Eksploroni strategjinë mediatike të Sejid Hasan Nasrallahut, nga besueshmëria dhe lufta psikologjike te media e rezistencës dhe roli i saj në frenim.
Në korrik të vitit 2021, Sejid Hasan Nasrallahu zbuloi një betejë domethënëse, ndryshe nga çdo betejë tjetër me të cilën ishte përballur Rezistenca, duke deklaruar se “[beteja mediatike] është një pjesë thelbësore e betejës së madhe dhe e përballjes së plotë.” Ai e përsëriti këtë në një fjalim të gushtit 2021 gjatë Ashurasë dhe në tetor 2023 në fjalimin e tij që përkujtonte përvjetorin e lindjes së Profetit Muhamed.
Për Sejid Nasrallahun, rezistenca kërkon një qasje holistike. Aspecti ushtarak është vetëm një anë e një beteje gjithëpërfshirëse që shtrihet në shumë fusha të tjera, dhe një nga elementët kryesorë në këtë betejë është media, rreth së cilës ai ndërtoi një filozofi të bazuar në vërtetësi, besueshmëri, sjellje etike dhe zhvillim.
Është pikërisht nga kjo filozofi që ai nxori armën më të rëndësishme në këtë betejë: besueshmërinë, duke argumentuar se për Rezistencën, fuqia e saj nuk qëndron te grumbujt e parave apo pajisjet e shtrenjta, por te ndershmëria dhe vërtetësia e saj.
Besueshmëria si armë
Në fjalimin e tij të korrikut 2021, udhëheqësi i Rezistencës theksoi se “armiku [Izraeli] dhe banorët e tij i besojnë medias së Rezistencës më shumë se udhëheqësve dhe medieve të tyre,” duke ua atribuuar këtë ndershmërisë së Rezistencës që nga themelimi i saj.
Sipas Sejid Nasrallahut, ky besim është një pranim se besueshmëria, pasi fitohet, bëhet një forcë e madhe të cilën armiqtë nuk mund ta luftojnë lehtësisht.
Kjo besueshmëri nuk vjen nga asgjëja, por nga një histori premtimesh të mbajtura dhe një retorikë e bazuar në realitet, duke ndërtuar filozofinë e një Rezistence që thotë atë që bën, dhe bën atë që thotë.
Mbase shfaqja më e fuqishme e kësaj filozofie është tërheqja izraelite në vitin 2000. Në fjalimin e tij më 26 maj 2000 në Bint Jbeil, Sejid Nasrallahu u zotua të kthente të gjithë të paraburgosurit në robërinë izraelite, duke pohuar: “Shejh Abdul Karim Obeid, Abu Ali ad-Dirani, Samir al-Kintar dhe çdo i burgosur në burgjet izraelite do të kthehen së shpejti te ju, me ndihmën e Zotit.”
Kjo nuk ishte thjesht një deklaratë festive që buronte nga triumfi mbi okupimin izraelit, por një deklaratë e qartë e objektivave të Rezistencës dhe hartës së rrugës drejt së cilës ajo po punonte. Vite më vonë, Hizbullahu e përmbushën këtë premtim dhe siguruan lirimin e të burgosurve të tyre përmes dy shkëmbimeve në vitet 2004 dhe 2008.
Parimet udhëheqëse të Sejid Nasrallahut në media
Media nuk është një çështje komunikimi e shkëputur nga beteja, por një strategji operacionale. I njëjti logjikë që qeveris përballjen ushtarake u zbatua edhe në betejën për perceptimin.
Mendimi strategjik i Sejid Nasrallahut mund të organizohet rreth tri shtyllave: media si një përgjegjësi e drejtpërdrejtë komanduese, një mjet i luftës psikologjike dhe një vijë fronti që duhet mbrojtur.
Një nga aspektet më zbuluese të filozofisë mediatike të Sejid Nasrallahut është se ai nuk ia besoi atë një ekipi, por mori një rol të drejtpërdrejtë dhe përfshirje praktike në këtë betejë. Gjatë luftës së vitit 2006, udhëheqësi i Hizbullahut ishte në kontakt të drejtpërdrejtë me televizionin Al Manar përmes një linje telefonike të brendshme, sipas drejtorit të atëhershëm të kësaj medie, Abdallah Qassir.
Sipas Qassir, Sejid Nasrallahu “ndiqte madje edhe disa detaje që raportoheshin në Al Manar, jepte udhëzime dhe kujdesej që Al Manar të vazhdonte transmetimin.” Në këndvështrimin e Sejid Nasrallahut, qëndrimi i kanalit në transmetim ishte vetvetiu një fitore për Rezistencën, gjë që provonte rëndësinë e kësaj fushabeteje për të.
Mbrojtja e vijës së frontit mediatik
Në frontin mbrojtës, Sejid Hasan Nasrallahu parashtroi një sërë parimesh në fjalimin e tij të Ashurasë në vitin 2021, të cilat lexohen si një udhëzues se si të luftohet kjo betejë, e bazuar në realitet, vërtetësi, udhëzim etik dhe përgjegjësi kolektive.
