Shkruar nga: Avi Ashkenazi
Nga gazeta Maariv
Drejtoria e Planifikimit në Shtabin e Përgjithshëm të ushtrisë izraelite shpalli, pardje, planin shumëvjeçar “Hoshën” për vitet në vijim. Ky është plani i ushtrisë izraelite për pesë vitet e ardhshme.
Plani pesëvjeçar, i cili nis më 1 prill, ka rëndësi thelbësore për riformësimin e ushtrisë izraelite edhe përtej pesë viteve të afërta. Bëhet fjalë për një plan ndërtimi të fuqisë ushtarake pas luftës, i cili përfshin parashikimin e së ardhmes: si do të duket beteja e radhës dhe çfarë do t’i kërkohet ushtrisë që të përgatitet për të.
Ushtria izraelite është e detyruar të ndërmarrë një hap trefazor për ndërtimin e forcës: rindërtimin e kapaciteteve dhe mjeteve pas një lufte të gjatë, si dhe zbatimin e masave gjatë një lufte që ende nuk ka përfunduar në disa fronte.
Ushtria po përgatitet për sfida të afërta – Gaza, Libani, Siria, kufiri lindor dhe Bregu Perëndimor – njëkohësisht me përgatitjet për luftim në rrethe të treta dhe të katërta, si Irani, Iraku, Jemeni dhe ndoshta edhe fronte të tjera.
Plani pesëvjeçar “Hoshën” i vendos parimet themelore të ushtrisë krah për krah, me pothuajse të njëjtën peshë rëndësie. Në qendër të tij janë armatimi dhe profesionalizmi – në thelb një rikthim te bazat e funksionimit të ushtrisë – së bashku me vizionin e luftërave të së ardhmes, të mbështetura në teknologji të avancuara: futjen e inteligjencës artificiale dhe integrimin e sistemeve robotike dhe të armëve me fuqi të lartë shkatërruese.
Plani i ri pesëvjeçar hedh dritë mbi dy fusha qendrore të reja: hapësirën dhe detin. Që nga sulmi iranian ndaj Izraelit në prill të vitit 2024, drejtori i përgjithshëm i Industrisë Ajrore, Boaz Levi, po punon me ekipin e tij mbi një plan gjithëpërfshirës për vendosjen e dhjetëra satelitëve të vegjël në hapësirë, me qëllim fotografimin dhe transmetimin e një pamjeje të plotë të gjithçkaje që ndodh në Lindjen e Mesme, përfshirë Bririn e Afrikës, Iranin dhe vendet fqinje.
Në këtë mënyrë, nëse shërbimi i sigurisë “Shabak” nuk do të kishte burime në terren në mesnatë për t’i pyetur pse janë aktivizuar kartat telefonike, do të ishte e mundur thjesht të shiheshin pamjet satelitore dhe të kuptohej çfarë po ndodh në çdo rrugë dhe çdo lagje në Gaza: kush ka ndezur dritën në shtëpi dhe kush ka lëvizur makinën nga vendparkimi.
Satelitët do të ofrojnë gjithashtu paralajmërim të përqendruar përpara çdo lëshimi raketash nga Irani, Jemeni apo Libani dhe do t’u mundësojnë sistemeve të radarit “Rreze e Gjelbër” të identifikojnë dhe të godasin raketat në distanca më të largëta se territori i Izraelit. Sistemet hapësinore do t’i sigurojnë ushtrisë izraelite kapacitete të shumta, duke lejuar përdorim më të kufizuar të avionëve, të forcave tokësore dhe të sistemeve të mbledhjes së sinjaleve. Njëkohësisht, ato do të mundësojnë përqendrim më të madh në luftim dhe do t’u japin komandantëve ushtarakë një pamje të gjerë dhe gjithëpërfshirëse të betejës.
