Richard Sudan
Presidenti amerikan Donald Trump nuk është burrë shteti. Ai është një gangster me kostum. Agresioni i tij i njëanshëm dhe i paligjshëm kundër Venezuelës më herët këtë javë shërben vetëm për ta konfirmuar këtë.
Ai e ndërtoi fushatën e tij zgjedhore mbi premtimin se do të ishte një kandidat kundër luftës – një pretendim aq hapur i rremë, sa tani rrezikon të përçajë lëvizjen e ashtuquajtur Make America Great Again (MAGA).
Për një moment të shkurtër, disa e morën seriozisht idenë se forma e konservatorizmit të Trump-it mund të ishte kundër luftës, ndërsa neoliberalët po shtynin për më shumë luftëra.
Jo më. Ky mashtrim tashmë është zbuluar plotësisht. Trump e ka treguar veten se nuk është ndryshe nga ata para tij. Ai është po aq luftënxitës sa ata që i sulmonte në fjalimet e tij elektorale. Ndërsa presidentët mund të ndryshojnë, politika e jashtme amerikane mbetet konstante. Ajo përqendrohet te luftëra të reja, të nxitura nga përvetësimi i burimeve dhe fitimi.
Dhe le të jemi të qartë: ajo që Shtetet e Bashkuara i bënë Venezuelës nuk ishte, sipas asnjë standardi të arsyeshëm, politikë e ligjshme e jashtme, luftë kundër narkotikëve apo “zbatim i ligjit”.
Ishte një shkelje e pastër e së drejtës ndërkombëtare. Bombardimi i një shteti sovran, vrasja e civilëve, rrëmbimi i presidentit të tij të zgjedhur në mënyrë demokratike dhe dërgimi i tij në Nju Jork si një trofe lufte.
Pa mandat të OKB-së. Pa miratim të Kongresit. Pa proces ekstradimi. Pa asnjë justifikim ligjor që i mbijeton pesë minutave shqyrtim bazë. Vetëm forcë brutale dhe një buzëqeshje përbuzëse.
Ky ka qenë gjithmonë Trump-i. Prandaj le ta quajmë këtë akt të fundit agresioni ushtarak ashtu siç është në të vërtetë: rrëmbim për naftë. Kolonializëm modern.
Trump as nuk u përpoq ta fshehte motivin. Ai deklaroi hapur se SHBA-ja do ta “drejtonte” Venezuelën, një vend që zotëron rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë. Kjo është zhvatje kriminale.
SHBA-ja ka bërë një kthesë të shëmtuar, nga të folurit hapur për kolonizimin e Gazës dhe shndërrimin e saj në një kënd lojërash për të pasurit, te përqendrimi i vëmendjes mbi Venezuelën. Bota duhet ta refuzojë këtë dhe ta dënojë SHBA-në në të njëjtën mënyrë si çdo shtet tjetër.
Për gjithë zhurmën rreth kriminelëve të huaj në SHBA dhe nevojës për forcimin e kufijve, është vetë SHBA-ja ajo që ka vepruar si i huaji i dhunshëm, duke sulmuar edhe një vend tjetër.
Por shenjat se kush është në të vërtetë Trump nuk janë të reja. I pamë qartë gjatë mandatit të tij të parë si president i SHBA-së.
Ky është i njëjti njeri që, në mandatin e parë, shkeli sovranitetin iranian, kreu atentate dhe mbikëqyri vrasjen e shkencëtarëve iranianë, ndërkohë që paraqitej si paqebërës.
Mandati i dytë nuk e ka ndryshuar. E ka çliruar. Nga Irani te Somalia dhe Gaza. Nga Nigeria te Jemeni. Nga Siria te Venezuela.
Vija lidhëse është e thjeshtë: Trump e përdor dhunën si politikë dhe e trajton ligjin si bezdi. Ai nuk kujdeset për Kushtetutën e SHBA-së dhe sigurisht nuk kujdeset për të drejtën ndërkombëtare. Ai nuk e frenon fuqinë amerikane; ai e armatos atë për qëllimet e tij personale.
Vizioni i Trump-it për “Amerika e Para” nuk është të kujdeset për njerëzit punëtorë në SHBA që e votuan, por të ndjekë versionin e tij të ekspansionizmit amerikan.
Ajo që është ndoshta më groteske te sulmi ndaj Venezuelës është brohoritja. Të njëjtat zëra që qeshën kur Muammar Gaddafi i Libisë u ndoq dhe u vra, tani po festojnë rrëmbimin e Maduros sikur të ishte fundi i një filmi hollivudian.
Ata flasin për “drejtësi”, ndërsa mbështesin një akt që, po të kryhej nga Rusia apo Kina, do të quhej terrorizëm që para drekës.
Imagjinoni reagimin nëse një president amerikan do të kapej jashtë vendit dhe do të nxirrej para një gjykate të huaj. Nuk do të flisnim për ligjshmëri. Do të flisnim për luftë.
Kjo është hipokrizia në zemër të këtij momenti.
SHBA-ja nuk pretendon më as se respekton rendin ndërkombëtar të bazuar në rregulla, për të cilin i jep leksione pjesës tjetër të botës. Ajo shkel sovranitetin kur i leverdis. Injoron të drejtën ndërkombëtare kur është fitimprurëse. Dhe pastaj kërkon bindje, pa ofruar asgjë në këmbim.
Kjo është vetë përkufizimi i një shteti renegat.
Ata që shpërqendrojnë do të kritikojnë qeverinë e Maduros dhe do t’i drejtohen “po-tjetrit” (whataboutism). Por kjo është e parëndësishme. Kjo ka të bëjë me njohjen e asaj që ndodh kur “shteti më i fuqishëm” vendos se forca zëvendëson ligjin dhe se rrëmbimi zëvendëson diplomacinë.
Nëse ndalimi i tregtisë së narkotikëve dhe largimi i një udhëheqësi të korruptuar do të justifikohej ndonjëherë me forcë, SHBA-ja do të ishte në krye të listës.
Historia na tregon se ku të çon kjo rrugë. Libia u “çlirua” në kaos. Iraku u “lirua” në shkatërrim. Venezuela tani po copëtohet sipas të njëjtit skenar imperial dhe media perëndimore do që ju ta duartrokisni.
Trump nuk e thau kënetën. Ai e ktheu atë në ujëra të hapura për piratë.
Ky është gangsterizëm i mbështjellë me flamur. Dhe bota po paralajmërohet, në kohë reale, se çfarë vjen më pas nëse askush nuk vendos një vijë të kuqe.
Richard Sudan është gazetar dhe shkrimtar i cili jeton në Londër.
/presstv.ir
