Evarita Jaafar
Mund të mos ketë mënyrë më të mirë për të nisur diskutimin mbi këtë personalitet sesa me deklaratën drejtuar qeverisë libaneze: “Kur të bëheni shtet, atëherë na kërkoni të mos jemi shtet brenda shtetit.”
Kjo deklaratë mbërthen thelbin e krizës me të cilën po đốihet Libani. Rezistenca popullore nuk ishte një zgjedhje, por më tepër një rrjedhojë natyrore e mungesës së sigurisë dhe dështimit të qeverive të njëpasnjëshme për të përmbushur përgjegjësinë e tyre parësore: mbrojtjen e territorit dhe të popullit të tyre.
Kur shteti e braktis këtë përgjegjësi, shoqëritë e gjejnë veten të detyruara të marrin iniciativën për të mbrojtur veten dhe atdheun e tyre. Në këtë kontekst, çështja e kontrollit ekskluziv të shtetit mbi armët bëhet e varur nga ekzistenca e një shteti që është vërtet i aftë të ofrojë mbrojtje, dhe jo e një shteti që ekziston thjesht në letër.
Në përvjetorin e dytë të martirizimit të tij, historia na vë përballë një figure jashtëzakonshme që la një gjurmë të thellë në rajon për më shumë se tri dekada.
Sayyed Hassan Nasrallah nuk ishte thjesht një figurë tjetër në peizazhin politik apo rajonal të Libanit. Ai ishte një udhëheqës që ndërthuri karizmën masive, aftësinë taktike dhe një prani që kapërceu kufijtë sektarë dhe kombëtarë, duke e bërë atë një figurë me interes si për miqtë, ashtu edhe për kundërshtarët në mbarë botën.
Ai zotëronte një formë të rrallë të karizmës politike dhe popullore, e parë rrallë në historinë moderne të rajonit. Paraqitjet e tij publike karakterizoheshin nga qartësia dhe angazhimi i drejtpërdrejtë me audiencën e tij. Ai i drejtohej opinionit publik me një gjuhë që ndërthurte elokuencën, thjeshtësinë dhe guximin, duke krijuar një marrëdhënie jashtëzakonshme besimi dhe transparence mes tij dhe atyre që e ndiqnin.
Kjo marrëdhënie shtrihej përtej sferës publike. Ajo përforcohej nga fotot e tij të vendosura dukshëm në shtëpitë e njerëzve, duke u bërë një simbol dallues i thellësisë së lidhjes emocionale dhe popullore që e lidhte me ta. Në këtë mënyrë, ai u bë një prani jo vetëm në jetën e tyre publike, por edhe në përvojat e tyre të përditshme.
Si në nivelin organizativ ashtu edhe në atë popullor, udhëheqësi dëshmor i lëvizjes së rezistencës libaneze u shfaq si dikush që arriti të menaxhonte dhe bashkonte krahët e ndryshëm të Hizbollahut, duke vazhduar në të njëjtën kohë ndërtimin e një strukture ushtarake dhe politike kohezive.
Mjedisin e tij social dhe popullor, ai ishte një figurë me ndikim dhe frymëzuese. Ai u bë një simbol emocional dhe kulturor, roli i të cilit kapërceu atë të sekretarit të përgjithshëm, duke u zhvilluar në atë të një babai shpirtëror dhe një reference udhëheqëse bashkuese.
Prania imponuese dhe madhështore e Sayyed Hassan Nasrallah nuk kufizohej vetëm te mbështetësit dhe admiruesit e tij. Ajo shtrihej madje edhe në rrethet e kundërshtarëve të tij politikë dhe në takimet ku ata mblidheshin së bashku.
Shkalla e vëmendjes që tërhiqte prania e tij ishte e dukshme në takimet e tij të drejtpërdrejta me disa nga kundërshtarët e tij më të spikatur politikë. Në këtë kontekst, është e përmendshme përshtypja e shprehur nga udhëheqësi i Forcave Libaneze, Samir Geagea, pas një takimi të tillë. Ai përshkroi se e gjente veten duke e dëgjuar me vëmendje Sayyed Nasrallah-un, i zhytur në fjalët e tij dhe i magjepsur nga elokualiteti i argumenteve dhe prezantimit të tij.
