Aleksander Dugin
Eskalimi duhet të jetë i dyanshëm.
Aleksandër Dugin zbulon pse eskalimi duhet të jetë i dyanshëm, përndryshe negociatat me Perëndimin kthehen në një kurth.
Siç edhe pritej, asnjë paqe midis Iranit dhe Shteteve të Bashkuara nuk u realizua kurrë. SHBA-ja rinisi bombardimet në territorin iranian. Teherani goditi bazat ushtarake amerikane në Bahrein dhe mbylli përsëri Ngushticën e Hormuzit. Nuk funksionoi, dhe as që mund të funksiononte kurrë. Me Dexhalin¹ nuk bëhen marrëveshje. Ky është një parim themelor i metafizikës shiite.
Shtyrja e luftës dhe ruajtja e thjeshtë e dukjes së negociatave, gjithmonë dhe në çdo rrethanë, shkon në favor të Perëndimit.
Në Iran, ashtu si edhe në luftën tonë me Perëndimin, ekziston një rregull i hekurt: eskalimi duhet të jetë i dyanshëm. Armiku eskalon, ne eskalojmë. Vetëm atëherë mund të ndikojmë në proces. Përndryshe, armiku eskalon në mënyrë të njëanshme, tërësisht për interesat e veta, ndërsa ne mbetemi thjesht duke reaguar në një modë pasive, duke ndjekur hapat e liderit. Në thelb, ky lloj eskalimi i njëanshëm gjatë kohës së luftës krijon një sistem kontrolli të jashtëm.
Nga rruga, pse nuk po digjen statujat e Baalit në Rusi? Pse nuk po ngremë një stuhi mbi rrjetet kriminale të lidhura me Epstein? Pse dështojmë të përgjigjemi në çfarëdo mënyre domethënëse ndaj pjesëmarrjes direkte të vendeve perëndimore—shteteve baltike, Britanisë dhe Gjermanisë—në luftën kundër nesh, edhe pse ne vetë raportojmë për këtë?
Irani shkon në tryezën e bisedimeve dhe përfundon me asgjë. Për vëzhguesit e jashtëm, kjo është e akullt. Ndonjëherë gjërat shihen më qartë nga jashtë.
Rastësisht, menjëherë pas goditjeve të para të SHBA-së dhe Izraelit mbi udhëheqjen iraniane, Korpusi i Gardës Revolucionare Islame (IRGC) eliminoi një pjesë të konsiderueshme të kolonës së gjashtë. Siç duket, disa kanë mbetur ende.
Negociatat mund të zhvillohen, por vetëm për interesat tuaja dhe asnjëherë publikisht. Sapo ato bëhen të hapura dhe publike, shndërrohen menjëherë në një armë informative që e përdor vetëm Perëndimi, dhe ekskluzivisht për qëllimet e veta.
Prandaj, çdo përmendje e Witkoff-it, Kushner-it, apo qoftë edhe e Kirill Dmitriev-it, në një moment të caktuar, bëhet një goditje për moralin e ushtarëve në front dhe për disponimin patriotik të vendit. Mjafton vetëm një përmendje. E njëjta gjë ndodh edhe me transmetimin pezullisht të padëmshëm të një programi të vjetër të Vladimir Pozner-it në Channel One.²
E njëjta gjë po ndodh edhe me iranianët. Në varrimin e Imam Khamenei-t dhe familjes së tij, mallkime të tërbuara u hodhën mbi negociatorët me Dexhalin: Pezeshkian-in dhe Araghchi-n. Nuk mendoj se ata janë personalisht fajtorë. Thjesht kështu funksionojnë ligjet e luftës informative. Perëndimi i përcakton këto rregulla, dhe është i vetmi që i përdor ato në mënyrë të njëanshme.
(Përkthyer nga rusishtja)
Shënime të përkthyesit:
¹ Dexhali (Dajjal) është mesia i rremë me një sy dhe mashtruesi suprem në eskatologjinë islame. Në traditën shiite në veçanti, ai mishëron të keqen dhe mashtrimin absolut, duke e bërë të pamundur çdo formë kompromisi me të.
² Dugin i referohet ritransmetimeve të emisioneve të vjetra nga Vladimir Pozner, një gazetar i njohur televiziv rus me prirje liberale dhe pro-perëndimore. Edhe transmetimet në dukje të padëmshme të këtij lloji shihen nga shumë patriotë si instrumente delikate të luftës informative që gërryejnë moralin publik dhe vullnetin për të rezistuar./multipolarpress.com/
