Vladimir Putin mund të krenohet në mënyrë të arsyeshme me qëndrueshmërinë e tij, duke pasur parasysh se komentues të shumtë neokonservatorë, figura me ndikim brenda elitës dhe qarqeve mediatike hebraike, dhe një gamë e gjerë mediash anti-Putin – veçanërisht në Shtetet e Bashkuara – kanë prodhuar një mori literature të paplotësuar që e portretizon atë në terma shumë negativë. Gjatë dekadës së fundit, këto grupe kanë publikuar një mori botimesh që e përshkruajnë Putinin si një Hitler të kohëve të mëvonshme. Jonathan Katz, një bashkëpunëtor i lartë në Fondin Gjerman Marshall dhe drejtor i Iniciativave për Demokraci, ka shkuar aq larg sa të pohojë se Putini “është ekuivalenti i këtij shekulli me Hitlerin, dhe kërcënimi që ai paraqet për Evropën, SHBA-në dhe sigurinë globale shtrihet shumë përtej konfliktit aktual në Ukrainë”.
Katz më tej pohon: “Ashtu si Hitleri, Putini ka grumbulluar pushtet praktikisht të pakontestueshëm brenda Rusisë, duke eliminuar opozitën politike dhe duke u përballur me kufizime minimale institucionale mbi regjimin e tij ose vendosjen e forcës ushtarake dhe instrumenteve të tjera hibride për të pushtuar brutalisht dhe aneksuar në mënyrë të paligjshme territorin në shtetet fqinje. [Putini] pasqyron në mënyrë shqetësuese disa nga karakteristikat e Hitlerit – i ftohtë, i llogaritur dhe duke mos shfaqur as keqardhje as respekt për shenjtërinë e jetës njerëzore”.
Në një mënyrë të ngjashme, Rabini Abraham Cooper deklaroi se,
“Tragjikisht, ajo që bota po dëshmon sot sjell në mendje kujtimet e luftës blitzkrieg naziste. Për të qenë të qartë, askush nuk po e akuzon Vladimir Putinin për përgatitjen e kampeve të vdekjes dhe dhomave të gazit. Por brutaliteti i ushtrisë ruse në pushtimin e një fqinji paqësor që përfshin shënjestrimin pa dallim të civilëve dhe shkatërrimin e qyteteve sjell në mendje… kujtime të ushtrive naziste që pushtuan BRSS-në (Bashkimin Sovjetik) në vitin 1941”
Sipas ish-Drejtorit të Inteligjencës Kombëtare James Clapper, Putin përfaqëson “një Hitler të shekullit të 21-të”.
Ish-politikania ukrainase Svitlana Zalishchuk i tha në mënyrë të ngjashme CNN-së se Putin është “një Hitler i kohës sonë”.
John Blake i CNN-së pohoi se Putini ka përdorur “strategji dhe taktika të ngjashme me Hitlerin” për të racionalizuar aktet e tij të brutalitetit, veçanërisht në rajone të tilla si Ukraina.[6] Edhe Princi Charles i Britanisë vuri në dukje në vitin 2014 se “Putini në thelb po kopjon veprimet e Hitlerit”. Simon Jenkins i Guardian shkruan në mars të këtij viti se “bota perëndimore duket se e konsideron” Putinin si një Hitler të ditëve të sotme. Në një debat të vitit 2017 me Tucker Carlson në Fox News, neokonservatori hebre Max Boot deklaroi pa mëdyshje se “Putini është kërcënimi numër një gjeopolitik me të cilin përballemi; mendoj se kjo është e vërtetë sot”.
Në këtë pikë, arrijmë në një vëzhgim të pashmangshëm – një që kryqëzohet drejtpërdrejt me narrativën mbizotëruese rreth industrisë së Holokaustit dhe kornizës së saj kulturore. Industria e Holokaustit shpesh këmbëngul se Holokausti është unik, i pakrahasueshëm me çdo mizori apo regjim tjetër politik, madje as me persekutimet masive të Stalinit apo spastrimet politike në shkallë të gjerë të Maos. Megjithatë, shumë nga të njëjtët komentues që e mbështesin këtë pretendim tani tërheqin analogji të drejtpërdrejta midis Vladimir Putinit dhe Adolf Hitlerit, duke e portretizuar në mënyrë efektive Putinin si një rimishërim modern të diktatorit nazist. Prandaj, dikush është i detyruar të bëjë një pyetje themelore: çfarë ka ndodhur me pretendimin në lidhje me veçantinë e Holokaustit? A është shtrembëruar apo sensacionalizuar narrativa deri në atë pikë sa, sa herë që figura të caktuara politike janë në shënjestër, ato barazohen me Hitlerin ose Gjermaninë naziste, pavarësisht nga konteksti historik?