Për Sejid Nasrallahun, imuniteti është linja e parë mbrojtëse: sipas tij, lufta mediatike e zhvilluar nga armiqtë “nuk duhet të na ndikojë. Kjo luftë nuk duhet të na tundë. Kjo luftë nuk duhet të na bëjë të dyshojmë, të hezitojmë, të humbasim rrugën, të dëshpërohemi apo të devijojmë.” Ai theksoi se “nuk duhet të merrni çdo lajm që ju vjen, të ndërtoni mbi të, ta shpërndani dhe ta adoptedoni atë, sepse kjo do të thotë shkatërrim dhe fund.”
Parimi i dytë është e vërteta dhe ndershmëria në transmetim, ku udhëheqësi i Rezistencës theksoi mbështetjen te e vërteta dhe kujdesin që “qëndrimi ynë të jetë i drejtë, dhe ajo që kemi për të thënë të jetë e vërtetë”. Ai gjithashtu bëri thirrje për ndershmëri në përcjelljen e fakteve, duke pohuar: “Ne nuk duhet të falsifikojmë, të deformojmë apo të shpikim fakte.”
Parimi i tretë që Sejid Nasrallahu theksoi ishte etik: disiplina në gjuhë. Ai bëri thirrje për mosmarrjen e ofendimeve, mosbërjen e akuzave të pabazuara dhe shmangien e sulmeve personale, sepse këto veprime gërryejnë besueshmërinë që e bëri median e Rezistencës efektive.
Parimi i katërt që Sejid Hasan Nasrallahu vizatoi është përgjegjësia kolektive. “Kjo betejë mediatike sot është përgjegjësi e të gjithëve. Të gjithë burrat dhe gratë, të rinjtë dhe të moshuarit, duhet të marrin pjesë në të, pavarësisht nga specializimi i tyre. Gjëja më e rëndësishme dhe më e rrezikshme gjatë kësaj kohe janë rrjetet sociale. Kjo i lejon çdokujt të jetë pjesë e fushatës mediatike, qoftë duke sulmuar apo duke mbrojtur miqtë dhe armiqtë,” konfirmoi ai.
Fronti psikologjik
Besueshmëria dhe linjat mbrojtëse shkëlqejnë kur vendosen në shërbim të luftës psikologjike. Në një fjalim të dhjetorit 2009, Sejid Nasrallahu shpjegoi se qëllimi parësor i luftës psikologjike është të “krijojë frikë, terror dhe panik në frontin tjetër,” duke e përmbysur menjëhatë këtë kuadër dhe duke e zbatuar atë në median e Rezistencës.
Pikërisht ashtu siç armiku përdor median për të zhvilluar luftë psikologjike dhe për të thyer vullnetin e Rezistencës, Rezistenca mund ta përdorë atë për të thyer besimin e armikut.
Në të njëjtin fjalim, ai identifikoi metoda specifike që përdor armiku: zmadhimin e kapaciteteve, kërcënimin me shkatërrim dhe transmetimin e stërvitjeve ushtarake. Ai argumentoi se Rezistenca duhet t’i kuptojë këto metoda për t’iu kundërvënë atyre dhe, ku të jetë e mundur, t’i përdorë ato si kundërpërgjigje.
Një aspekt i kësaj ofensive është përdorimi i kërcënimeve të besueshme si armë. Ron Schleifer, kreu i Qendrës për Studime të Sigurisë Kombëtare dhe Medias në Universitetin Ariel dhe studiues i specializuar në luftën e informacionit, tha për median izraelite Walla në vitin 2016 se izraelitët kishin mësuar rëndësinë e luftës psikologjike nga qëndrimet, deklaratat dhe sjellja e Sejid Hasan Nasrallahut, duke kuptuar se luftërat nuk vendosen vetëm përmes bombardimeve dhe granatimeve.
“Një parim thelbësor në luftën psikologjike është se nëse nuk mund të përballesh me armët e armikut, ti ndikon mbi gishtat që tërheqin këmbëzën,” vuri në dukje Schleifer, duke theksuar se Sejid Hasan Nasrallahu ishte “100% i suksesshëm” në këtë fushë, pasi kërcënimet e Rezistencës për të goditur Haifën apo anijen luftarake Saar u kristalizuan në ngjarje reale që u ngulitën në memorien kolektive izraelite.
Kjo bazohet në pikat që udhëheqësi bëri lidhur me vërtetësinë dhe ndershmërinë, pasi një kërcënim të cilin armiku thjesht nuk e beson, nuk ka asnjë dobi në betejën psikologjike.
Pa media, fitoret janë zero
Pjesë e kësaj lufe psikologjike që zhvillon media është transmetimi i fitoreve dhe arritjeve, një rol që shkon përtej raportimit të fitores dhe bëhet një pjesë vendimtare që çon në këto arritje.
