nga Ahvazstat.org
Organizata e Muxhahedinëve të Popullit, e cila gjatë dekadave të kaluara ka qenë një nga grupet më të debatueshme të opozitës ndaj qeverisë së Teheranit, sot, më shumë sesa si një forcë politike, shfaq sjellje të ngjashme me ato të sekteve. Kjo organizatë, e cila dikur e nisi veprimtarinë e saj me parullën e luftës kundër despotizmit, tashmë është shndërruar në një shembull klasik të strukturave sektare; një strukturë në të cilën kontrolli, bindja dhe izolimi kanë zënë vendin e veprimtarisë politike dhe të luftës.
Udhëheqja e shenjtëruar; hyjnizimi i Rexhavive
Në zemër të çdo sekti qëndron një udhëheqës karizmatik dhe i padiskutueshëm. Në rastin e Muxhahedinëve të Popullit, këtë rol e kanë Masud Rexhavi dhe Maryam Rexhavi. Udhëheqja e tyre jo vetëm që është e paprekshme nga kritika, por edhe shenjtërohet. Në vend të pjesëmarrjes politike, anëtarët nxiten t’i nënshtrohen ideologjikisht udhëheqjes, sikur Rexhavitë të mos ishin një çift politik, por qenie superiore që vetëm ata e njohin rrugën drejt shpëtimit.
Kontrolli i mendjes dhe i jetës
Një nga karakteristikat më të rëndësishme të sekteve është kontrolli i rreptë mbi anëtarët — jo vetëm mbi sjelljen e tyre, por madje edhe mbi mendimet. Në kampe si Ashrafi apo në selinë aktuale të organizatës në Shqipëri, komunikimi i anëtarëve me botën e jashtme është pothuajse zero. Kontakti me familjen, martesa, jeta personale dhe madje edhe mbajtja e një telefoni celular janë të ndaluara. Sipas disa raportimeve, anëtarët detyrohen që në mbledhje të rrëfejnë se çfarë mendimesh u kanë kaluar nëpër kokë; një proces që nuk është gjë tjetër veçse kontroll psikologjik dhe shkatërrim i individualitetit.
Izolimi i organizuar
Një tjetër shenjë e karakterit sektar është ndarja e anëtarëve nga shoqëria dhe familja. Anëtarët e Muxhahedinëve nuk lejohen të komunikojnë lirisht me familjet e tyre. Ky izolim krijon një lloj varësie të plotë ndaj organizatës, e cila zëvendëson marrëdhëniet njerëzore dhe shoqërore — një metodë e njohur për konsolidimin e pushtetit të udhëheqësve të sekteve.
Ideologji ekskluziviste dhe absolutiste
Muxhahedinët e Popullit, duke promovuar një botëkuptim bardh e zi, sipas të cilit ose je me ta ose je armik, kanë krijuar një strukturë ideologjike të ngurtë dhe të papërkulshme. Një koncept si “revolucioni ideologjik” në vitet 1980 ishte një shembull i kësaj mënyre të menduari. Anëtarët u detyruan të ndaheshin nga bashkëshortët e tyre, të braktisnin fëmijët dhe të deklaronin besnikërinë e tyre absolute vetëm ndaj Masud Rexhavit. Këto veprime, më shumë sesa politike, ngjajnë me modelet e shpëlarjes së trurit që hasen në sektet fetare.
Raporte tronditëse
Një numër i madh ish-anëtarësh kanë treguar për përvojat e tyre të tmerrshme: që nga burgjet e brendshme të organizatës e deri te kërcënimet, abuzimi emocional dhe ndarja e fëmijëve nga prindërit e tyre. A mundet një grup politik të ketë një histori të tillë dhe të vazhdojë ta paraqesë veten si një lëvizje për liri?
Pamje politike, natyrë sektare
Muxhahedinët e Popullit mund të kenë pretenduar dikur se luftonin kundër diktaturës, por sot veprimtaria e tyre ngjan më shumë me atë të një sekti të mbyllur dhe kontrollues sesa me një lëvizje politike demokratike. Struktura e mbyllur, udhëheqja që nuk mund të kritikohet, ndërprerja e lidhjeve të anëtarëve me shoqërinë dhe familjet e tyre, si dhe raportimet e shumta për presion dhe shtypje brenda organizatës, janë të gjitha shenja që nuk mund të shpërfillen.
Pyetja e rëndësishme është: Deri kur komuniteti ndërkombëtar, madje edhe opozitat, do të vazhdojnë t’i mbyllin sytë përpara realitetit sektar të kësaj organizate?
Autori: Mahfouz (محفوظ)