Sidoqoftë, është e qartë se ka dalë në pah një diskurs më i gjerë anti-Putin – një diskurs në të cilin elita kryesisht hebraike dhe neokonservatorët shpesh paraqesin pretendime spekulative ose fantastike rreth qëllimeve dhe ndikimit të tij global. Për shembull, George Soros pohoi në vitin 2016 në gazetën britanike të lexuar gjerësisht, Guardian, se “Putini është një kërcënim më i madh për ekzistencën e Evropës sesa ISIS”. Soros – i cili është lidhur me mashtrimin Russiagate – nuk ishte i vetmi në paraqitjen e pretendimeve të tilla rreth Putinit. Komentuesit neokonservatorë hebrenj, përfshirë Noah Rothman të Commentary, kanë vazhduar gjithashtu të promovojnë pikëpamjen se “Rusia nuk është miku juaj”, duke përforcuar një kornizë të qëndrueshme ideologjike të Rusisë si një kundërshtare të pakompromis.
Ajo që duket se i huton këta komentues është paaftësia e tyre për të kuptuar se si Putini vazhdon të fitojë qëndrueshmëri politike dhe famë ndërkombëtare pavarësisht përpjekjeve të vazhdueshme për ta denigruar atë dhe për të shtrembëruar, përmbysur ose për t’i keqinterpretuar deklaratat dhe veprimet e tij.
Merrni parasysh, për shembull, vëllimin e madh të librave sensacionalë të përkushtuar për të ndërtuar një rrëfim të veçantë rreth Putinit dhe Rusisë bashkëkohore. Këto përfshijnë: Putinizmi: Rusia dhe e ardhmja e saj me Perëndimin (2015) nga Walter Laqueur; Putinizmi: Ideologjia e Anne Applebaum (2013); Putinizmi: Ngritja e ngadaltë e një regjimi të djathtë radikal në Rusi (2013); Tsar i ri: Ngritja dhe mbretërimi i Vladimir Putinit nga Steven Lee Myers (2015); Dimri po vjen: Pse Vladimir Putin dhe armiqtë e botës së lirë duhet të ndalen (2015) nga Garry Kasparov; Njeriu pa fytyrë: Ngritja e papritur e Vladimir Putinit (2013) nga Masha Gessen; Kleptokracia e Putinit: Kush e zotëron Rusinë? (2015) nga Karen Dawisha; Luftërat e Putinit: Ngritja e Imperializmit të Ri të Rusisë (2014) nga Van Herpen; Lufta e Re e Ftohtë: Rusia e Putinit dhe Kërcënimi për Perëndimin (2014) nga Edward Lucas; Boshti Rusi-Kinë: Lufta e Re e Ftohtë dhe Kriza e Lidershipit të Amerikës (2014) nga Douglas E. Schoen dhe Melik Kaylan; Evolucioni i Putinizmit: Rusia në Tranzicion, 1985–2015 (2015) nga Glenn-Iain Steinback; Putini dhe Putinizmi (2015), redaktuar nga Ronald J. Hill dhe Ottorino Cappelli; dhe Makina e Propagandës së Putinit: Fuqia e Butë dhe Politika e Jashtme Ruse (2015) nga Van Herpen. Lista, sigurisht, nuk është e plotë.
Padyshim që kemi humbur diçka brenda klimës intelektuale bashkëkohore. Kishte një kohë kur nga kushdo që pretendonte të prodhonte një vepër shkencore ose rigoroze pritej të grumbullonte prova të konsiderueshme dhe t’i përmbahej standardeve serioze të hetimit. Po kështu, autorët e traktateve filozofike ishin të detyruar të tregonin besnikëri ndaj arsyetimit të shëndoshë deduktiv dhe normave të racionalitetit praktik.
