David Remnick, kryeredaktor i revistës amerikane The New Yorker, ka deklaruar se kriza me të cilën përballet aktualisht «Izraeli» nuk mund të reduktohet në një problem të marrëdhënieve me publikun dhe as të shpjegohet si rezultat i një fushate propagandistike të jashtme.
Sipas tij, bëhet fjalë për një krizë të thellë reale dhe politike, pasojat e së cilës tashmë kanë depërtuar në qarqet vendimmarrëse të vendeve perëndimore.
Kriza shkon përtej dëmtimit të imazhit
Deklarata e Remnickut sfidon pretendimin se rënia e mbështetjes ndërkombëtare për «Izraelin» lidhet kryesisht me dobësinë e komunikimit publik ose me dështimin për ta paraqitur narrativën izraelite në mënyrë bindëse.
Në këtë këndvështrim, problemi nuk qëndron te mënyra se si politikat izraelite u shpjegohen opinionit ndërkombëtar, por te vetë këto politika dhe te pasojat e tyre konkrete. Për këtë arsye, kriza nuk mund të zgjidhet vetëm përmes përmirësimit të fushatave mediatike, ndryshimit të diskursit zyrtar apo intensifikimit të propagandës.
Remnick thekson se «Izraeli» ndodhet përballë një çasti jashtëzakonisht të vështirë, në të cilin kriza e tij ka tejkaluar hapësirën mediatike dhe është shndërruar në një çështje që po ndikon drejtpërdrejt në diskutimet politike dhe në proceset vendimmarrëse në Perëndim.
Presioni depërton në qendrat e vendimmarrjes
Rëndësia e këtij vlerësimi qëndron në faktin se kritikat ndaj «Izraelit» nuk janë më të kufizuara vetëm te protestat qytetare, organizatat e të drejtave të njeriut, universitetet apo platformat e mediave sociale.
Ato tashmë kanë hyrë në institucionet politike dhe në qarqet ku përcaktohen qëndrimet dhe politikat e shteteve perëndimore. Kjo tregon se debati po zhvendoset gradualisht nga çështja e imazhit drejt shqyrtimit të përgjegjësisë politike dhe të pasojave që burojnë nga veprimet izraelite.
Në këtë mënyrë, «Izraeli» po përballet jo vetëm me dëmtimin e reputacionit ndërkombëtar, por edhe me një krizë besueshmërie që mund të ndikojë në marrëdhëniet e tij me aleatët tradicionalë.
Propaganda nuk mund ta zëvendësojë realitetin
Për vite me radhë, kritikat ndërkombëtare ndaj «Izraelit» janë paraqitur shpesh si rezultat i një fushate të organizuar propagandistike, e paragjykimeve ose e paaftësisë për ta përcjellë siç duhet këndvështrimin izraelit.
Mirëpo, vlerësimi i Remnickut sugjeron se kjo shpjegim nuk është më i mjaftueshëm. Kur ngjarjet në terren prodhojnë pasoja të rënda politike, njerëzore dhe juridike, atëherë problemi nuk mund të trajtohet vetëm si betejë narrativesh.
Asnjë fushatë e marrëdhënieve me publikun nuk mund ta mbulojë pafundësisht hendekun ndërmjet diskursit zyrtar dhe realitetit të dokumentuar. Sa më shumë që ky hendek zgjerohet, aq më e thellë bëhet kriza e besimit dhe aq më e vështirë bëhet mbrojtja e politikave izraelite në arenën ndërkombëtare.
Një moment vendimtar
Deklarata e kryeredaktorit të The New Yorker përfaqëson një pranim të rëndësishëm: sfida me të cilën përballet «Izraeli» nuk është thjesht se si perceptohet, por çfarë po bën dhe çfarë pasojash po prodhojnë politikat e tij.
Kjo do të thotë se zgjidhja e krizës nuk mund të vijë vetëm përmes riformulimit të mesazheve politike apo përmirësimit të imazhit. Ajo kërkon përballje me shkaqet reale të krizës, rishikim të politikave dhe përgjegjësi për pasojat e tyre.
Në fund, beteja nuk zhvillohet më vetëm rreth narrativës. Ajo po zhvillohet rreth vetë realitetit – dhe realiteti, siç sugjeron Remnick, ka filluar të ndikojë edhe te ata që për një kohë të gjatë kanë qenë mbështetësit më të fuqishëm të «Izraelit».
Burimi i deklaratës: Përkthim nga El-Hudhud.
/kohaislame
