Nga Mohd Azmi Abdul Hamid
6 Korrik 2026
Sot, më 6 korrik 2026, historia dëshmon një nga proçesionet mortore më të mëdha të kohës sonë.
Që në orët e para të agimit, miliona e miliona iranianë u dyndën në rrugët e Teheranit. Ata erdhën nga çdo provincë, çdo brez, çdo klasë shoqërore. Pleq të mbështetur në shkopinj, nëna me foshnja në krahë, studentë të mbështjellë me flamurin kombëtar, veteranë të betejave të kaluara, punëtorë, dijetarë, klerikë dhe qytetarë të thjeshtë, të gjithë u bashkuan në një lumë të pafund njerëzor.
Ky nuk ishte thjesht një funeral.
Ishte një komb që fliste me një zë.
Ishin të gjallët që mbanin kujtimin e të larguarit, duke ripërtërirë një besëlidhje me idealet për të cilat ai qëndroi.
Rrugët e Teheranit u kthyen në diçka më shumë se thjesht rrugë zie. Ato u kthyen në rrugë dëshmie.
Çdo lot deklaronte besnikëri.
Çdo dorë e ngritur shpallte paluajtshmëri.
Çdo thirrje jehonte refuzimin e një kombi për të dorëzuar dinjitetin e tij.
Ata që imagjinuan se vrasja do ta dobësonte Iranin, dëshmuan saktësisht të kundërtën.
Dëshmorizimi (shehidllëku) nuk ka thyer kurrë një popull, identiteti i të cilit është i rrënjosur në besim.
Përkundrazi, ai shpesh është kthyer në forcën që i bashkon ata.
Ajo që i mban iranianët bashkë nuk është frika.
Nuk është oportuniteti politik.
Është një vetëdije qytetëruese e formësuar nga Islami, e forcuar nga sakrifica, e ushqyer nga pavarësia dhe e mbajtur gjallë nga një bindje e patundur se dinjiteti nuk është kurrë i negociueshëm.
Për dekada me radhë, Irani ka duruar sanksione, kërcënime, izolim, presion ekonomik dhe konfrontim ushtarak.
Megjithatë, çdo sprovë ka prodhuar një qëndrueshmëri më të madhe.
Çdo përpjekje për të izoluar kombin ka thelluar solidaritetin e tij të brendshëm.
Çdo dëshmor ka frymëzuar një brez tjetër.
Ky proçesion mortor i dërgon një mesazh të qartë botës.
Udhëheqësit mund të vriten.
Idetë jo.
Individët mund të largohen.
Parimet mbeten të gjalla.
Asnjë fuqi ushtarake nuk mund të shkatërrojë një komb, forca më e madhe e të cilit qëndron në zemrat e njerëzve të tij.
Proçesioni i sotëm dëshmon se Irani nuk po dobësohet.
Irani ngrihet më i fortë, sepse uniteti i farkëtuar përmes sakrificës nuk mund të thyhet lehtë.
Imazhi që do të mbetet i gdhendur në histori është deti i grushteve të ngritur.
Grushti i dëshmorit.
Një grusht që nuk i përket më vetëm një udhëheqësi.
Ai është bërë grushti i miliona njerëzve.
Një grusht që ngrihet jo thjesht në zemërim, por në vendosmëri.
Jo si simbol i urrejtjes, por i rezistencës kundër padrejtësisë.
Jo për të pushtuar të tjerët, por për të mbrojtur dinjitetin.
Ai i deklaron çdo shtypësi:
Ju mund të shkatërroni ndërtesa.
Ju mund të heshtni zëra.
Ju mund të eliminoni udhëheqës.
Por nuk mund të fikni një popull, besimi i të cilit e ka shndërruar dëshmorizimin në një fitore morale.
Ky është gjithashtu një mësim i thellë për Ummetin Mysliman.
Funerali në Teheran nuk është vetëm një moment iranian.
Është një pasqyrë që pasqyron gjendjen e botës myslimane.
Ndërsa armiqtë tanë koordinojnë strategjitë e tyre nëpër kontinente, shumë shpesh myslimanët mbeten të ndarë nga mosmarrëveshjet sektare, rivalitetet etnike, konkurrenca politike dhe interesat e ngushta kombëtare.
Sfidimi ynë më i madh nuk është shumëllojshmëria që Allahu ka krijuar mes nesh.
Sfidimi ynë më i madh është paaftësia jonë për ta shndërruar këtë shumëllojshmëri në forcë kolektive.
Ummeti tani duhet të ridrejtojë kursin e tij.
Ne duhet të lëvizim përtej parullave emocionale drejt një uniteti të vërtetë të bazuar mbi drejtësinë, respektin reciprok, këshillimin (shurën) dhe përgjegjësinë e përbashkët.
Uniteti nuk kërkon uniformitet.
Ai kërkon një angazhim të përbashkët për të mbrojtur të vërtetën, për të mbrojtur të shtypurit dhe për të ruajtur nderin e Ummetit.
E ardhmja nuk u përket bashkësive të fragmentuara, por atyre që zbulojnë fuqinë e të qëndruarit bashkë.
Proçesioni mortor në Teheran na kujton se kur besimi bashkon zemrat, miliona njerëz bëhen një trup i vetëm.
Noshta kjo ditë historike do të jetë diçka më shumë se kapitulli mbyllës i udhëtimit tokësor të një udhëheqësi.
Ndoshta ajo do të jetë kapitulli hapës i një zgjimi të përtërirë islam.
Le të bashkojë Allahu zemrat tona.
Le të forcojë Ai çdo popull që ngrihet për drejtësi.
Le t’u japë Ai nder atyre që sakrifikojnë për të vërtetën.
Le të zgjojë Ai brenda këtij Ummeti guximin për t’u ngritur së bashku, përpara se historia të pyesë se pse mbetëm të ndarë.
Grushti i Dëshmorit
Rrugët u kthyen në lumë,
Lumi u kthye në komb,
Kombi u kthye në lutje.
Një arkivol i heshtur kaloi,
E megjithatë miliona gjetën zërin e tyre.
Asnjë shpatë nuk mund ta priste bindjen,
Asnjë raketë nuk mund ta varroste shpresën,
Asnjë varr nuk mund ta burgoste një ëndërr.
Nga çdo lot lindi vendosmëria.
Nga çdo rrahje zemre erdhi kujtimi.
Nga çdo grusht i ngritur erdhi një premtim.
Dëshmori ka rënë,
Por flamuri ende valëvitet.
Hapat e tij kanë rreshtur,
E megjithatë hapa të pafund tani vazhdojnë udhëtimin.
O Zot i të shtypurve,
Mblidhe këtë Ummet të plagosur në një zemër të vetme.
Le të bëhen dallimet tona urtësi,
Jo ndarje.
Le të jetë forca jonë besimi,
Mburoja jonë drejtësia,
Fitorja jonë kënaqësia Jote.
Sepse ndërsa dëshmorët kthehen te Zoti i tyre,
Kombet e zgjuara nga sakrifica
Nuk vdesin kurrë me të vërtetë.
Mohd Azmi Abdul Hamid
President
Këshilli Konsultativ i Organizatave Islame të Malajzisë (MAPIM)
