Pepe Escobar
Teherani nuk do t’i nënshtrohet kurrë diktateve. Obsesioni për ndryshim regjimi i neo-Kaligulës – i pasqyruar në fakt si një obsesion i NATOstanit – do të vazhdojë të sundojë. Teherani nuk frikësohet.
I gjithë planeti duket se është tronditur nga mashtrimi më i fundit i neo-Kaligulës: për shkak se nuk mori Nobelin e tij për “paqen” nga Norvegjia, një pjesë e hakmarrjes së tij megalomane dhe narciste është të përvetësojë Groenlandën nga Danimarka (në gjuhën e Perandorisë, kujt i intereson? Të gjithë këta skandinavë janë njësoj gjithsesi).
Me fjalët e vetë neo-Kaligulës:
“Bota nuk është e sigurt nëse nuk kemi Kontroll të Plotë dhe Total mbi Groenlandën.”
Kjo vulos shndërrimin e plotë të Perandorisë së Kaosit në Perandori të Plaçkitjes dhe tashmë në Perandorinë e Goditjeve të Përhershme.
Disa “çihuahua” evropiane guxuan të dërgojnë një grup të vogël drejtuesish slitash me qen për të mbrojtur Groenlandën nga neo-Kaligula. Pa asnjë sukses. Ata u goditën menjëherë me tarifa. Goditja mbetet në fuqi derisa të realizohet “blerja e plotë dhe totale” e Groenlandës.
“Çihuahua” evropiane – duke ndjekur Jugun Global – mund të jenë zgjuar më në fund ndaj paradigmës së re: Gjeopolitika e Goditjeve.
Neo-Kaligula nuk arriti ndryshim regjimi në Karakas – dhe iluzioni i naftës u hodh poshtë edhe nga gjigantët energjetikë amerikanë. Nuk arriti ndryshim regjimi as në Teheran – edhe pse CIA, Mossadi dhe OJQ të ndryshme punuan me orar të plotë për ta realizuar.
Kështu, Plani C është Groenlanda, thelbësore për qëllimet perandorake të lebensraum-it, si kolateral për borxhin e papagueshëm prej 38 trilionë dollarësh – e në rritje.
Kjo nuk do të thotë aspak braktisje e obsesionit ndaj Iranit. Aeroplanmbajtësja USS Abraham Lincoln po lëviz në një pozicion në Detin e Omanit/Gjirin Persik nga ku do të ishte në gjendje të godiste Iranin para fundit të javës. Të gjitha skenarët e sulmit mbeten në fuqi.
Nëse shpërthen ferri, kjo mund të kthehet në një përsëritje edhe më poshtëruese të luftës 12-ditore të qershorit të vitit të kaluar, të cilën kulti i vdekjes në Azinë Perëndimore e kishte planifikuar për rreth 14 muaj.
Lufta 12-ditore jo vetëm që dështoi si operacion për ndryshim regjimi; ajo prodhoi një shembull hakmarrjeje iraniane aq të ashpër, sa Tel Avivi ende nuk është rimëkëmbur. Teherani ka qenë i qartë, vazhdimisht, se i njëjti fat i pret forcat e neo-Kaligulës në Iran dhe në të gjithë Gjirin në rast goditjesh të reja.
Pse vazhdon obsesioni për ndryshim regjimi
Sa i përket operacionit po aq të dështuar për ndryshim regjimi në Iran gjatë javëve të fundit, në vijë të parë u shfaq princi kloun i mjerë Reza Pahlavi, i strehuar në siguri në Merilend, i promovuar fuqishëm nga mediat amerikane si një “figurë politike unifikuese” e aftë të rishikojë “katastrofën e jetuar të sundimit klerikal”.
Neo-Kaligula ishte shumë i zënë për t’u marrë me këto hollësi ideologjike. Ajo që donte ishte të përshpejtonte procesin duke aplikuar – çfarë tjetër – logjikën e Perandorisë së Goditjeve të Përhershme: bombardimin e Iranit.
Spin-i diversionist, siç pritej, shpërtheu. Kulti i vdekjes në Azinë Perëndimore mund t’i ketë kërkuar Moskës t’i thotë Teheranit se nuk do të godisnin nëse Irani nuk godiste i pari. Sikur Teherani – dhe Moska – të mund t’i besonin ndonjë gjëje që vjen nga Tel Avivi.
Vendet e Gjirit – Arabia Saudite, Katari dhe Omani – mund t’i kenë kërkuar neo-Kaligulës të mos godiste, sepse kjo do ta vinte të gjithë Gjirin në flakë dhe do të gjeneronte “pasoja të rënda”.
E vërteta – edhe një herë – ishte TACO. Thjesht nuk ekzistonte asnjë skenar sulmi amerikan që të lejonte ndryshim regjimi të shpejtë, i vetmi rezultat i pranueshëm. Prandaj, rikthim te përvetësimi i Groenlandës.
U deshën vetëm disa ditë për të demaskuar fushatën masive propagandistike në të gjithë NATOstanin për “viktima masive” mes protestuesve iranianë.
Shifrat – të rreme – vinin nga Qendra për të Drejtat e Njeriut në Iran, e vendosur, ku tjetër, në Nju Jork, dhe e financuar nga Fondacioni Kombëtar për Demokraci (NED) i mbushur me CIA, në Uashington, si dhe entitete të tjera dezinformuese.
Megjithatë, lista e arsyeve për ndryshim urgjent regjimi në Iran mbetet jashtë çdo norme, duke përfshirë, ndër të tjera, këto katër elemente kyçe:
- Teherani duhet të heqë dorë nga Boshti i Rezistencës në Azinë Perëndimore që mbështet Palestinën.