Një ndërveprim i tillë pasqyronte aftësinë e Sayyed Nasrallah-ut për të imponuar respekt madje edhe si një kundërshtar politik i fuqishëm, prania dhe fuqia e elokuencës dhe e diturisë të së cilit i detyronte të tjerët të dëgjonin.
Nga ana tjetër e bilancit, mediat izraelite i kushtuan një mbulim të gjerë analizimit të personalitetit shumëdimensional të Sayyed Nasrallah-ut. Brenda diskursit politik dhe mediatik izraelit, ai përshkruhej si “figura kryesore e aksit” dhe si mendja strategjike prapa iniciativave të ndryshme.
Vëmendje e veçantë iu kushtua besueshmërisë që ai kultivoi në luftën psikologjike, si dhe pranimit të fakteve në terren nga ana e tij, gjë që tërhoqi vëmendjen si nga vendimmarrësit ashtu edhe nga inteligjenca e regjimit izraelit.
Thellësia e lidhjes popullore me të u shfaq më së miri gjatë funeralit të tij historik dy vjet më parë, i cili u kthye në një tubim masiv publik dhe një shprehje të besnikërisë emocionale ndaj tij dhe lëvizjes që ai udhëhoqi për dekada.
Turma të mëdha dolën për t’i dhënë lamtumirën një njeriu që e konsideronin si mbrojtës të kauzave të tyre dhe mbrojtës të dinjitetit të tyre. Ato skena dëshmuan se vendi që ai kishte zënë në zemrat e miliona njerëzve nuk fshihej apo zbehej lehtë.
Karriera e Sayyed Nasrallah-ut kulmoi në përballjen e tij përfundimtare, kur ai refuzoi të largohej nga lagjet jugore të Bejrutit, duke zgjedhur në vend të kësaj të qëndronte në dhomën e operacioneve dhe të mbikëqyrte luftën që iu imponua vendit të tij, së bashku me luftëtarët e tij.
Jeta e tij përfundoi në zemër të fushëbetejës, duke përforcuar imazhin e një udhëheqësi rezistencë që zgjodhi të qëndronte i palëkundur në pozicionin e tij deri në fund. Ai la pas një trashëgimi politike dhe ushtarake që do të mbetet objekt studimi dhe debati për vite me radhë.
Me martirizimin e tij, nuk përfundoi thjesht një kapitull në historinë e Libanit dhe Azisë Perëndimore. Përkundrazi, trashëgimia e një njeriu që mbeti i angazhuar në fushëbetejë deri në momentet e tij të fundit u rrënjos edhe më tej, një njeri që zgjodhi ta mbyllte historinë e tij në vendin që e donte dhe mes njerëzve që kishin vendosur besimin e tyre të palëkundur tek ai.
Sayyed Hassan Nasrallah mund të jetë larguar fizikisht, por ai la pas një ekuacion rezistent ndaj shembjes: dinjiteti i popujve nuk u dhurohet atyre, por farkëtohet përmes qëndrueshmërisë dhe besnikërisë.
Dhe ndërsa udhëheqësi, imazhi i të cilit mbushte shtëpitë dhe prania e të cilit sundonte zemrat e mbështetësve të tij, nuk është më, gjurma që ai la në ndërgjegjen e ndjekësve të tij dhe në kujtesën e kundërshtarëve të tij mbetet një dëshmi, në sytë e mbështetësve të tij, për fuqinë e qëndrueshme të një ideje të rrënjosur në sakrificë dhe besnikëri popullore.
Është një trashëgimi që, sipas këtij tregimi, nuk mund të fshihet nga sulmet ajrore. Dhe çdo diskutim për të ardhmen e rajonit do të vazhdojë të shoqërohet nga hija e një figure, prania e së cilës la një mbresë të përhershme në Liban dhe në rajonin më të gjerë.
Evarita Jaafar është një shkrimtare me sedër në Liban.
/presstv.ir
