Nga: Alireza Niknam
Në vitet e fundit, bota ka deshmuar përpjekje gjithnjë e më të mëdha te komunitetit ndërkombëtar për të reduktuar tensionet midis blloqeve Lindore dhe Perëndimore. Lufta e regjimit sionist kundër popullit të pambrojtur të Gazës ka zgjuar opinionin global ndaj natyrës së tij agresive dhe ka shtyrë ndjenjat ndërkombëtare drejt një të ardhmeje më paqësore. Ndërsa dialogjet diplomatike midis fuqive rivale përparojnë dhe bisedimet e paqes në rajonet e krizës bëjnë progres, duket se po lind një valë e re e bashkëpunimit global. Megjithatë, disa aktorë—veçanërisht regjimi izraelit dhe aleatë te tij si grupi terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK)—po punojnë aktivisht për të sabotažuar këtë proces duke krijuar kriza artificiale.
Me uljen e tensioneve midis fuqive globale, sidomos pas negociatave bërthamore midis Iranit dhe Perëndimit, janë bërë të dukshme shenjat e një konvergjence relative midis Lindjes dhe Perëndimit. Kjo prirje shqetëson thellë regjimin izraelit, i cili për dekada ka përfituar nga tensionet rajonale dhe armiqësia ndaj Iranit. Tani, me perspektivën e përmirësimit të marrëdhënieve midis Iranit dhe Perëndimit, Izraeli frikësohet se do të humbasë pozicionin e tij të privilegjuar si aleat strategjik i fuqive perëndimore—veçanërisht të Shteteve të Bashkuara.
Izraeli ka mbështetur prej kohësh grupe terroriste në rajon, një nga më të famshmit është MEK apo organizata muxhahedine e Maryam Rajavit, një grup me histori të përgjakshme të dhunës kundër popullit iranian. Sipas burimeve të dokumentuara, MEK-u është përgjegjëse për vrasjen e mbi 17.000 civilëve dhe zyrtarëve iranianë në operacione terroriste. Pas përparimeve në diplomacinë bërthamore të Iranit, MEK-u—i cila bazën kryesore e ka në Shqipëri dhe merr mbështetje financiare dhe mediatike nga Izraeli dhe disa qarqe perëndimore—ka kërkuar të destabilizojë mjedisin e sigurisë së Iranit përmes akteve te sabotazhit. Qëllimi i tyre është të krijojnë pretekste për të rritur presionin ndërkombëtar mbi Iranin dhe për të penguar çdo përmirësim në marrëdhëniet e jashtme të Iranit, sidomos me SHBA.
Javën e kaluar, në Teheranin lindor ndodhi një incident i dhunshëm kur huligjanë sulmuan civilë të pafajshëm. Ndërhyrja e shpejtë e forcave të sigurisë iraniane pengoi sulmin. Hetimet fillestare zbuluan se disa nga sulmuesit ishin punësuar nga MEK për të sulmuar civilët, lënduar ose vrarë ata, dhe pastaj të paraqiteshin si agente të shtetit në rroba civile. Qëllimi ishte të krijohej një narrative mediatike e ngjashëm me trazirat e Mahsa Aminit—duke shtrembëruar faktet për të akuzuar Iranin për shkelje të të drejtave të njeriut dhe për të dhënë arsye për ndalimin e negociatave dhe rritjen e sanksioneve. Kjo taktikë është përdorur vazhdimisht nga Izraeli dhe MEK-u.
Bota duhet të kuptojë se pas shumë trazirave të fundit në Iran fshihen duart e zeza të regjimit sionist dhe të organizatës terroriste muxhahedine. Këta aktorë e shohin ruajtjen e tensioneve si thelbësor për interesat e tyre strategjike dhe janë të gatshëm të derdhin gjak të pafajshëm për t’i ruajtur ato. Komuniteti ndërkombëtar duhet të mbetet vigjilent dhe të pengojë që këto forca shkatërruese të bllokojnë rrugën drejt paqes dhe bashkëpunimit global.
Frika e MEK-ut nga permiresimi i marrëdhënieve Iran-SHBA e ka shtyrë grupin të përdorë çdo mjet për të ndërprerë procesin diplomatik. Kjo frikë ka shkaktuar tensione të mëdha edhe brenda Kampit Ashraf 3 ne Shqiperi, i cili sherben si baza kryesore e grupit qe nga viti 2016.
