Nga Arnold August
Pas dyzet e një vitesh burgimi të ashpër dhe të padrejtë në burgjet franceze, Georges Ibrahim Abdallah u kthye në skenë me vendosmëri të palëkundur. Ai nuk humbi asnjë hap në luftën e tij të përjetshme për çlirimin e Palestinës, botës arabe dhe Lindjes së Mesme. Menjëherë pas mbërritjes triumfale në aeroportin e Bejrutit, ai shpalli atë që shumë prej nesh e kemi menduar, madje edhe e kemi thënë me zë të lartë:
“E dimë si janë këto regjime [arabe]. Por sa arabë janë martirizuar duke u përpjekur të hyjnë në Gaza? Asnjë. Nëse 2 milionë egjiptianë do të dilnin në rrugë, gjenocidi do të merrte fund. Pyetja varet nga egjiptianët në veçanti, më shumë se nga çdo popull tjetër.” Ai shtoi: “Nëse vetëm një milion egjiptianë do të qëndronin në Rafah, gjenocidi nuk do të vazhdonte.” Dhe vazhdoi: “Dilni në rrugë”, duke theksuar se kufijtë që e mbytin jetën duhet të çahen nga vullneti i popullit. Duke iu drejtuar drejtpërdrejt egjiptianëve dhe arabëve të tjerë për çështjen palestineze, ai i sfidoi:
“Heshtja juaj është arma e tyre. Kryengritja juaj, shpëtimi i tyre.”
Georges Abdallah u bë legjendë gjatë shërbimit të dënimit më të gjatë në historinë e burgjeve evropiane. Megjithatë, edhe pse nuk ishte qëllimi i tij, në aeroportin e Bejrutit, legjenda u ngrit në një nivel edhe më të lartë mitik — një njeri më i madh se vetja — thjesht duke thënë të vërtetën. Një legjendë është e tillë vetëm kur nuk është qëllimi të bëhet legjendë, por kur ajo i shërben me përulësi kauzës.
Kush është Georges Abdallah? Ai ishte një militant i krishterë libanez dhe udhëheqësi themelues i Fraksioneve të Armatosura Revolucionare Libaneze me ideologji marksiste-leniniste (LARF). Fillimisht një militant i krishterë që luftonte për një kauzë kryesisht myslimane, Abdallah i sfidon kategoritë sektare. Drejtoresha e Al Mayadeen në versionin spanjisht, Wafica Ibrahim, e ndjek më tej historinë e jetës së tij:
Në kulmin e rinisë së tij, gjatë kulmit të përplasjes me “Izraelin” në vitet 1980, Georges themeloi Fraksionet e Armatosura Revolucionare Libaneze (LARF). Këto fraksione morën përgjegjësinë si grup për një operacion kundër atasheut ushtarak amerikan në Paris, Charles Ray, dhe kundër agjentit izraelit Yacov Bar-Simantov. Megjithatë, përfshirja e drejtpërdrejtë e Georges Abdallah në këto operacione nuk është provuar kurrë, pavarësisht faktit se avokati i parë i caktuar nga gjykata për ta mbrojtur kishte lidhje me shërbimet sekrete franceze. Vetëm kjo ka qenë e mjaftueshme për ta komprometuar gjyqin që në fillim.
Georges përfundoi plotësisht dënimin e tij në vitin 1999, dhe që nga ajo kohë, me kërkesë të Shteteve të Bashkuara dhe “Izraelit”, shteti francez e ka mbajtur peng — i burgosur jashtë ligjit. Njëmbëdhjetë kërkesa për lirimin e tij janë dorëzuar gjatë 25 viteve. Lirimi i Georges Abdallah, shkroi Wafica, nuk do të kufizohet me fjalime dhe valëvitje flamujsh. Nuk do të jetë thjesht një çuarje e tij në një muze të luftëtarëve veteranë, për ta mbyllur aty historinë e tij.
“Jo, një mijë herë jo,” përfundon Ibrahim. “Gaboheni. Sepse në këtë moment sfidues të historisë sonë, Georges Abdallah do të na ndihmojë të rishpikim kuptimin e rezistencës… Është një ditë historike gëzimi dhe krenarie shprese për revolucionarët libanezë… Ndoshta 25 korriku i vitit 2025 do të jetë fillimi i numërimit mbrapsht për t’i dhënë fund depresionit dhe humbjes së disave dhe për të rikthyer gëzimin dhe fitoren për popullin e Libanit, për Gazën e qëndrueshme dhe popullin e saj heroik.”
Në aeroport, ai iu drejtua me guxim popullit të tij libanez, duke i nxitur të bashkohen dhe të qëndrojnë përballë asaj që ai e përshkroi si një kërcënim global sionist.
