Antisemitizmi – urrejtja ndaj çifutëve – është moralisht i gabuar. Po ashtu duhet të jetë edhe anti-iranianizmi – urrejtja ndaj iranianëve. Termi ‘Iranofobi’ është mjaft i përhapur online. Inkarnimi i tij më i fundit është ngjarja farsë në bazën ajrore RAF Fairford. Dominoi mediat për dy ditë. ‘Terrorizëm i frymëzuar nga Irani’, llomotitën gazetarucët shërbëtorë britanikë, ndërsa policia u bënte thirrje njerëzve ‘të mos spekulonin’! Më pas, pesë ‘të dyshuarit’ anglezë të racës së bardhë u liruan me dorëzanësi. Në furgonat e tyre nuk u gjet asnjë bombë, por, siç duket, vetëm naftë. E vjedhur në fermat e afërta. (Çuditërisht, njëri prej tyre madje i telefonoi policisë në numrin 999…) Presidenti i SHBA-së Turd kajtur dhe oborrtari i tij i vogël kuban Rubio i thërrasin në mënyrë maniacale fantazmat e ‘agjentëve të huaj’, por ata gënjejnë, gënjejnë dhe vetëm gënjejnë… Përveçse nëse kanë parasysh Mossad-in!
Kjo është vetëm episodi më i fundit patologjik në një zinxhir të gjatë paragjykimesh. Demonizimi i iranianëve është po aq i popullarizuar sa ç’ishte dikur demonizimi i çifutëve. Donald Turd i akuzoi ata se po kërkonin të zhvillonin armë bërthamore. Pavarësisht se i ndjeri Ayatollah Khamenei deklaroi se armët e tilla janë jo-islamike. Në fakt, e vetmja komb me armë bërthamore në Lindjen e Mesme është Izraeli. Dhe më 26 shkurt, Kryeministri Bibi ‘Genocidi’ Netanyahu, së bashku me regjimin yankee, ndërmorën një sulm gjakatar, agresiv dhe të paprovokuar ndaj Iranit. Duke masakruar qindra nxënës shkolle iranianë gjatë procesit. Iranofobia vret, o njerëz!
Urrejtja e zjarrtë e Netanyahut ndaj Iranit është e veçantë. Ishte një Shah iranian, Kirii i Madh, ai që i liroi të internuarit çifutë nga robëria e Babilonisë, duke i dërguar mbrapsht në Jeruzalem për të rindërtuar Tempullin e tyre të dashur. Ishte meritë e persianëve që ‘populli i zgjedhur’ përjetoi rilindjen e tij. (Jo të gjithë u kthyen. Disa qëndruan dhe begatuan nën sundimin persian. Dijetarët rabinikë kompiluan një Talmud në Mesopotamia-n e sunduar nga persianët.) Sigurisht, republika moderne islamike e Iranit është ndryshe. Ajo mbështet me ngulm palestinezët dhe miqtë e Iranit në Lindjen e Mesme kanë luftuar kundër IDF-së. Sionistët dikur përdorën si armë deklaratat e pamatura të Presidentit iranian Mahmoud Ahmadinejad për të pretenduar se Irani donte të fshinte entitetin hebraik. Së fundmi doli se Mahmudi i vjetër mund të ketë qenë një tjetër aset i Mossad-it. Pak pabesi, apo jo?
Por Irani është një teokraci, bërtasin kritikët perëndimorë! ‘Teokraci’ do të thotë sundim nga Perëndia, ose, në mungesë të Tij, nga një klan klerikësh, si Vatikani. Në fakt, demokracia ekziston në Iran. Presidenti zgjidhet me votë popullore. Lideri Suprem ka fjalën e fundit, po, por, mirë, është një teokraci, apo jo? Si prift, mua më pëlqen kjo ide, por kur mendoj për Britaninë, e cila teknikisht kryesohet nga një i ashtuquajtur ‘Mbrojtës i Besimit’, mbreti tradhtar dhe i kalbur Charlie i Tretë, më kapin dridhmat. Sa i përket Kishës Anglikane, figura e saj më e lartë episkopale është Arqipeshkvja qesharake Sarah Mullaly… Më mirë do të jetoja nën një qeveri bolshevike, o njerëz!
Kam qenë në Iran dy herë, duke mbajtur fjalime në konferenca islamike. Gjithashtu kam udhëtuar pak. Nuk pashë asnjë shenjë të jetesës nën një diktaturë. Në Esfahanin magjik vizitova lagjen e këndshme armene – muzeu i së cilës dokumentonte genocidin e tmerrshëm nga turqit – dhe qëndrova me familjen e mirë të mikut tim Ehsan. Zbulova se iranianët janë miqësorë dhe mjaft me kulturë. Askush nuk shfaqi fanatizëm apo fundamentalizëm. Të gjitha kujtimet e mia nga vendi i arianëve janë të këndshme. Të thyehet zemra kur mendon për pasojat e sankcioneve të egra perëndimore – ato i kanë dëmtuar së tepërmi njerëzit e thjeshtë.
Pse Iranofobi? Pse elitat tona liberal-demokratike janë kaq të fiksuara pas urrejtjes ndaj Republikës Islamike? Ekzistojnë dy arsye të mundshme, jo të palidhura me njëra-tjetrën. E para është funksioni i dobishëm meksanik i një gogoli, një përbindëshi imagjinar apo shpirti të keq për të trembur njerëzit mendjelehtë. Tjetra është se shteti iranian përfaqëson një ndryshim paradigmë mahnitës kundër Perëndimit, duke treguar se si shpallja hyjnore dhe politika mund të bashkëekzistojnë me sukses. Dhe kjo i tmerron ata që na sundojnë!
Enderuarit Frank Julian Gelli
Për të komentuar, shkruani në numapomp@talk21.com
