Philip Giraldi
Eksitimi në Uashington është i prekshëm pas njoftimit se Presidenti Donald Trump ka një projekt të ri për të ndihmuar në zbukurimin e qytetit — përveç banerëve gjigandë me portretin e tij që stolisin fasadat e ndërtesave qeveritare, sallës së tij të vallëzimit me vlerë miliarda dollarë dhe të fortifikuar në Shtëpinë e Bardhë, shtrimit të Kopshtit të Trëndafilave, zmadhimit të pistës së uljes së helikopterëve, Qendrës “Kennedy” që së shpejti do të shembet e do të riadhërohet si “Trump”, riemërtimit të Institutit të Paqes “Trump”, si dhe Harkut të Triumfit Trump që do të nisë së shpejti të ndërtohet mes Memorialit të Lincoln-it dhe Varrezave Kombëtare të Arlingtonit. Presidenti ka identifikuar qartë nevojën urgjente për një shëmbëlltyrë nëntë metra të lartë të presidentit të parë të Amerikës, George Washington — e cila po cilësohet që tani si “Statuja e Kolosit” — për t’u vendosur përgjatë shëtitores së qytetit përballë Muzeut Smithsonian të Historisë Amerikane. Komisionet e planifikimit urban dhe arteve — të cilat ndodhen nën kontrollin e Shtëpisë së Bardhë ose pason kërcënimi “do t’ju shkarkoj” — pa dyshim që do ta miratojnë projektin, përkundër faktit se George Washington pa dyshim do ta kishte urryer një monument të tillë për veten, meqenëse ai e hodhi poshtë prerazi në Fjalimin e tij të Tumirjes sugjerimin se ai apo pasardhësit e tij do të ishin apo do të bëheshin si “mbretër”. Smithsonian, i cili gëzon menaxhim të pavarur, mund të përpiqet ta bllokojë këtë lëvizje, por historia e fundit na ka treguar se Trump do të injorojë çdo opozitë dhe do të përdorë çdo mjet brutal për të arritur të tijën.
Lënë mënjanë George Washington-in, Presidenti Donald Trump vërtet po punon pa u lodhur për ta kthyer si qytetin e Uashingtonit, ashtu edhe të gjithë kombin, në një sipërmarrje rreth vetes së tij. Gjatë fundjavës, presidenti përmbylli Konventën e parë të Jashtëzakonshme Republikane të Mesmandatit, të populluar nga një turmë më e pakët seç pritej e mbështetësve të tij, me një betim besnikërie ndaj tij personalisht si pjesë e një “zotimi për të votuar”, duke thënë: “Më ngritni dorën e djathtë, ju lutem. Betohem ndaj presidentit më të madh në historinë e Shteteve të Bashkuara. Që na do kaq shumë sa mezi merr frymë, se do të shkoj me familjen time, me miqtë e mi, do ta bëj në çdo mënyrë — nuk më intereso se jam i regjistruar apo jo, do të përpiqem të vjedh si i marrë ashtu siç bëjnë ata… dhe ne do të votojmë më 3 nëntor.”
Kjo ishte një thirrje për të votuar në mënyrë të paligjshme nëse është e nevojshme për të mposhtur Demokratët — gjë që, çuditërisht, shpesh është pretenduar nga Trump kundrejt Demokratëve, por me avantazhin e pretenduar të korrupsionit që lëviz në drejtimin e kundërt. Trump i shtoi audiencës së tij: “E dini çfarë ndodh nëse nuk votoni siç duhet?” Më pas pasoi fraza goditëse dhe zbuluese: “Shkoni në ferr.”