Nuk mund të lexohet Republika e Platonit ose Metafizika e Aristotelit pa pranuar se të dy mendimtarët përballen me çështje me peshë të jashtëzakonshme filozofike. Veprat e tyre janë aq të pasura konceptualisht dhe metodologjikisht rigoroze saqë kanë mbijetuar për mijëvjeçarë. Merrni parasysh, për shembull, argumentin e njohur të Aristotelit në lidhje me “sterilitetin” e parasë – se paraja, ndryshe nga puna prodhuese ose proceset natyrore, nuk mund të gjenerojë vlerë më vete. Sunduesit hebrenj dhe sistemi kapitalist e injoruan këtë paralajmërim kritik dhe, si pasojë, kontribuan në rënien e sistemit financiar global në vitin 2008.
Po kështu, nuk mund të lexohet libri i R. M. Douglas “Orderly and Humane: The Expulsion of the Germans after the Second World War”, libri i Giles MacDonogh “After the Reich: The Brutal History of the Aleate Occupation”, ose libri i Alfred-Maurice de Zayas “A Terrible Hakmarrje: The Etnic Cleaning of the East European Germans” pa pranuar se këta autorë ndërmorën kërkime të gjera arkivore dhe i bazuan analizat e tyre në një gamë të gjerë burimesh parësore.
Në mënyrë të ngjashme, mund të konsultohet libri i David Irving “Hitler’s War” ose “Churchill’s War” dhe të pranohet – pavarësisht vlerësimit të interpretimeve të tij – se ai i kushtoi përpjekje të konsiderueshme shqyrtimit të materialeve arkivore dhe dokumenteve të pashkelura më parë. Ndërsa shumë historianë kanë ngritur kritika të konsiderueshme dhe të dokumentuara mirë ndaj përfundimeve të Irving, parimi më i gjerë mbetet: hetimi serioz historik përfiton nga angazhimi me burimet parësore dhe nga gatishmëria për të shqyrtuar narrativat e vendosura. Siç e ka vënë re vetë Irving, shumë historianë konvencionalë mbështeten shumë në burime dytësore ose tretësore – një praktikë që ai e karakterizon si krijimin e një lloj dhome jehone shkencore “incestuoze”. Pavarësisht nëse dikush i pranon apo jo argumentet e tij më të gjera, pika metodologjike në lidhje me vlerën e kërkimit arkivor meriton konsideratë.
Në kontrast të plotë, mjediset bashkëkohore kulturore dhe kryesisht hebraike – ku kërkimi i së vërtetës shpesh i nënshtrohet konsideratave ideologjike – kanë tendencë të shpërblejnë një sërë standardesh dukshëm të ndryshme. Tani është e mundur që praktikisht kushdo të botojë një libër sipërfaqësor ose të argumentuar dobët dhe të arrijë sukses komercial, madje duke siguruar vendosjen në listat e librave më të shitur si ajo e The New York Times. Besueshmëria afatgjatë e veprave të tilla – shumë prej të cilave mund të duken të pambështetshme ose edhe absurde brenda një dekade – duket se ka pak peshë. Në raste të shumta, e vërteta ose rigoroziteti shkencor nuk është objektivi kryesor; përkundrazi, fitimi financiar, përforcimi ideologjik dhe tërheqja masive shpesh shërbejnë si stimuj nxitës.
Me kalimin e kohës, është bërë gjithnjë e më e qartë se një nga rrugët më të shpejta drejt suksesit komercial është prodhimi i veprave sensacionale ose mashtruese që pretendojnë autoritet historik, por që nuk i përmbushin standardet rigoroze shkencore, ku ndjekja e së vërtetës duhet të jetë parimi udhëheqës. Kjo dinamikë është lehtësisht e dukshme në atë që mund të përshkruhet si një industri botuese në zhvillim anti-Putin.
Së pari, duhet të bëhet e qartë se ky diskutim nuk përfshin një mbrojtje të pakushtëzuar të Vladimir Putinit ose të çdo vendimi politik që ai ka marrë. Ashtu si çdo udhëheqës politik, ai ka mangësi, dhe njohja e kësaj është thelbësore për një analizë të ekuilibruar. Çështja qendrore, përkundrazi, është intensiteti i armiqësisë së drejtuar ndaj tij nga elitat hebraike dhe neokonservatorët – veçanërisht midis komentatorëve neokonservatorë – kryesisht sepse ai përfaqëson një pozicion gjeopolitik që sfidon narrativat e tyre të preferuara strategjike.
