Forcat izraelite kanë njoftuar se kanë eliminuar tre figura kyçe të Hamasit gjatë një operacioni ushtarak në Rripin e Gazës, në një përpjekje të vazhdueshme për të goditur strukturat drejtuese të kësaj organizate që Izraeli e konsideron terroriste.
Sipas deklaratës zyrtare nga Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF), të vrarët janë Barhoum Shaheen (Kreu i Sigurisë së Përgjithshme të Hamasit në Gazën Perëndimore), Faraj al-Aoul, (Shefi i Zyrës Ligjore të Hamasit dhe njëkohësisht anëtar i Këshillit Legjislativ të organizatës) dhe Hashem Sarsour, (Kreu i Komitetit të Emergjencës së Hamasit në Gazën Lindore).
Zëdhënës të ushtrisë izraelite deklaruan se këto objektiva janë goditur me saktësi në bazë të informacioneve të sakta të inteligjencës, duke theksuar se eliminimi i tyre përbën një goditje të rëndësishme për strukturën komanduese të Hamasit në Gaza.
Zyrtarë izraelitë shprehën shqetësim për mbështetjen që Hamasi vazhdon të ketë në mesin e popullsisë së Gazës, raporton timesofisrael.
“Fatkeqësisht, pas dekadash propagande, shumë banorë të Gazës ende mbështesin këta terroristë të dhunshëm. Derisa Hamasi të zhduket nga Gaza, gjakderdhja do të vazhdojë,” thuhet në deklaratë.
Ndërkohë, situata në terren mbetet e tensionuar, me përleshje të herëpashershme dhe një krizë humanitare në përkeqësim, ndërsa komuniteti ndërkombëtar vazhdon të bëjë thirrje për qetësi dhe zgjidhje diplomatike të konfliktit.
Izraeli njoftoi sërish me krenari eliminimin e “tre drejtuesve të lartë të Hamasit” në një tjetër operacion ajror në zemër të Gazës. Lajmi u dha me tone të ftohta, të llogaritura – sikur bëhej fjalë për statistika lufte, jo për jetë njerëzish. Dhe sërish, një pjesë e botës reagoi me heshtje të rehatshme, ndërsa një pjesë tjetër, e lodhur nga dhuna, vetëm tronditi kokën: “Edhe një ditë, edhe një sulm, edhe disa të vrarë.”
Por çfarë nuk thuhet në këtë lajm?
Nuk thuhet se këto sulme nuk ndodhin në vakum. Ato shkatërrojnë blloqe të tëra, rrënojnë banesa, dhe shpesh – shumë shpesh – vrasin civilë që nuk kanë lidhje me asnjë organizatë. Nuk përmendet se pas çdo “drejtuesi të eliminuar”, mbeten fëmijë të pastrehë, gra të gjunjëzuara mbi trupat e të afërmve, lagje të rrafshuara, dhe zemra që nuk do të mësohen kurrë me heshtjen e mungesës.
“Operacioni ishte i suksesshëm,” thuhet nga ushtria izraelite. Por çfarë është sukses në këtë kontekst? Një trup më pak në listën e kërkuar? Apo një popull më i thyer, më i rraskapitur, më i dëshpëruar – dhe rrjedhimisht, më i rrezikuar nga ekstremizmi që lind natyrshëm kur drejtësia mungon?
Hamas nuk është vetëm një grup njerëzish – është produkt i një realiteti të zymtë. Dhe sa herë që Izraeli godet me forcë, pa adresuar rrënjët e konfliktit, pa ofruar zgjidhje politike, ai nuk e shuan flakën, por e fryn edhe më shumë. Sepse asnjë raketë nuk ka vrarë kurrë një ide. Asnjë bombë nuk ka rrëzuar padrejtësinë.
Fjalët “eliminim i drejtuesve” tingëllojnë ushtarake, por nuk thonë asgjë për jetët që humbasin në sfond. Për faktin që në Gaza nuk ka më as vend për të varrosur të vdekurit. Se atje, drejtuesit mund të vriten, por vuajtja kolektive – e pafund dhe e përditshme – vetëm thellohet.
Dhe nëse ky është çmimi për “sigurinë” e një shteti, atëherë pyetja që lind është: kush e paguan? Dhe kush përfiton vërtet nga kjo lloj lufte që ushqen vetëm cikle të reja hakmarrjeje?
Paqja nuk ndërtohet me eliminime. Ajo kërkon vizion, guxim dhe humanizëm. Tri gjëra që mungojnë në këtë luftë – aq sa edhe vetë shpresa.
/Telegrafi/