Çuditërisht, edhe pse Trump ka vazhduar ta promovojë veten si “presidenti më i madh i të gjitha kohërave”, madje edhe në formë grafike në faqet e tij në Truth Social, edhe më i mirë se George Washington, nuk do të përbënte çudi të shihje të ngrihej një statujë e Washington-it që i ngjan fizikisht presidentit aktual sesa paraardhësit të tij të shquar. Pasi të ngrihet, pllaka me emër mund të ndryshohet për të pasqyruar realitetin e vërtetë se kush po paraqitet dhe lartësohet në të vërtetë. Tek e fundit, nëse mund të riemërtosh Liquijtë e Mëdhenj, Gjirin oqeanik, Shtete, të prosh monedha dhe pasaporta me fytyrën e presidentit që të vështron me ngërdheshje, si dhe të riemërtosh kombe të huaja e madje edhe Ngushtica detare, atëherë rimodelimi i statujës së një ish-presidenti nuk është ndonjë punë e madhe. Disa në media po u referohen këtyre veprimeve memorializuese si “projekte mendjemadhësie” për Trump-in dhe ato rrallë i nënshtrohen miratimeve normale për shfrytëzimin ose “rirregullimin” e burimeve, ndërtesave dhe vendeve qeveritare. Sa i përket madhësisë, 9 metra lartësi është paksa mjerane, kështu që pse të mos bëhet diçka më afër 75 metrave të Harkut që së shpejti do të jetë në ndërtim e sipër. Dhe pasi të ketë përfunduar i gjithë rregullimi i imët i topografisë së qytetit, mund të jetë krejtësisht e mundur që vetë qyteti të riemërtohet sipas Trump-it në vend të Washington-it!
Dhuratat e shumta e të merituara pasurisht të Donald Trump si për qytetin, ashtu edhe për republikën tonë të dikurshme, po ndahen gjithashtu me kombe të huaja. Ai shkoi në Irlandë me shpenzimet e taksapaguesve për të parë disa burra që luanin në një nga fushat e tij të shumta të goxhit. Gjatë një ndalese të shkurtër në Dublin, mijëra protestues e pritën me banerë dhe pankarta me sllogane të tilla si “Nuk të duam këtu”, “S’ka mikpritje për Z. Trump”. Ndërsa ndodhej në atë vend, Trump u tha irlandezëve se do të dëshironte të shihte Republikën e Irlandës të bashkuar me Irlandën e Veriut të sunduar nga Anglia. Disa kanë sugjeruar se hedhja e një thumbi ndaj Lundrës për dominimin e saj historik mbi pjesën më të madhe të Ishujve Britanikë ishte një mënyrë për të bezdisur qeverinë atje lidhur me dështimin e pretenduar nga Trump të NATO-s/Mbretërisë së Bashkuar për të mbështetur luftën e tij kundër Iranit. Sidoqoftë, kur u pyet për ribashkimin irlandez nga një gazetar, Trump sipas zakonisht devijoi në mjegullnajë, duke llomotitur në mënyrë alarmuese rreth mullinjve të erës.
Dhe kudo që shkon Trump, mendimet e ngrohta për Izraelin nuk janë kurrë larg qelizave të tij truri që funksionojnë me vështirësi. Vetëm javën e kaluar, lëvizja e vonuar prej kohësh e Britanisë për të bllokuar tregtinë me vendbanimet izraelite për shkak të krimeve të tyre vratare ka zgjuar mërinë e Uashingtonit për trajtimin e “mikut të tij më të mirë, Izraelit” dhe Kryeministrit Benjamin Netanyahu. Pritet një kundërpërgjigje e ashprë nga Shtëpia e Bardhë! Një mënyrë tjetër që Trump ka zgjedhur për të ngacmuar Lundrën është mbështetja e miqve të tij të mirë dhe adhuruesve të tjerë të Izraelit, argjentinasve dhe Presidentit të tyre Javier Milei, në përpjekjen e tyre për të riarritur “Ishujt Malvinas” që tani quhen Falklands nga kolonët britanikë që kanë kontrollin e atij vendi që nga viti 1833. Aktualisht, ishujt janë një Territor Britanik i Mbindetit me vetëqeverisje të brendshme, ku një shumicë e madhe e banorëve mbështesin vazhdimin e menaxhimit të mbrojtjes dhe punëve të jashtme nga Lundra. Sidoqoftë, Trump po dërgon një sinjal se ai mund të mbështesë Argjentinën nëse bëhen përpjekje për të arritur një marrëveshje për rikthimin e ishujve.