Do të ishte intelektualisht e papërgjegjshme për çdo analist serioz politik të argumentonte se Rusia nuk ka shqetësime legjitime për sigurinë në lidhje me zgjerimin e NATO-s në lindje ose zhvillimet në Ukrainë. Që në vitet 1990, negociatat dhe sigurimet diplomatike midis Rusisë dhe fuqive perëndimore pranuan se një përpjekje për të zgjeruar infrastrukturën ushtarake të NATO-s në Ukrainë do të perceptohej në Moskë si një kërcënim i drejtpërdrejtë për sigurinë, duke i dhënë kështu Rusisë baza për të thirrur masa mbrojtëse.
Për të ilustruar këtë pikë, dikush mund të konsiderojë një përmbysje hipotetike: është e pakonceptueshme që Shtetet e Bashkuara të tolerojnë, pa kundërshtim, instalimet ushtarake kineze ose asetet detare që shfaqen në brigjet e Kalifornisë nën pretekstin e “ruajtjes së paqes”. Megjithatë, zgjerimi i vazhdueshëm i NATO-s drejt kufijve të Rusisë është paraqitur shpesh si i mirë ose stabilizues, pavarësisht implikimeve të qarta gjeopolitike. Një prezantim i tillë e tendos besueshmërinë dhe ngre pyetje serioze në lidhje me koherencën dhe sinqeritetin e retorikës që rrethon këto politika. Në fakt, studiues si John J. Mearsheimer dhe i ndjeri Stephen F. Cohen i kanë ngritur vazhdimisht këto shqetësime në të gjitha veprat e tyre të botuara.
Prandaj, mund të argumentohet, mbi baza racionale, se qëndrimi i Putinit përfaqëson një sfidë të drejtpërdrejtë ndaj forcave gjeopolitike që ai dhe qeveria ruse i perceptojnë si thellësisht destabilizuese. Kasparov, së bashku me komentatorë të tjerë hebrenj si Masha Gessen, i lënë jashtë sistematikisht këto konsiderata në kritikat e tyre ndaj Putinit dhe Rusisë.
Kasparov e dobëson ndjeshëm pozicionin e tij kur e përmend Aleksandër Solzhenicinin në një dritë pozitive, sepse ai harron të pranojë se vetë Solzhenicin shprehu lëvdata të matura për udhëheqjen e Putinit, veçanërisht në lidhje me rivendosjen e stabilitetit brenda Rusisë pas viteve 1990. Ky lëshim ilustron një model më të gjerë në analizën e Kasparovit: citim selektiv që synon të përforcojë një narrativë të paracaktuar. Kasparov vazhdon duke pohuar se Putini “po e kthente Rusinë në errësirë totalitare” dhe se “lufta e Putinit ishte kundër demokracisë ruse dhe kujtdo që mund të pengonte misionin e tij për ta shkatërruar atë”.
Megjithatë, Solzhenicini do ta kishte trajtuar çështjen nga një perspektivë krejtësisht e ndryshme.
“Putini trashëgoi një vend të plaçkitur dhe të hutuar, me një popull të varfër dhe të demoralizuar”, tha Solzhenicini, “Dhe ai filloi të bënte atë që ishte e mundur një restaurim të ngadaltë dhe gradual. Këto përpjekje nuk u vunë re, as nuk u vlerësuan menjëherë. Sidoqoftë, është e vështirë të gjesh shembuj në histori kur hapat e një vendi për të rivendosur forcën e tij u pritën në mënyrë të favorshme nga qeveritë e tjera”.
Është e vështirë të mos habitesh nga mospërputhja që vepron këtu. Si mund ta dënojnë kaq fuqishëm komentues si Kasparovi Vladimir Putinin, ndërsa njëkohësisht e përmendin Solzhenicinin me miratim, duke pasur parasysh se vetë Solzhenicini shprehu mbështetje për udhëheqjen e Putinit? Kasparov dhe të tjerë këmbëngulin vazhdimisht se Putini kërkon të minojë Rusinë dhe të përballet me Perëndimin, megjithatë Solzhenicini pohoi se Putini synonte të stabilizonte dhe rindërtonte Rusinë, duke inkurajuar Perëndimin të kthehej në themelet e veta qytetëruese dhe morale. Këto vlerësime kontradiktore ngrenë një pyetje të rëndësishme: cila nga këto narrativa pasqyron më saktë realitetet historike dhe politike që ato pretendojnë të përshkruajnë?