Në fjalimin e tij të korrikut 2021, Sejid Nasrallahu deklaroi se “nëse nuk do të ishte media e Rezistencës, fitoret dhe arritjet e Aksit të Rezistencës nuk do t’i transmetoheshin publikut, dhe të gjitha këto fitore do të kishin humbur.”
Këtu, media nuk është thjesht një mjet për të transmetuar fitoret; media bëhet një pjesë e patjetërsueshme e këtyre fitoreve, dhe pa të, këto fitore thjesht do të çoheshin dëm. Media e Rezistencës kontribuoi në “bërjen e fitores” duke u mbështetur në fakte, të dhëna dhe kërkime, më parë se në retorikë të thjeshtë.
Pse ka rëndësi kjo për luftën psikologjike? Sepse një fitore që shihet bëhet një fakt psikologjik edhe në anën e armikut. Kur arritjet e Hizbullahut transmetohen me besueshmëri, ato jo vetëm që qetësojnë bazën e vetë Rezistencës, por i demonstrojnë armikut se Rezistenca është e aftë të përmbushë kërcënimet e saj.
Ekuacioni i frenimit të integruar
Suksesi i kësaj lufe psikologjike luan rol në një element integral të rezistencës: frenimin. Ndërsa kapacitetet ushtarake zhvillojnë betejën fizike, beteja mendore zhvillohet përmes medias, një armë po aq e rëndësishme sa raketa dhe dronët.
Në fjalimin e tij të korrikut 2021, Sejid Nasrallahu theksoi zhvillimin e medias si një rrugë paralele me zhvillimin e kapaciteteve ushtarake, duke thënë: “Përballja mediatike duhet të zhvillohet ashtu siç zhvillohet përballja ushtarake, sepse është një pjesë autentike e betejës.”
Media nuk e mbështet fuqinë ushtarake nga anash; ajo duhet të zhvillohet në të njëjtën mënyrë si përballja ushtarake, duke përdorur të njëjtën logjikë dhe të njëjtin seriozitet, sepse është pjesë e së njëjtës betejë, jo një aktivitet i veçuar. Mjetet e përballjes ushtarake, të sigurisë, politike dhe mediatike renditen së bashku si një arsenal i vetëm i integruar.
Në fjalimin e tij të tetorit 2023 për përkujtimin e lindjes së Profetit, ai shkon deri atje sa e vendos luftën mediatike mbi atë ushtarake sa i përket rrezikshmërisë dhe fuqisë shkatërruese, duke e quajtur atë “një luftë më të rrezikshme dhe më shkatërruese se lufta ushtarake.”
Kjo barazim i medias me fuqinë ushtarake nuk është abstrakt. Sejid Nasrallahu e lidh drejtpërdrejt median me ndërtimin e asaj që ai e quan një “ekuacion i ri i frenimit.” Në të njëjtin fjalim të korrikut 2021, ai deklaroi se Rezistenca duhet të “formulojë dhe konsolidojë diskursin dhe strategjinë e ekuacionit të ri të frenimit: al-Quds kundër të gjithë rajonit.”
Kjo doktrinë strategjike mbron idenë se përdorimi i medias për të krijuar luftë psikologjike të përmbysur është një nga shtyllat qendrore të modelit të tij të frenimit asimetrik, së bashku me kapacitetet raketore dhe strategjinë e shënjestrimit të pikave të dobëta sociale të armikut.
Fjalimi i rrjetës së merimangës
Kjo shfaqet më mirë në fjalimin e tij të vitit 2000 mbi Rrjetën e Merimangës: modeli i tij i frenimit nuk mbështetet te barazimi i kapaciteteve ushtarake izraelite; ai mbështetet te shënjestrimi i pikës së dobët që ai identifikoi atje — pamundësia e shoqërisë izraelite për të duruar viktima dhe presion të vazhdueshëm.
Një kërcënim që nuk besohet, nuk frenon. Një fitore që nuk transmetohet, është një fitore e humbur. Dhe një media që nuk i besohet, nuk mund të transmetojë asgjë.
Që frenimi të funksionojë, kjo pikë e dobët duhet të komunikohet, dhe media është mekanizmi për ta arritur këtë. Ajo transmeton kërcënimin, projekton imazhin e një Rezistence që nuk do të thyhet, dhe e kthen presionin psikologjik në një gjendje të përhershme më parë se në një taktikë kalimtare.
Frenimi këtu nuk është një abstraksion; është mekanizmi që parandalon luftën, mbron Libanin dhe ruan aftësinë e Rezistencës për të funksionuar. Beteja mediatike zhvillohet në mënyrë që frenimi të funksionojë, që armiku të besojë se kërcënimi është real, që teza e Rrjetës së Merimangës të përvetësohet në anën izraelite, dhe që ajo që Rezistenca ka ndërtuar të jetë e mbrojtur.
Media nuk ka të bëjë thjesht me raportimin dhe përshkrimin e asaj që po ndodh; ajo bëhet mënyra se si Rezistenca lufton betejat e saj, dhe kuadri i Sejid Nasrallahut është mënyra se si media nga një mjet rezistence kthehet në vetë rezistencën./mayadeen
