Udhëheqësi i tretë i Republikës Islamike të Iranit, Sejed Mojtaba Khamenei, i drejtohet kombit për herë të parë pas zgjedhjes së tij, duke u zotuar për vazhdimin e operacioneve dhe për vendosjen e drejtësisë ndaj armiqve.
Sejed Mojtaba Khamenei, udhëheqësi i tretë i Revolucionit të Iranit dhe i Republikës Islamike të Iranit, premtoi se Irani do të vazhdojë kundërpërgjigjen ndaj objektivave ushtarake të SHBA-së dhe Izraelit, duke ruajtur njëkohësisht mbylljen e Ngushticës së Hormuzit.
Në mesazhin e tij të parë publik pas marrjes së udhëheqjes, Sejed Mojtaba Khamenei e nisi duke mbajtur zi për babanë e tij, udhëheqësin e martirizuar të Revolucionit Islamik, Sejed Ali Khamenei, duke e cilësuar martirizimin e tij si një humbje të thellë për Iranin dhe për gjithë frontin e rezistencës.
“Ulur në vendin që dikur u mbajt nga dy udhëheqësit e mëdhenj të këtij kombi, Khomeini i madh dhe Khamenei i martirizuar, është një përgjegjësi e jashtëzakonshme. Kjo platformë dikur mbahej nga një njeri që, pas më shumë se gjashtëdhjetë vitesh përpjekje në rrugën e Zotit dhe duke hequr dorë nga rehatitë e kësaj bote, u bë një figurë e ndritur dhe e shquar jo vetëm në kohën tonë, por edhe në historinë e atyre që kanë qeverisur këtë vend.”
Ai shprehu ngushëllime për popullin iranian dhe botën myslimane, duke vlerësuar dekadat e luftës dhe udhëheqjes së liderit të martirizuar dhe duke u zotuar se do të vazhdojë rrugën e rezistencës dhe të sovranitetit kombëtar.
Sejed Khamenei iu drejtua gjithashtu familjeve të prekura nga lufta SHBA-Izrael, duke shprehur ngushëllime për ata që kanë humbur të afërm ose shtëpitë dhe jetesën e tyre. Për të plagosurit, ai premtoi trajtim mjekësor falas dhe përfitime shtesë.
Duke folur për humbjen e tij personale, ai tha se jo vetëm që humbi babanë e tij, por edhe gruan e tij të dashur dhe motrën e tij të përkushtuar.
Irani do të hakmerret për martirët e tij
Duke u zotuar për drejtësi, Sejed Mojtaba Khamenei tha se vendi i tij nuk do të tërhiqet nga përballja me ata që janë përgjegjës për martirizimin e qytetarëve dhe liderëve iranianë.
“Ne nuk do të tërhiqemi nga hakmarrja për gjakun e martirëve tanë,” tha ai, duke shtuar se “mbyllja e Ngushticës së Hormuzit duhet të vazhdojë.”
Sejed Mojtaba Khamenei theksoi se goditjet iraniane do të vazhdojnë të përqendrohen në instalime ushtarake dhe jo në objektiva civile, veçanërisht në bazat e përdorura nga forcat amerikane në rajon.
“Ne besojmë në ruajtjen e marrëdhënieve miqësore me shtetet fqinje dhe synojmë vetëm bazat ushtarake, por do të detyrohemi të vazhdojmë këto goditje,” tha ai.
Thirrje për mobilizim masiv dhe unitet
Në letrën e tij, Sejed Mojtaba i bëri thirrje popullit iranian të mbajë një prani të dukshme në rrugë, veçanërisht gjatë përkujtimit të Ditës së Kudsit.
“Prania e popullit në rrugë, veçanërisht gjatë ceremonive të Ditës së Kudsit, duhet të jetë e fortë dhe e dukshme,” tha ai, duke theksuar se mobilizimi publik është një element thelbësor i qëndrueshmërisë kombëtare gjatë kohës së luftës.
Ai lavdëroi luftëtarët iranianë për rolin e tyre në pengimin e përpjekjeve të kundërshtarëve për të dobësuar vendin, duke shtuar se forcat iraniane kanë dhënë “goditje shkatërruese” ndaj atyre që përpiqen të imponojnë dominim mbi vendin.
Mbyllja e Hormuzit si levë strategjike
Sejed Khamenei theksoi gjithashtu se vazhdimi i mbylljes së Ngushticës së Hormuzit është një mjet thelbësor strategjik në përgjigjen e Iranit ndaj konfliktit në vazhdim.
“Përdorimi i levës së mbylljes së Ngushticës së Hormuzit duhet patjetër të vazhdojë,” tha ai, duke argumentuar se kjo mbetet një instrument kyç në përballjen e Iranit me kundërshtarët e tij.
Kjo ngushticë është një nga pikat më kritike detare në botë për transportin global të energjisë dhe çdo mbyllje e zgjatur mund të ketë pasoja të mëdha për tregjet ndërkombëtare të naftës.