Një mënyrë për t’iu qasur kësaj pyetjeje është duke shqyrtuar se cili pozicion demonstron qëndrueshmëri më të madhe të brendshme, koherencë logjike dhe respektim të arsyes praktike. Kasparovi tashmë ka ofruar prova të konsiderueshme se ai është më pak i shqetësuar me një kërkim të ekuilibruar për të vërtetën sesa me avancimin e një narrative të veçantë. Për shembull, ai vëren se ai po “protestonte kundër dënimit të Pussy Riot, tre anëtareve të grupit punk të vajzave që ishin dënuar për filmimin e një proteste anti-Putin brenda një kishe në Moskë”.
Nëse Kasparovi, Gessen dhe kritikë të tjerë e paraqesin performancën e Pussy Riot në vitin 2012 si shprehje politike të mbrojtur padyshim, a besojnë ata se i njëjti standard duhet të zbatohet universalisht – duke përfshirë edhe kur komuniteti i ofenduar nuk është ortodoks rus? Me të njëjtën logjikë, dikush mund të pyesë nëse një ndërhyrje e qëllimshme politike në hapësirën e shenjtë të ndonjë komuniteti – hebre, të krishterë, mysliman apo ndryshe – duhet të konsiderohet një akt i mbrojtur apo një vepër penale.Për shembull, vetëm këtë muaj, një grup protestuesish hynë në një sinagogë në Los An.
Më e rëndësishmja, a duhet të klasifikohet si art kryerja e një akti seksual me një pulë të ngrirë në një vend publik?
A është kjo forma e feminizmit që profesoresha e Universitetit Clark, Valerie Sperling, po e mbron në mënyrë implicite në Seksin, Politikën dhe Putinin: Legjitimiteti Politik në Rusi? Sperling është plotësisht e vetëdijshme për këto incidente dhe performanca, megjithatë ajo ende pohon gjatë gjithë librit të saj se Putini është personazhi kryesor negativ në rrëfim.
Nadia Plungian, një anëtare e Grupit Feminist të Moskës, u përpoq ta justifikonte incidentin e “pulës” duke argumentuar se, “pavarësisht risisë së tij të jashtëzakonshme formale”, akti përfaqësonte “një vendim nga një grup burrash për të përdorur trupin e një gruaje si një enë”.
Anëtarët e Pussy Riot admironin hapur Anatolii Osmolovskii dhe Aleksandr Brener, dy artistë avangardë të performancës që ishin aktivë në Rusi gjatë viteve 1990.
“Në vitin 1991, grupi i Osmolovskii-t, ETI, i kishte vendosur trupat e tyre në Sheshin e Kuq për të shkruar fjalën e pahijshme ‘khui’ (penis), duke shkelur ligjin (e atëhershëm sovjetik) kundër përdorimit të gjuhës së pahijshme në hapësirat publike. Oleg Kulik, një tjetër artist performues, e habiti publikun rus në mesin e viteve 1990 duke hequr të gjitha rrobat e tij dhe duke u shtirur në publik si qen (i lidhur në disa raste nga Brener). Fjalët e pisllëkshme dhe referencat ndaj funksioneve trupore që përshkojnë tekstin e këngës ‘Putin Pissed Himself’ iu bashkuan kështu një tradite të artit performues rus… Feja ortodokse ruse përshkruhet si një ‘penis i fortë’ (zhestokogo penisa)…”
Çështja e Vërtetë
Duhet të pyesim, me një frymë serioze analitike, pse neokonservatorët hebrenj dhe mediat shfaqin një armiqësi kaq të fortë ndaj Vladimir Putinit? Cilat veprime ose politika specifike i kanë shtyrë këta kritikë ta portretizojnë atë në terma rrënjësisht të pabesueshëm, duke përfshirë krahasimet me Adolf Hitlerin? Pse, për shembull, ideologu politik hebre Alexander J. Motyl ka paraqitur pretendimin provokues se Rusia përbën një “shtet nazist”? Pse kolumnisti David Brooks, duke shkruar në The New York Times, e karakterizon Putinin si “armikun më të madh moral dhe politik të marrëdhënieve euro-amerikane”?