Deklarata e Georges Abdallah vjen në një kohë kur Jemeni po rikonfirmon pozicionin e tij. Presidenti i Këshillit të Lartë Politik në Jemen, Mahdi al-Mashat, deklaroi së fundmi se vendi është gati të jetë “në vijën e parë” të çdo veprimi kolektiv të ndërmarrë nga rajoni kundër krimeve izraelite dhe fuqive që i mbështesin ato.
“Nëse ju nuk jeni në gjendje të veproni, atëherë lëreni popullin të veprojë. Dhe nëse as populli nuk vepron, pasojat e heshtjes dhe mosveprimit do të bien mbi çdo komb të kësaj Ummeti [bashkësisë globale myslimane].”
Më 24 korrik, lideri i lëvizjes jemene Ansar Allah, Sayyed Abdul-Malik al-Houthi, përsëriti thirrjen drejtuar qeverive të vendeve të ndodhura gjeografikisht ndërmjet Jemenit dhe Palestinës për të “hapur korridoret për popullin tonë,” në mënyrë që qindra mijëra jemenas të mund të marshojnë në mbështetje të Gazës. Vetë mbijetesa e Palestinës ndodhet në një pikë pa kthim.
Çfarë na mëson legjenda e gjallë e Georges Abdallah në Perëndim?
Lëvizja pro-Palestinë duhet të rrisë hapur dhe pa komplekse mbështetjen për Rezistencën më shumë se kurrë.
Cila ishte justifikimi i disa prej tyre për të mos e bërë këtë? Sepse Boshti i Rezistencës nuk përputhet me nocionin romantik, të parapërfytyruar nga Perëndimi, për një luftë “të pastër” për çlirim kombëtar — pasi, ndër të tjera, është “njollosur” nga feja, madje nga Islami.
Por Georges është me origjinë të krishterë. Për më tepër, ai është një revolucionar që mbështetet mbi traditat “perëndimore” marksiste.
Këto rrënjë shtrihen përtej feve dhe ideologjive, për të përfshirë gjithçka që Rezistenca ka nevojë për të fituar mbi plagën sioniste të mbështetur nga SHBA.
Rrënjët e ullirit heterogjen përfshijnë drejtime të ndryshme të mendimit, feve dhe veprimit. Por nën tokë, ato rrënjë lidhen me njëra-tjetrën, duke formuar të njëjtin pemë.
Ende nuk mjafton për disa? Kur Hamas njoftoi martirizimin e udhëheqësit të saj, Yahya Sinwar, shumë palestinezë e panë pozën e tij ikonike në karrige si momentin Che Guevara për Palestinën.
Sayyed Hassan Nasrallah i Libanit është një tjetër shembull domethënës, siç thekson Tim Anderson. Ai krijoi një rrjet Rezistence që përfshiu shumicën e popullit libanez dhe shërbeu si pikë referimi për aleancën rajonale të popujve të pavarur — një aleancë që kapërceu sektet dhe fetë.
Republika Islamike e Iranit është një tjetër shembull i rëndësishëm. Por raportet nga perëndimorë që e kanë vizituar së fundmi Iranin tregojnë se ai është ndoshta vendi më i keqkuptuar në botë.
Sot më shumë se kurrë, lëvizja pro-Palestinë në Amerikën e Veriut dhe Europë nuk mund të tërhiqet nga mbështetja e hapur për Rezistencën, duke mbajtur krenarisht flamujt e saj lart dhe duke shprehur mbështetje për grupin Palestine Action, i ndaluar në Britani.
Nuk ka asnjë arsye për të mos e bërë këtë.
Çfarë ndihmon më shumë kauzën e çlirimit palestinez: qëndrimi në mes të rrugës dhe thirrjet e njëkohshme për lirimin e “të burgosurve palestinezë” dhe “pengjeve”, apo kundërshtimi i njëkohshëm i 7 Tetorit dhe i “dhunës” sioniste?
Perandoria e percepton çdo plasaritje në narrativën hegjemonike si shenjë dobësie dhe i inkurajon ato më tej.
A mund të jemi aq naivë sa të mendojmë se, kur edhe disa aktivistë pro-Palestinë pranojnë trillimet e versionit të qeverive për 7 Tetorin, media korporative dhe qeveritë perëndimore nuk e shohin këtë si një justifikim të kauzës së tyre?
Zgjidh kampin tënd.
Legjenda e Georges Ibrahim Abdallah na kujton se nuk ka vend për neutralitet.
Kjo qasje e frikshme, që shpesh fshihet pas “ndjeshmërisë perëndimore” ndaj kritikës ndaj sionizmit, ose pas ngurimit për të kapërcyer kufijtë e rremë të imponuar nga Perëndimi mbi kuptimin e revolucionit — është vetë mohimi i së vërtetës.
Të refuzosh këtë ambivalencë është të nderosh Georges Abdallah dhe katër dekadat e tij në burg./gazetaimpakt/english.almayadeen