Fusha detare është një dimension që e dëshmoi rëndësinë e tij në luftën e fundit, jo vetëm në mbrojtje, por edhe në sulm. Në aspektin mbrojtës, ushtria izraelite e mban mend dështimin e forcave detare për të parandaluar “masakrën” në plazhin e Zikimit më 7 tetor. Megjithatë, ajo kuptoi gjithashtu se anijet luftarake Saar 6 dhe Saar 5.5, të pajisura me sisteme të “Kupolës së Hekurt Detare”, morën pjesë në interceptimin e mjeteve ajrore pa pilot nga Jemeni, Irani, Libani, Gaza dhe Siria.
Për më tepër, gjatë manovrave tokësore në Gaza dhe në Liban, anijet e marinës shërbyen si fuqi zjarri dhe mbikëqyrjeje nga perëndimi. Në luftimet në rrethin e tretë, krahu detar zotëron aftësi të avancuara për kontrollin e zjarrit dhe për mbikëqyrjen e fronteve të largëta nga kufijtë e Izraelit, në mënyrë të vazhdueshme dhe afatgjatë.
Për këtë arsye, sipas vlerësimit të ushtrisë, flota luftarake detare e Izraelit duhet të zgjerohet ndjeshëm, duke u pajisur me të paktën dy anije Saar 6 të prodhimit gjerman, si dhe duke rritur porositë për anijet “Reshef”, të cilat pritet të zëvendësojnë anijet e vjetra Saar 4.5, që përbëjnë shtyllën kurrizore të flotës raketore detare.
Anijet “Reshef” janë një zhvillim i industrisë detare izraelite, i bazuar në kërkesat e marinës. Ato janë më të vogla se Saar 6, por mbartin një pjesë të madhe të armatimit të saj, duke pasur aftësi më të larta manovrimi dhe shpejtësi më të madhe se anijet gjermane.
Ministria e Mbrojtjes i ka paraqitur marinës kërkesë për ndërtimin e pesë anijeve të tilla në kantierin detar izraelit në Haifa, me opsion për edhe pesë anije shtesë. Sipas vlerësimeve, marina ka nevojë për të paktën 15 anije të këtij modeli.
Ushtria synon gjithashtu të blejë nga prodhimi vendas gjeneratën e ardhshme të anijeve të sigurisë bregdetare “Shaldag”. Disa prej tyre tashmë janë dorëzuar dhe kanë hyrë në shërbim gjatë muajve të fundit. Këto janë anije të shpejta, me fuqi zjarri më të madhe se anijet e tipit “Dvora”.
Forcat detare e kuptojnë se nuk mund të mbeten më “fëmija i padëshiruar” i ushtrisë izraelite, por duhet të luftojnë për vendin e tyre qendror në arsenalin e kapaciteteve ushtarake, si në betejat mbrojtëse ashtu edhe në ato sulmuese.
Plani pesëvjeçar “Hoshën” është gjithashtu plani më i kushtueshëm i ndërtimit të forcës në historinë e ushtrisë izraelite. Niveli politik ka miratuar një paketë financiare prej 350 miliardë dollarësh, të shpërndarë përgjatë një periudhe dhjetëvjeçare, për ndërtimin dhe forcimin e kapaciteteve ushtarake të Izraelit.
Në këtë moment, ende nuk është e qartë se sa nga ky buxhet do të vijë nga fondet e ndihmës ushtarake për Izraelin.
Në ushtri është deklaruar, pardje, se në këtë fazë të gjithë ndodhen në një garë mësimi dhe në një garë armatimi, përfshirë edhe kundërshtarët e Izraelit.
Izraeli është i detyruar t’i përgjigjet kësaj gare në një mënyrë që të ruajë epërsinë e ushtrisë izraelite në kapitalin njerëzor, në mbledhjen e informacionit inteligjent, në teknologji, si dhe në aftësitë e zjarrit dhe të manovrimit – në ajër, në det dhe në tokë./kohaislame.com