Zhvillimet e fundit brenda MEK tregojnë per një krizë të paparë të brendshme – një krizë që ka dalë jo vetëm nga presionet e jashtme, por edhe nga çarje të thella të brendshme dhe mosmarrëveshje në rritje midis anëtarëve të vet. Raportet tregojnë se drejtuesit e MEK-ut, veçanërisht Maryam Rajavi, tani përballen me sulme strukturore që tejkalojnë kapacitetin e mekanizmave tradicionale disiplinorë të organizatës.
Sipas deshmive te anetareve te kampit, shumë mbledhje të brendshme në Kampin Ashraf 3 janë anulluar ose shtyrë vazhdimisht për shkak të frikës nga kritikat në rritje dhe paaftësisë së udhëheqjes për t’iu përgjigjur në mënyrë bindëse. Në qendër të këtyre kritikash qëndron një çështje që për vite të tëra është konsideruar tabu: fati i Massoud Rajavit.
Që nga zhdukja e tij në fillimet e viteve 2000, organizata eshte munduar të ruajë një imazh karizmatik të Rajavit duke promovuar mistere rreth gjendjes së tij dhe duke lëshuar mesazhe me ze që thuhet se vijne nga komandanti i kultit. Por tani, si anëtarët e vjetër ashtu edhe të rinjte po sfidojne perrallen zyrtare, duke ngritur dyshime që nuk mund të injorohen më:
- Nëse Massoud Rajavi është gjallë, pse nuk ka asnjë video të tij në dy dekadat e fundit?
- Pse Maryam Rajavi mund të udhëtojë lirshëm nëpër Evropë, ndërsa na thuhet se Massoudi është në rrezik të madh?
- Pse grupi nuk i pergjigjet mediave boterore te cilat tregojne për jetën luksoze të Maryam Rajavit ndersa anetaret jetojne ne mjerim dhe skllaveri?
- Dhe në fund, heshtja dhe zhdukja 20-vjeçare e Massoud Rajavit a nuk deshmon se ai ka vdekur?
Analistët besojnë se presioni në rritje mund ta detyrojë MEK-un të ndërmarrë një strategji graduale të zbulimit – duke filluar me raporte për “gjendjen kritike” të Rajavit dhe më në fund duke konfirmuar vdekjen e tij. Një zbulim i tillë do të shkaktonte një krizë legjitimiteti të paparë për grupin.
Sipas raporteve brenda muxhahedine, zhdukja e Massoud Rajavit ishte pjesë e një marrëveshjeje të fshehtë me autoritetet amerikane gjatë transferimit të MEK-së nga Iraku në Shqipëri. Si pjesë e marrëveshjes për heqjen e MEK-ut nga lista e organizatave terroristë të SHBA-së, grupi pranoi të zhdukte plotësisht Massoud Rajavin nga jeta publike. Zhdukja e tij, në fakt, ishte një parakusht për mbijetesën e tyre politike.
Por sot, realitetet e MEK-ut nuk mund të fshihen më. Çarjet e brendshme, kritikat e hapura dhe dështimet e udhëheqjes janë të gjitha shenja të një kolapsi struktural në formim. Analizat aktuale sugjerojnë se grupi është gati të shpallë zyrtarisht vdekjen e udhëheqësit të tij – një hap që do të minonte rëndë besueshmërinë e Maryam Rajavit dhe mund të shkaktonte valë dezertimesh ose ndarjesh të brendshme te kultit.
Duke pasur parasysh këto zhvillime, aktivistët për të drejtat e njeriut në Shqipëri dhe organizatat ndërkombëtare ngrenë përsëri shqetësime rreth pranisë së këtij grupi të mbyllur, të militarizuar dhe me lidhje terroristë në tokë evropiane. Në muajt që vijnë, pritet të rriten thirrjet për dëbimin e MEK-ut nga Shqipëria.
Eshtë detyrë e shoqërisë civile shqiptare dhe mbrojtësve të të drejtave të njeriut të shqyrtojnë më nga afër aktivitetet e këtij grupi. Duke u fshehur pas maskës së aktivizmit politik, nuk mund të fshihet natyra e përgjakshme dhe autoritare e këtij kulti. Dëbimi i MEK-ut nga territori shqiptar nuk është thjesht çështje sigurie kombëtare, por një domosdoshmëri urgjente për të mbrojtur dinjitetin njerëzor të individëve të bllokuar brenda këtij kampi.
