolektive e thellë që vlerëson pavarësinë, dinjitetin kombëtar dhe rezistencën ndaj sundimit.
Kjo vendosmëri i ka mundësuar Iranit të përballojë vështirësi që do të kishin thyer shumë shoqëri të tjera.
Republika Islamike e Iranit u krijua nga një revolucion popullor i nxitur nga kërkesa për vetëvendosje. Që atëherë, vendi ka përballuar luftëra, sanksione, kufizime ekonomike dhe armiqësi të vazhdueshme të jashtme.
Pavarësisht këtyre sfidave, Irani ka vazhduar të zhvillojë kapacitetin e tij shkencor, të ruajë strukturën sociale dhe të mbajë një politikë të jashtme të pavarur, të bazuar në interesin kombëtar dhe rezistencën ndaj padrejtësisë.
Përpjekjet për të izoluar Iranin kanë zbuluar në fakt një të vërtetë më të gjerë rreth rendit botëror bashkëkohor.
Masat detyruese të imponuara nga shtetet e fuqishme shpesh nuk kanë të bëjnë aq me sigurinë apo të drejtat e njeriut, sa me imponimin e bindjes politike. Përvoja e Iranit tregon kufijtë e këtyre strategjive. Presioni mund të shkaktojë dhimbje, por nuk sjell automatikisht nënshtrim.
Në shumë raste, ai forcon kohezionin kombëtar dhe thellon ndërgjegjësimin politik.
Qëndrimi i Iranit mbi çështjet e drejtësisë globale, veçanërisht mbështetja e tij e qëndrueshme për të drejtat e popujve të shtypur, përfshirë çështjen palestineze, ka vendosur vendin si një simbol rezistence në një botë gjithnjë e më të polarizuar.
Ky qëndrim ka ardhur me një çmim, por gjithashtu ka fituar respekt mes komuniteteve dhe lëvizjeve që vlerësojnë parimin mbi oportunizmin.
Nga perspektiva e MAPIM-it, përvoja iraniane sjell mësime të rëndësishme për Jugun Global dhe botën myslimane.
Pavarësia nuk jepet, ajo mbrohet. Dinjiteti nuk ruhet me heshtje, por me rezistencë të bazuar në parime. Rezistenca kombëtare ndërtohet përmes unitetit, drejtësisë sociale dhe një ndjenje të qartë qëllimi.
Ndërsa Irani shënon Ditën e tij Kombëtare të 47-të, ai e bën këtë jo si një komb i thyer, por si një komb që ka qëndruar i palëkundur.
Vullneti i fortë dhe i patundur i popullit të tij vazhdon të pengojë të gjitha përpjekjet për të dobësuar, ndarë ose nënshtruar vendin.
MAPIM shpreh respektin e tij ndaj popullit të Republikës Islamike të Iranit dhe shpreh shpresën që vitet e ardhshme do të sjellin stabilitet më të madh rajonal, bashkëpunim më të fortë midis vendeve të përkushtuara ndaj drejtësisë dhe përpjekje të rinovuara për të ndërtuar një rend botëror më human dhe të balancuar.
Historia ka dhënë tashmë verdiktin e saj. Një popull i bashkuar në qëllim nuk mund të thyhet.
