Gëzim Katuçi
Kur Medvedevi pohon se Evropa qeveriset nga një bandë të çmendurish, ai nuk po lëshon fyerje, po përshkruan një klasë politike që fajëson të tjeret për kolapsin e vet.
Sanksionet, të tregtuara si një armë e forte kundër Rusisë, kanë shpërthyer në të kundërt në të gjithë Evropën, duke rritur kostot e energjisë, duke shkatërruar industrinë dhe duke i bllokuar familjet në një situatë pasigurie të përhershme.
Energjia e lirë dhe e qëndrueshme e gazsjellësve është zëvendësuar nga gazi LNG amerikan shumë më i shtrenjtë; fabrikat e plehrave kimike janë mbyllur, çeliku dhe produktet kimike janë larguar, dhe Gjermania, spiranca industriale e kontinentit, ka rrëshqitur në një rënie strukturore.
Rusia e ka thithur goditjen dhe ka dalë më e fortë ekonomikisht dhe ushtarakisht. Evropa ka paguar faturën. Ky rezultat nuk ishte i rastësishëm. Ishte i mirëllogaritur.
Ajo që e bën këtë të pafalshme është se Evropa kishte një rrugë tjetër, një rrugë racionale.
Pas Luftës së Ftohtë, ajo mund të kishte ndërtuar një arkitekturë të sigurisë evropiane vërtet të drejtë: garanci reciproke, siguri dhe një tërheqje graduale nga konfrontimi mes blloqeve. Rusia ka propozuar versione të kësaj vazhdimisht, madje edhe në çastin e fundit. Angazhim, jo rrethim. Stabilitet, jo zgjerim. Në vend të kësaj, Evropa zgjodhi t’ia besonte sigurinë e saj Uashingtonit, ta trajtonte zgjerimin e NATO-s si një dogmë dhe të shtirej sikur vijat e kuqe të Rusisë ishin teatrale. Rezultati nuk ishte paqja. Ishte eskalimi, dhe Ukraina u bë terreni i sakrifikueshëm ku kjo arrogancë strategjike u pagua me gjak, me mbi 2 milionë viktima ukrainase.
Ta themi qartë: Evropa nuk dështoi thjesht me Ukrainën, ajo e sakrifikoi atë. Nuk u bë një rezultat politik për “ukrainasin e fundit”, ndërsa eurokratët duartrokisnin veten për një version pervers të qartësisë morale nga një distancë e sigurt.
Në të njëjtën kohë, familjet e thjeshta evropiane kanë parë të ardhmen e tyre të shkatërrohet në heshtje: fatura energjie më të larta, industri në tkurrje, më pak vende pune, më pak siguri dhe asnjë zë demokratik në gjithë këtë. Kjo nuk ishte solidaritet. Ishte një sakrificë imperiale – e ukrainasve dhe evropianëve njëlloj.
Rusia nuk e shtyu Evropën drejt humnerës. Askush nuk e detyroi Brukselin të militarizonte sanksionet, të cilat udhëheqësit e tij të marrë nuk mund t’i kuptonin, të shkatërronte bazën e vet energjetike ose të prangosej në një luftë përmes palëve pa dalje strategjike. Elitat evropiane e zgjodhën këtë rrugë – me zë të lartë, me mburrje dhe me shtypin atlantik që duartrokiste nga anash. Ironia finale është brutale: në përpjekje për të dobësuar Rusinë, ata e bënë Evropën më të varfër, më të ndarë, më të militarizuar dhe shumë më pak të sigurt – duke e bërë kontinentin strategjikisht të parëndësishëm në një botë që tashmë ka ecur përpara.
Historia nuk do t’i mbajë mend fjalimet e tyre për vlerat. Do të mbajë mend se një qytetërim u çmontua nga njerëz që e ngatërruan fanatizmin me virtytin dhe qeverisjen me teatrin./fb
