Aldo Sulollari
Në çdo konflikt të madh në Lindjen e Mesme, narrativa dominohet nga shtetet, ushtritë dhe interesat gjeopolitike. Por në hije të këtyre përplasjeve mbeten individë njerëz me histori, familje dhe plagë që nuk shfaqen në titujt e lajmeve.
Në këtë kontekst, është e pamundur të mos ndalemi tek fenomeni i Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit, një organizatë që prej dekadash ka qenë subjekt debatesh të forta, akuza për struktura të mbyllura dhe kontroll ideologjik, si dhe një marrëdhënie komplekse me realitetin iranian.
Pa marrë anë në përplasjen mes Izraelit dhe Iranit, një pyetje njerëzore lind natyrshëm:
Si ndihen sot muxhahedinët kur vendi i tyre i lindjes goditet?
A mund të ndihen ata të lumtur për dobësimin e një regjimi që e kundërshtojnë? Apo brenda tyre ka një konflikt të thellë emocional?
Sepse realiteti nuk është bardh e zi.
Irani nuk është vetëm një regjim politik është një vend me qytete, me familje, me motra dhe vëllezër. Është vendi ku shumë prej tyre kanë lindur. Në çdo bombë që bie, nuk goditet vetëm një strukturë shtetërore, por edhe kujtime, rrënjë dhe njerëz të pafajshëm.
Dhe këtu lind një dimension edhe më i ndjeshëm:
Shumë prej anëtarëve të kësaj organizate jetojnë prej vitesh të shkëputur nga familjet e tyre. Ka akuza të përsëritura se struktura e organizatës, e lidhur me figurën e Maryam Rajavi, kufizon komunikimin me të afërmit madje edhe kontaktet më bazike si një telefonatë.
Nëse kjo është e vërtetë, atëherë situata bëhet edhe më tragjike.
Sepse imagjino të jesh në një vend të huaj, i izoluar nga familja jote, dhe të dëgjosh që vendi yt është nën sulm… pa pasur asnjë mundësi të marrësh një telefon për të pyetur:
“A janë mirë?”
Ky është një dimension që nuk matet me ideologji.
Ky është një dimension njerëzor.
Një organizatë që pretendon të luftojë për liri duhet të përballet me një pyetje thelbësore:
A mund të ketë liri politike pa liri personale?
Nëse një individ nuk ka të drejtë të flasë me nënën e tij, me babanë, me motrën apo vëllain – atëherë çfarë lirie po mbrohet në të vërtetë?
Ky editorial nuk është për të marrë anë në një konflikt shtetesh. Është për të rikthyer fokusin tek njeriu. Tek ajo ndjesi që nuk mund të kontrollohet nga asnjë ideologji: malli për familjen dhe dhimbja për vendin e lindjes.
Sepse në fund, përtej propagandës dhe politikës, mbetet një e vërtetë e thjeshtë:
Askush nuk është imun ndaj dhimbjes kur vendi i tij digjet.