Nuk ka nevojë të jesh admirues i Putinit për të pranuar se, që nga marrja e presidencës, ai ka prishur rendin kaotik të establishmentit të nxitur nga neokonservatorët kryesisht hebrenj dhe shërbëtorët e tyre, edhe pse ai nuk është aspak pa të meta. Në fjalime dhe deklarata të shumta publike, Putini ka rifutur vazhdimisht pyetje morale dhe praktike në diskursin politik – pyetje që qëndrojnë në zemër të shumë konflikteve gjeopolitike bashkëkohore, veçanërisht në Lindjen e Mesme dhe më gjerë. Në këtë drejtim, Putini sigurisht që nuk ka dështuar të artikulojë një vizion koherent, moral dhe politik. Ai deklaroi me terma të qartë dhe të pagabueshëm se:
“Shumë shtete perëndimore kanë ndjekur rrugën ku mohojnë ose refuzojnë rrënjët e tyre, duke përfshirë rrënjët e tyre të krishtera të cilat formojnë bazën e qytetërimit perëndimor. Në këto vende, baza morale dhe çdo identitet tradicional po mohohen – identitetet kombëtare, fetare, kulturore dhe madje edhe ato gjinore po mohohen ose relativizohen.”
Fakti që Putini kërkon të rifusë arsyen praktike në diskursin politik përbën një qortim të theksuar ndaj Botës Neokonservatore Hebraike mbizotëruese – një sistem që është shënuar nga destabilizimi gjeopolitik, mospërputhja morale, terrorizmi, gjenocidi dhe, ndonjëherë, përdorime katastrofike të forcës. Për më tepër, vendimi i Putinit për të ngritur pyetje rreth debateve bashkëkohore të identitetit gjinor – çështje që ai pretendon se “po mohohen ose relativizohen” – funksionon si një kritikë e lëvizjeve ideologjike në Perëndim që kanë nxitur transformim të shpejtë kulturor. Këto lëvizje përfaqësojnë një përpjekje të vonë moderne për të realizuar atë që Friedrich Nietzsche e përshkroi si transvlerësimi i të gjitha vlerave.
Kjo kritikë shtrihet edhe tek teoricienët hebrenj me ndikim të shekullit të njëzetë, si Sigmund Freud dhe Wilhelm Reich, të dy prej të cilëve mbështetën pikëpamjen se çlirimi seksual duhet të ndiqet si një komponent qendror i emancipimit njerëzor. Reich, në veçanti, e nënvizoi këtë bindje në veprën “Revolucioni Seksual”, ku ai argumentoi se çmontimi i normave tradicionale seksuale ishte thelbësor për arritjen e lirisë psikologjike dhe sociale:
“Parakushti i parë për përmirësimin e marrëdhënieve njerëzore dhe seksuale është ndërprerja absolute me ato pikëpamje morale që i bazojnë urdhërimet e tyre ose në marrëveshje gjoja mbinatyrore ose në ligj arbitrar ose thjesht në traditë. Ligjet e moralit duhet të bazohen gjithashtu në njohuritë e fituara nga shkenca progresive.”
Ajo që është veçanërisht e rëndësishme për analizën tonë të tanishme është se Putini ka shprehur vazhdimisht shqetësim për ciklin e pafund të konfliktit në Lindjen e Mesme, duke tërhequr vëmendjen në mënyrat se si politikat ndërhyrëse dhe fushatat ushtarake të njëpasnjëshme, të cilat të gjithë e dimë se janë në thelb hebraike, kanë destabilizuar një komb pas tjetrit. Ai ka argumentuar vazhdimisht se lufta e përhershme nuk mund të prodhojë rend politik të qëndrueshëm dhe, në fakt, minon vetë kushtet e nevojshme për stabilitetin rajonal dhe global.
Si një alternativë ndaj kornizës mbizotëruese neokonservatore, Putini propozoi një qasje dukshëm të ndryshme. Burrat e shtetit seriozë, argumentoi ai, duhet të “kryejnë një rindërtim racional dhe ta përshtatin atë me realitetet e reja në sistemin e marrëdhënieve ndërkombëtare”. Me fjalë të tjera, nëse një parim politik nuk mund të universalizohet, në teori, atëherë ai nuk mund të pretendojë statusin e një norme morale ose racionale. Një maksimë që zbatohet vetëm për një aktor, por nuk mund të zbatohet në mënyrë të qëndrueshme për të gjithë aktorët, nuk e kalon provën themelore të arsyes praktike. Për shembull, doktrinat strategjike që NATO ka kërkuar t’i imponojë Rusisë nuk artikulohen si rregulla universalizuese; ato formulohen si përjashtime të rezervuara për rrethana të veçanta gjeopolitike. Në mënyrë të ngjashme, shumë politika ndërhyrëse të promovuara nga neokonservatorët hebrenj nuk mund të universalizohen pa kundërshtime, sepse ato justifikojnë veprimet e një shteti që do të dënoheshin nëse do të ndërmerreshin nga një tjetër. I njëjti problem vlen për çdo arsyetim politik ose ligjor që përdoret për të justifikuar forcën joproporcionale ose të njëanshme kundër popullatave civile në Lindjen e Mesme: nëse justifikimi nuk mund të zbatohet universalisht – nëse bëhet i paqëndrueshëm ose moralisht i papranueshëm kur zbatohet për të gjitha palët – atëherë vetë parimi nuk mund të konsiderohet racional ose praktikisht i vlefshëm.