- Meqë Irani ndodhet në kryqëzimin strategjik të korridoreve tregtare/energjetike të Euroazisë, duhet të ndërpriten lidhjet e tij si me Korridorin Ndërkombëtar të Transportit Veri-Jug (INSTC), ashtu edhe me Rrugët e Reja të Mëndafshit të Kinës (BRI). Kjo do të thotë shkatërrim nga brenda i bashkëpunimit organik brenda BRICS mes Rusisë, Iranit, Indisë dhe Kinës.
- Meqë mbi 90% e eksporteve iraniane të naftës shkojnë në Kinë – dhe shlyhen në juan – kjo përbën një kërcënim serioz për petrodollarin: herezia përfundimtare. Këtu Irani rreshtohet me Venezuelën. Është mënyra jonë – e petrodollarit – ose rruga e hapur.
- Qëndrueshmëria e ëndrrës së pafund për një Iran nën Shahun e rikthyer – me polici sekrete të stilit SAVAK, lidhje të ngushta me Mossadin për të frenuar “barbarët arabë” dhe një rrjet të gjerë mbikëqyrjeje të drejtuar nga CIA kundër Rusisë dhe Kinës.
Si të përballohet një “luftë për ndryshim regjimi”
Teherani nuk trembet nga sanksionet – ka përballuar mbi 6.000 prej tyre në katër dekada, të dizajnuara për ta mbytur plotësisht ekonominë dhe për t’i çuar eksportet e naftës “në zero”.
Edhe nën presion maksimal, Irani ishte në gjendje të ndërtonte bazën industriale më të gjerë në Azinë Perëndimore; të investonte pa u ndalur në vetë-mjaftueshmëri dhe pajisje ushtarake moderne; t’i bashkohej SCO-së në 2023 dhe BRICS-it në 2024; dhe praktikisht të zhvillonte një ekonomi dijeje të nivelit të Jugut Global.
Janë shkruar lumenj boje digjitale për arsyen pse Kina nuk e ka ndihmuar mjaftueshëm Iranin kundër presionit maksimal perandorak, për shembull duke e mbështetur kundër sulmeve spekulative mbi rialin. Kjo do t’i kishte kushtuar Pekinit pothuajse asgjë krahasuar me rezervat e tij valutore.
Sulmi spekulativ ndaj rialit ishte, me shumë gjasë, shkaku kryesor i protestave në Iran. Është thelbësore të kujtohet se pagat e urisë ishin një faktor kyç edhe në kolapsin e Sirisë.
I takon Pekinit t’i përgjigjet diplomatikisht kësaj pyetjeje të pakëndshme. Fryma e BRICS Plus – quajeni Bandung 1955 Plus – mund të mos mbijetojë, kur dihet se kjo luftë botërore aktuale ka të bëjë thelbësisht me burime dhe financa, të cilat duhen mobilizuar dhe përdorur siç duhet.
Kjo na çon te fakti që udhëheqja kineze po vlerëson seriozisht nëse ia vlen të mbetet një lloj Gjermanie e zgjeruar: e përqendruar në vetvete, e frikësuar dhe thelbësisht egoiste në terma ekonomikë e financiarë. Alternativa – premtuese – është që Kina të krijojë mekanizma kredie me përmasa të mjaftueshme brenda BRICS për një sërë vendesh mike.
Çfarëdo që të ndodhë më pas, është e qartë se Perandoria e Goditjeve të Përhershme jo vetëm që do të mbetet “aktivisht armiqësore” ndaj një bote multipolare dhe shumënodale; kjo armiqësi do të marinohet në një llum toksik zemërimi dhe hakmarrjeje, dhe do t’i nënshtrohet frikës përfundimtare panike: dëbimit të ngadaltë, por të pashmangshëm, të Perandorisë nga Euroazia.
Skena kalon te përfaqësuesi special i Shtëpisë së Bardhë, Witkoff – “Bismarku” i pasurive të paluajtshme – duke shpallur diktatet perandorake ndaj Iranit:
- Ndaloni pasurimin e uraniumit. – Jashtë diskutimit.
- Ulni rezervat e raketave. – Jashtë diskutimit.
- Ulni rreth 2000 kg material bërthamor të pasuruar (3,67–60%). – Kjo mund të negociohet.
- Ndaloni mbështetjen e “proksive rajonale” – pra Boshtit të Rezistencës. – Jashtë diskutimit.
Teherani nuk do t’i nënshtrohet kurrë diktateve. Por edhe sikur ta bënte, “shpërblimi” i premtuar perandorak do të ishte heqja e sanksioneve (gjë që Kongresi amerikan nuk do ta bëjë kurrë) dhe një “rikthim në komunitetin ndërkombëtar”. Irani tashmë është pjesë e komunitetit ndërkombëtar në OKB dhe brenda BRICS-it, SCO-së dhe Unionit Ekonomik Euroaziatik (EAEU), mes institucioneve të tjera.
Kështu, obsesioni për ndryshim regjimi i neo-Kaligulës – i pasqyruar si obsesion i NATOstanit – do të vazhdojë të sundojë. Teherani nuk frikësohet. Fjalën e merr këshilltari strategjik i Kryetarit të Parlamentit të Iranit, Mahdi Mohammadi:
“Ne e dimë se po përballemi me një luftë për ndryshim regjimi, në të cilën e vetmja mënyrë për të arritur fitoren është ta bëjmë të besueshëm kërcënimin që, gjatë luftës 12-ditore, edhe pse ishte gati, nuk pati mundësi të zbatohej: një luftë konsumimi gjeografikisht e gjerë, e përqendruar në tregjet energjetike të Gjirit Persik, mbi bazën e rritjes së vazhdueshme të fuqisë raketore, që do të zgjasë të paktën disa muaj.”/unz.com