Trump po ashtu, natyrisht, është i përfshirë në diçka që i ngjan një luftë tarifash dhe tregtie me Kanadanë, me qëllim dëmtimin e ekonomisë së atij vendi dhe detyrimin e tij për t’iu përshtatur asaj që ai e quan politikë të jashtme — e cila me sa duket përfshin bërjen e Kanadasë shtetin e 51-të. Kanada nuk është ende në pikën e një lufte me armë me Shtetet e Bashkuara, por kjo mund të vijë nëse shkëmbimet e gjuhës qëllimisht nxitëse, që vijnë kryesisht nga Trump, nxehen edhe pak. Dhe nëse dikush dëshiron një luftë të vërtetë, ajo me gjasë do të quhej diçka tjetër nga Pentagoni në mënyrë që të mos duhej të paguante përfitimet e zakonshme për bashkëshortët e mbijetuar të veteranëve të vrarë. Kjo ka qenë arsyeja e lojës së fjalëve lidhur me amerikanët e vrarë që kanë qenë viktima të luftimeve në Iran. Ndërkohë, një tjetër konflikt i armatosur real duket se po gatuhet ndaj Kubës me anijet luftarake të SHBA-së në gatishmëri. Dhe ndoshta edhe me Kolumbinë për shkak të pretendimeve të zakonshme për “drogarët”. Trump tashmë ka vjedhur naftën e Venezuelës dhe po mburret se sa shumë ka marrë, kështu që ndoshta është koha të vjedhë disa fabrika të prodhimit të cigareve në Amerikën Qendrore. Pse është Kuba një armik meqenëse ajo në asnjë mënyrë nuk kërcënon SHBA-në? Kjo është me sa duket sepse ata janë “komunistë”, sipas Sekretarit të Shtetit dhe këshilltarit për Sigurinë Kombëtare, Marco Rubio!
Ka gjithmonë shumë histori të mira me Trump-in, por sulmi përfundimtar ndaj procesit zgjedhor të Amerikës ishte, natyrisht, zotimi i javës së kaluar për t’i dhënë çdo amerikani të rritur 5,000 dollarë nëse Republikanët mbajnë kontrollin mbi Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin në Zgjedhjet e Mesmandatit në nëntor. Në mini-konventën në Dallas, Trump tha: “Ja promesa ime: nëse Republikanët fitojnë Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin e Shteteve të Bashkuara, të dyja… për shkak të fuqisë dhe suksesit tonë të jashtëzakonshëm ekonomik, unë do të lëshoj një divident për çdo qytetar të rritur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës prej 5,000 dollarësh. Nëse Republikanët fitojnë, ju fitoni me ne dhe merrni 5,000 dollarë. Do të quhet Dividenti Trump.”
Ky “divident” do të kapte shifrën e 1.35 trilionë dollarëve që do të shtypeshin nga Departamenti i Thesarit dhe do t’i shtoheshin Borgjit Kombëtar, i cili aktualisht, pjesërisht për shkak të shpenzimeve të pambuluara të Trump-it, është rritur në mbi 40 trilionë dollarë. Me sa duket ajo “dhuratë” do të duhej të miratohej nga Kongresi në njëfarë mënyre dhe shumë anëtarë në atë trupë të lartë mund ta konsideronin transaksionin ose si kufitar ose si dukshëm të paligjshëm, pasi do të kërkonte të shpërblente votuesit paraprakisht për të korruptuar procesin e votimit duke hedhur votën e tyre në një mënyrë të caktuar për t’i shërbyer përfitimit të tyre personal, dhe jo si përgjigje ndaj gjykimit të tyre mbi çështjet që zakonisht lidhen me funksionimin e qeverisë. Në fakt, “Dividenti Trump” premton 5,000 dollarë për çdo qytetar të rritur, por deri më tani i mungon një projektligj nga Kongresi, çdo mekanizëm zbatues, çdo kufizim të ardhurash apo çdo afat kohor për shpërndarje. Tarifat që mund të financojnë të paktën një pjesë të dividentit do të rrisin gjithashtu çmimet për konsumatorët, që do të thotë se përfituesit pjesërisht do t’ia paguajnë vetes këtë para te kasa e dyqanit.
Dikush mund të supozojë se ajo që po bëhet nga Trump — i cili nuk beson në rregulla apo ligje dhe mendon se çfarëdo që bën është në rregull bazuar në atë se si “ndihet” — po manipulon dhe korrupton të gjithë sistemin zgjedhor. Ai duhet të shkarkohet nga detyra (impeach) dhe të largohet përpara se të bëjë më shumë dëme. Por a do të ndodhë kjo? Duhet të shpresojmë se shumica e amerikanëve në nëntor do të ndjekin të paktën rrugën drejt një rezultati zgjedhor që hap derën për shkarkimin e tij. Le të shpresojmë!/unz.com