Formulimi i Putinit sugjeron një thirrje për rikalibrimin e politikës globale në bazë të analizës së matur dhe arsyes praktike në vend të luftërave të pandërprera dhe fiksimit ideologjik (ose djallëzor). Ndjekja e politikave që destabilizojnë shtetet për të mirën e axhendave të veçanta strategjike është, sipas çdo standardi të arsyeshëm, e papajtueshme me parimet e ligjit dhe rendit politik. Edhe një herë, Putini me shumë gjasa kishte në mendje politikëbërësit ndërhyrës të SHBA-së – shpesh të lidhur me mendimin neokonservator – kur vuri në dukje se Shtetet e Bashkuara “nuk shihnin nevojë” për asnjë formë të “rindërtimit racional”. “E drejta ndërkombëtare”, vazhdoi Putini,
“është detyruar të tërhiqet vazhdimisht nga sulmi i nihilizmit ligjor. Objektiviteti dhe drejtësia janë sakrifikuar në altarin e përshtatshmërisë politike. Interpretimet arbitrare dhe vlerësimet e njëanshme kanë zëvendësuar normat ligjore. Në të njëjtën kohë, kontrolli total i mediave globale masive ka bërë të mundur, kur dëshirohet, të portretizohet e bardha si e zezë dhe e zeza si e bardhë.”
Putini vazhdoi: “Në një situatë ku kishe dominim nga një vend dhe aleatët e tij, ose më saktë satelitët e tij, kërkimi i zgjidhjeve globale shpesh shndërrohej në një përpjekje për të imponuar recetat e tyre universale. Ambiciet e këtij grupi u rritën aq shumë saqë ata filluan t’i paraqisnin politikat që hartonin në korridoret e tyre të pushtetit si pikëpamjen e të gjithë bashkësisë ndërkombëtare. Por ky nuk është rasti.”
Në fjalim pas fjalimi, Putini theksoi se çështje të caktuara mund dhe duhet të adresohen në bazë të diskursit racional. Ai deklaroi: “Do të kemi një diskutim të lirë më pas dhe do të jem i lumtur t’u përgjigjem pyetjeve tuaja dhe gjithashtu do të doja të përdorja të drejtën time për t’ju bërë pyetje. Le të përpiqet dikush të hedhë poshtë argumentet që sapo paraqita…”
Paraqitja e argumenteve dhe kundërargumenteve është thelbësore për funksionimin e botës politike dhe ndërkombëtare. Megjithatë, shumë rrjete të fuqishme politike dhe mediatike kanë vështirësi t’i rezistojnë shqyrtimit serioz kritik, kryesisht sepse operacionet e tyre shpesh mbështeten në korniza ideologjike, prezantim selektiv të fakteve dhe strategji manipuluese në vend të arsyetimit të qëndrueshëm. Putini, me sa duket, është shumë i vetëdijshëm për këtë dinamikë, pasi ai kritikoi në mënyrë implicite sisteme të tilla në fjalimet e tij, duke theksuar domosdoshmërinë e diskursit racional dhe debatit të hapur. Ai tha:
“Masat e marra kundër atyre që refuzojnë të nënshtrohen janë të njohura dhe janë provuar e testuar shumë herë. Ato përfshijnë përdorimin e forcës, presionin ekonomik dhe të propagandës, ndërhyrjen në punët e brendshme dhe thirrjet për një lloj legjitimiteti ‘mbi-ligjor’ kur duhet të justifikojnë ndërhyrjen e paligjshme në këtë apo atë konflikt ose rrëzimin e regjimeve të papërshtatshme. Kohët e fundit, kemi gjithashtu prova në rritje se shantazhi i hapur është përdorur në lidhje me një numër udhëheqësish. Nuk është kot.”/unz.com
