Në një kohë kur bota po përballet me një nga tragjeditë më të rënda humanitare të dekadave të fundit, një grup vizitorësh nga Shqipëria dhe Kosova kanë zgjedhur të udhëtojnë drejt Izraelit — jo për të ngritur zërin kundër dhunës, jo për të dënuar vrasjet masive të civilëve, por për të marrë pjesë në një aktivitet që i shërben më shumë normalizimit të situatës sesa ndriçimit të së vërtetës.
Në këtë grup përfshihen gazetarë dhe figura të njohura si Endri Xhafo, si dhe individët Arber Hitaj, Altin Krekas, Sali Doçi, Berat Buzhala e të tjerë, të cilët me prezencën e tyre japin mesazhin e gabuar në momentin më të keq të mundshëm. Në vend që të artikulojnë qartë dramën e Gazës, ata duken të gatshëm të bëhen pjesë e një narrative që lehtëson, minimizon dhe madje justifikon realitetin shkatërrues që po zhvillohet ndaj popullit palestinez.
Që prej muajsh, Gaza është shndërruar në një territor ku mijëra civilë — kryesisht fëmijë — humbin jetën në mënyrë të vazhdueshme. Infrastrukturë e tërë është shembur, spitale janë rrafshuar, familje janë zhdukur brenda natës. Dhe pikërisht në këtë periudhë, kur çdo zë solidariteti ka rëndësi historike, disa përfaqësues nga Shqipëria dhe Kosova zgjedhin të marrin pjesë në aktivitete që kontribuojnë në ndërtimin e një imazhi pozitiv për Izraelin, duke harruar se në terren po zhduket një popull i tërë.
Pjesëmarrja e tyre nuk është neutrale. Nuk është shprehje e “interesit gazetarisht”. Nuk është as “një vizitë informuese”.
Është një akt me peshë politike dhe morale.
Ajo çfarë ata po bëjnë është pjesë e lojës së imazhit, ku kërkohet të tregohet se Izraeli gëzon “mbështetje ndërkombëtare” edhe në kohën kur të gjitha raportet e organizatave globale flasin për shkelje masive të të drejtave të njeriut dhe krime të rënda ndaj civilëve.
Çdo foto e tyre, çdo nënshkrim, çdo letër që lënë pas, përdoret si provë e një normaliteti që nuk ekziston.
Dhe pikërisht ky është problemi:
nuk mund të jesh i paanshëm në kohën kur po shkatërrohet një popull i tërë.
Është shumë e dhimbshme ta shohësh këtë sjellje tek njerëz që vinë nga vende si Shqipëria dhe Kosova — vende që vetë kanë përjetuar padrejtësi, krime, bombardime, spastrime.
Historia jonë na ka mësuar se ç’domethënie ka të jesh viktimë.
Por duket se disa njerëz e kanë harruar këtë mësim shumë shpejt.
Në vend që të solidarizoheshin me popullin palestinez, në vend që të ngrinin zërin si gazetarë dhe intelektualë — duke kërkuar ndalimin e dhunës — ata zgjodhën rrugën e propagandës, rrugën që shërben për të fshirë nga memoria kolektive pikërisht atë që po ndodh në Gaza.
Kjo lloj sjelljeje nuk është vetëm zhgënjyese; është e rrezikshme.
Sepse normalizon mizorinë.
Sepse relativizon vuajtjen.
Sepse e zhvendos fajin nga agresori tek “situata komplekse”.
Sepse shërben për të zbutur presionin ndërkombëtar, në kurriz të viktimave civile.
Shqipëria dhe Kosova meritojnë zëra që flasin të vërtetën, jo zëra që nënshkruajnë letra në hotele luksoze duke bërë sikur gjërat janë të barabarta. Populli palestinez nuk ka luksin e neutralitetit. Ai ka vetëm të drejtën elementare për jetë, dhe ajo e drejtë po i mohohet çdo ditë.
Prandaj, historia nuk do t’i harrojë ata që folën kundër mizorisë.
Por nuk do t’i harrojë as ata që u bënë fasadë e saj.
Vizitat e tilla nuk janë thjesht “opinion personal”.
Ato janë qëndrim politik me pasoja morale, dh kush zgjedh këtë rrugë, mban përgjegjësi para ndërgjegjes, para publikut dhe herët a vonë edhe para historisë./gazetaimpakt