Mesazh për qeveritë e rajonit
Duke iu drejtuar qeverive në Azinë Perëndimore, me të cilat Irani dëshiron marrëdhënie të mira, Sejed Mojtaba Khamenei paralajmëroi se Irani do të vazhdojë të godasë objektet ushtarake të përdorura nga kundërshtarët e tij nëse ato baza përdoren për sulme kundër Iranit.
“Ne goditëm vetëm ato baza pa sulmuar vetë vendet,” tha ai, duke shtuar: “Nëse ato vazhdojnë të përdoren, do të detyrohemi të vazhdojmë t’i godasim.”
Ai gjithashtu u bëri thirrje qeverive të rajonit të rishqyrtojnë lejimin e infrastrukturës ushtarake të huaj në territorin e tyre, duke theksuar se premtimet e Uashingtonit për siguri në rajon janë treguar të pasigurta.
Lavdërim për frontin e rezistencës
Sejed Mojtaba Khamenei lavdëroi gjithashtu frontin e Rezistencës, duke falënderuar lëvizjet dhe qeveritë aleate në rajon për mbështetjen ndaj Iranit gjatë luftës.
“Ne i konsiderojmë vendet e frontit të rezistencës ndër miqtë më të afërt të Iranit,” tha ai, duke lavdëruar Ansar Allahun, Hezbollahun dhe Rezistencën Irakiane për mbështetjen e tyre të vazhdueshme për Gazën dhe Iranin.
Ai tha se ato janë të pandashme nga Republika Islamike e Iranit dhe theksoi se bashkëpunimi i vazhdueshëm e shkurton “linjën e furnizimit të armikut”.
Premtim për vazhdimin e kundërpërgjigjes
Në përfundim të letrës së tij, Sejed Mojtaba Khamenei u zotua se përgjigjja e Iranit ndaj sulmeve kundër territorit dhe qytetarëve të tij do të vazhdojë.
“Një pjesë e kufizuar e kësaj hakmarrjeje tashmë është realizuar,” tha ai. “Por ky proces do të vazhdojë derisa të përmbushet plotësisht.”
TEKSTI I PLOTË I LETRËS SË SEJED MOJTABA KHAMENEIT
Në emër të Zotit, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
“Sa herë që Ne shfuqizojmë një shenjë ose e bëjmë të harrohet, Ne sjellim një tjetër më të mirë se ajo ose të ngjashme me të.”
Paqja qoftë mbi ty, o thirrës drejt Zotit dhe interpretues i shenjave të Tij. Paqja qoftë mbi ty, o porta e Zotit dhe mbrojtës i fesë së Tij. Paqja qoftë mbi ty, o përfaqësues i Zotit dhe mbrojtës i së vërtetës së Tij. Paqja qoftë mbi ty, o prova e Zotit dhe udhërrëfyes i vullnetit të Tij. Paqja qoftë mbi ty, o udhëheqës i pritur dhe i shpresuar. Paqja qoftë mbi ty në çdo formë paqeje. Paqja qoftë mbi ty, o zotëria im, Zoti i Kohës.
Në fillim të këtij mesazhi, shpreh ngushëllimet e mia më të thella për Zotin e Kohës – Zoti e shpejtoftë rikthimin e tij – për martirizimin e udhëheqësit të madh, të dashur dhe të urtë të Revolucionit Islamik, Sejed Ali Khamenei. Lutem që bekimet dhe mëshira të jenë mbi kombin e madh iranian, mbi të gjithë myslimanët në mbarë botën, mbi shërbëtorët e Islamit dhe të revolucionit, mbi luftëtarët që sakrifikohen për atdheun e tyre dhe mbi familjet e martirëve të lëvizjes islamike, veçanërisht mbi ata që ranë në luftën e tanishme. Gjithashtu kërkoj lutjet tuaja për këtë shërbëtor të përulur.
Pjesa e dytë e fjalës sime i drejtohet kombit të madh iranian.
Së pari, duhet të sqaroj shkurtimisht qëndrimin tim lidhur me vendimin e Asamblesë së Ekspertëve. Ashtu si shumë prej jush, edhe unë mësova për rezultatin e votimit përmes transmetimit të televizionit kombëtar të Republikës Islamike. Që ky shërbëtor i juaji, Sejed Mojtaba Hosseini Khamenei, të marrë detyrën që dikur u mbajt nga dy figura gjigante – Imam Khomeini dhe Khamenei i martirizuar – është një përgjegjësi e madhe dhe e frikshme.
Kjo karrige më parë u mbajt nga një njeri që i kushtoi më shumë se gjashtë dekada të jetës së tij luftës në rrugën e Zotit. Ai hoqi dorë nga rehatitë dhe kënaqësitë e kësaj bote dhe u shndërrua në një figurë të rrallë e të shquar, jo vetëm në epokën tonë, por edhe në historinë e gjatë të atyre që kanë qeverisur këtë vend. Si jeta e tij, ashtu edhe mënyra e martirizimit të tij, u karakterizuan nga dinjiteti dhe madhështia që buronte nga besimi i palëkundur.
