Nga Shaban Burri
Frymëzimi nga historia – Nga Qerbela te Gandhi
Kur flasim për rezistencën ndaj padrejtësisë dhe tiranisë, historia na tregon se forca më e madhe nuk qëndron te armët, por te qëndrueshmëria morale. Vetë Mahatma Gandhi ka deklaruar historikisht se është frymëzuar thellë nga qëndresa e Imam Huseinit a.s (nipi i Profetit Muhamed s.a.s) në Betejën e Qerbelasë (viti 680). Edhe pse jetuan në epoka plotësisht të ndryshme, rezistenca e tyre ndan katër shtylla të fuqishme shpirtërore:
Qëndrueshmëria morale kundër tiranisë: Të dy refuzuan në mënyrë rrepta t’i nënshtroheshin një fuqie superiore, të cilën e konsideronin të padrejtë. Huseini a.s iu kundërvu kalifit Jazid la, ndërsa Gandhi Perandorisë Britanike. Për të dy, qëndrimi te e vërteta dhe e drejta ishte më i rëndësishëm se mbijetesa vetjake.
Fitorja e shpirtit mbi forcën fizike: Si Gandhi, ashtu edhe Imam Huseini a.s, e dinin se ishin inferiorë nga ana ushtarake apo materiale. Qëllimi i tyre nuk ishte asgjësimi fizik i kundërshtarit, por arritja e një fitoreje morale për të zgjuar ndërgjegjen e fjetur të masave.
Gatishmëria për sakrificë në vend të nënshtrimit: Të dy udhëheqësit paguan çmimin më të lartë personal. Imam Huseini a.s sakrifikoi jetën e tij dhe të familjes së tij; Gandhi zgjodhi rrugën e agjërimit deri pranë vdekjes dhe rrezikoi burgun. Ata e shihnin sakrificën vetjake si mjetin suprem për çlirimin e popullit.
Aktivizëm në vend të pasivitetit: Asnjëri prej tyre nuk predikoi dorëzimin apo pritjen duarkryq. Ishte një protestë aktive, e guximshme dhe e vendosur, që tregoi se si një grup i vogël apo një lëvizje e paarmatosur mund të tundi themelet e një regjimi që dukej i pamposhtur.
Mbi këto parime universale bazohet edhe koncepti i Satyagraha (Këmbëngulja në të vërtetën) dhe Ahimsa (Mosdhuna absolute). Këto metoda nuk i përkasin vetëm të shkuarës, por analizohen edhe sot në shkencat politike si rrugë legjitime për t’u përballur me konfliktet moderne – përfshirë mbrojtjen e tokës dhe pasurisë kombëtare nga vendimet e padrejta të qeverive.
Katër hapat për mbrojtjen e tokës.
Nëse ky model historik zbatohet në kontekstin aktual të mbrojtjes së tokës shqiptare, rezistenca paqësore organizohet në katër fusha kryesore:
1. Mosbindja civile dhe bllokadat
Grevat ulur dhe pushtimet: Pushtime paqësore të pronave të prekura, kantierave të ndërtimit ose ndërtesave qeveritare, për të bllokuar punimet ose shitjet fizikisht, por pa dhunë.
Protestat masive: Demonstrata paqësore në shkallë të gjerë në kryeqytete ose drejtpërdrejt para institucioneve që janë përgjegjëse për shitjen e tokave.
2. Bojkoti ekonomik dhe institucional
Refuzimi i bashkëpunimit: Qytetarët, zyrtarët ose bizneset lokale mund të refuzojnë bashkëpunimin me investitorët e huaj ose me zyrat shtetërore të përfshira.
Bojkoti i konsumit: Bojkot i synuar i produkteve ose shërbimeve të atyre kompanive që përfitojnë nga shitjet e diskutueshme të tokave.
3. Rezistenca juridike dhe ndërkombëtare
Paditë dhe ankesat kushtetuese: Përdorimi i të gjitha distancave juridike kombëtare për të verifikuar dhe vonuar ligjshmërinë e shitjes së tokave.
Përfshirja e organizatave ndërkombëtare: Mobilizimi i diasporës dhe informimi i organizatave ndërkombëtare të mjedisit, të drejtave të njeriut ose kulturës (si UNESCO ose Gjykata Evropiane për të Drejtat e Njeriut) për të krijuar presion ndërkombëtar.
4. Aksionet simbolike dhe ndërgjegjësimi
Kampanjat informuese: Ndërgjegjësimi i publikut të gjerë për pasojat sociale, ekologjike dhe ekonomike të shitjes së tokave përmes rrjeteve sociale dhe mediave të pavarura.
Protesta kulturore: Përdorimi i artit, muzikës dhe simboleve tradicionale për të forcuar ndjenjën e komunitetit dhe mbrojtjen e përbashkët të tokës.
Toka nuk është mall, është amanet!
Historia na ka mësuar se qeveritë shkojnë e vijnë, por toka dhe populli mbeten. Kur humb një pjesë të tokës tënde, nuk ke humbur thjesht disa hektarë pasuri – ke humbur një pjesë të historisë, të identitetit dhe të të ardhmes së fëmijëve të tu.
Sot, mbrojtja e tokës shqiptare nuk kërkon armë apo dhunë, e cila vetëm shkatërron. Ajo kërkon diçka shumë më të fuqishme: guximin e pathyeshëm moral të Imam Huseinit a.s dhe vendosmërinë paqësore të Gandhit. Kërkon një popull që ngrihet në këmbë, i bashkuar dhe i vetëdijshëm, për të thënë me një zë: “Jo në emrin tonë!”
Mos prit që dikush tjetër të bëjë betejën tënde. Rezistenca fillon me ty – me refuzimin për të heshtur, me bojkotin e padrejtësisë dhe me mbrojtjen e çdo pëllëmbe të këtij vendi me dinjitet e paqësi. Fuqia nuk qëndron tek ata që nënshkruajnë kontrata në zyra të mbyllura, por te populli që refuzon t’i bindet padrejtësisë.
Ngrihu me paqe. Qëndro me të vërtetën. Mbro atdheun!