M’u dha nderi ta shoh trupin e tij pas martirizimit. Ajo që pashë ishte një mal vendosmërie dhe force. Më thanë se edhe në vdekje dora e tij e paplagosur kishte mbetur e shtrënguar në një grusht të fortë. Ata që e kuptuan vërtet thellësinë e karakterit të tij do të flasin për të për shumë vite. Këtu do të kufizohem me këto pak fjalë dhe do ta lë për një kohë tjetër rrëfimin më të plotë.
Pikërisht për këtë arsye, marrja e udhëheqjes pas një figure të tillë është kaq e vështirë. Plotësimi i boshllëkut të lënë nga mungesa e tij do të jetë i mundur vetëm me mbështetjen te Zoti dhe me përkrahjen e palëkundur të popullit iranian.
Një e vërtetë thelbësore duhet theksuar: një nga arritjet më të mëdha të udhëheqësit të martirizuar dhe të paraardhësit të tij të madh ishte përfshirja e popullit në çdo fushë të jetës kombëtare. Ata zgjuan ndërgjegjen publike, kultivuan vizionin dhe besuan në forcën e vetë kombit. Në këtë mënyrë, ata i dhanë kuptim të vërtetë idesë së republikës dhe sovranitetit të popullit.
Rezultatet e kësaj qasjeje u panë qartë gjatë ditëve të shkurtra kur vendi mbeti pa udhëheqës dhe pa komandant të përgjithshëm. Vetëdija, guximi dhe prania e palëkundur e popullit iranian gjatë atyre ditëve e habitën armikun dhe frymëzuan miqtë. Ishte populli që mbrojti forcën dhe autoritetin e këtij vendi.
Ajeti me të cilin e nisa këtë fjalë na kujton se kur një shenjë hyjnore merret, Zoti e zëvendëson me një tjetër të barabartë ose më të mirë. Qëllimi i përmendjes së këtij ajeti nuk është të pretendoj se ky shërbëtor është në nivelin e udhëheqësit të martirizuar – aspak – por të theksoj rolin vendimtar të vetë popullit iranian. Nëse ajo bekim i madh na është marrë, një tjetër është dhënë në vend të tij: prania dhe vendosmëria e ripërtërirë e popullit iranian.
Dijeni qartë këtë: nëse forca e popullit mungon në arenën publike, as udhëheqja dhe as institucionet e shtetit – misioni i vërtetë i të cilave është t’i shërbejnë popullit – nuk mund të funksionojnë në mënyrë efektive.
Që kjo forcë të lulëzojë, disa parime duhet të respektohen.
Së pari, kujtimi i Zotit, besimi tek Ai dhe përkushtimi ndaj trashëgimisë së shenjtë të të drejtëve duhet të mbeten themeli i përpjekjes sonë. Këto janë burimet e qëndrueshmërisë dhe çelësat e fitores përfundimtare mbi armikun.
Së dyti, uniteti mes segmenteve të ndryshme të kombit iranian duhet të ruhet, veçanërisht në kohë vështirësish. Dallimet nuk duhet të lejohen të dobësojnë solidaritetin që i lidh njerëzit tanë.
Së treti, populli duhet të ruajë një prani aktive dhe domethënëse në jetën publike, siç ka bërë gjatë këtyre ditëve dhe netëve të luftës. Kjo prani mund të marrë shumë forma: sociale, politike, kulturore, arsimore dhe madje edhe në fushën e sigurisë. Ajo që ka më shumë rëndësi është që secili të kuptojë rolin e tij dhe ta përmbushë atë pa dëmtuar unitetin e kombit.
Në këtë drejtim, theksoj rëndësinë e pjesëmarrjes masive në përkujtimin e ardhshëm të Ditës së Kudsit për vitin 1447 hixhri. Këto tubime duhet të mishërojnë frymën e rezistencës dhe të tregojnë vendosmërinë e popullit tonë për t’u përballur me armikun.
Së katërti, solidariteti i ndërsjellë duhet të mbetet një tipar përcaktues i shoqërisë iraniane. Populli ynë gjithmonë ka qëndruar pranë njëri-tjetrit në kohë vështirësish dhe ky shpirt duhet të shkëlqejë edhe më fort në këto ditë sfiduese. Gjithashtu u bëj thirrje institucioneve shtetërore dhe organeve të shërbimit publik të ofrojnë çdo formë të mundshme ndihme për ata që kanë pësuar humbje dhe të mbështesin përpjekjet e ndihmës për komunitetin.
Nëse këto parime respektohen, rruga drejt madhështisë dhe dinjitetit të ripërtërirë do të hapet para kombit tonë. Shembulli më i afërt i kësaj, me ndihmën e Zotit, do të jetë fitorja mbi armikun në luftën që po zhvillohet kundër nesh./mayadeen
