Nga Marzieh Hashemi
Gjatë një transmetimi të drejtpërdrejtë të hënën, duke folur me korrespondentin e Press TV-së, Motee Abu Mosabeh në Gaza, ai krahasoi situatën aktuale të luftëtarëve të rezistencës palestineze në Rafah me sprovat e përjetuara nga Imam Husejni (a.s.), nipi i Profetit Muhamed (a.s.), dhe shokët e tij në Karbala, gati 1.400 vjet më parë. Por çfarë po ndodh saktësisht në Rafah, në jug të Rripit të Gazës, që e shtyu Abu Mosabehin të bëjë këtë krahasim? Në Rafah, dhjetëra luftëtarë të rezistencës palestineze janë të rrethuar nga forcat armike dhe të bllokuar nën tokë, në një zonë që tani është e pushtuar dhe kontrolluar nga forcat e regjimit izraelit.
Këta luftëtarë kanë luftuar me guxim kundër ushtrisë izraelite gjatë dy viteve të fundit të genocidit, gjatë të cilëve okupacionit iu shkaktuan humbje të konsiderueshme në Rafah. Megjithatë, prej muajsh nuk ka pasur asnjë komunikim me këta luftëtarë. Ata kanë mbetur pothuajse pa ushqim dhe pa municion, dhe janë tërësisht të shkëputur. Pavarësisht kësaj izolimi dhe pavarësisht shanseve të pabarabarta, ata vazhdojnë të qëndrojnë dhe të rezistojnë. Së fundmi, kur disa prej luftëtarëve dolën nga tunelet për të kërkuar ushqim, ata u shënjestruan menjëherë nga dronët e operuar nga forcat e okupimit izraelit. Forcat izraelite vazhdojnë të bombardojnë dhe shkatërrojnë tunelet në Rafah për të dobësuar dhe eliminuar rezistencën.
Në këtë fazë, forcat e okupimit izraelit kontrollojnë rreth 58 për qind të Gazës dhe po përdorin teknologji të avancuar gjurmimi për të identifikuar luftëtarët sapo ata dalin në sipërfaqe. Raportet ndryshojnë sa i përket kohëzgjatjes së qëndrimit të këtyre luftëtarëve nën tokë. Disa pretendojnë se ata janë të bllokuar që nga shkurti, menjëherë pas hyrjes në fuqi të armëpushimit të dytë, ndërsa të tjerë thonë se janë nën tokë që nga tetori, pas armëpushimit të mëparshëm.
Pavarësisht afatit kohor, luftëtarët ndodhen nën presion të jashtëzakonshëm dhe përballen me uri të rëndë. Lëvizja e rezistencës Hamas deklaron se garantuesit e armëpushimit duhet të sigurojnë daljen e tyre të sigurt, por deri tani nuk ka pasur asnjë përparim. Realiteti është se vendet perëndimore që pretendojnë se mbrojnë demokracinë dhe të drejtat e njeriut janë gjithashtu ndër aleatët më të afërt të Izraelit, gjë që vetvetiu është një kontradiktë.
Këto janë të njëjtat vende që i kanë furnizuar regjimit sionist armë të sofistikuara dhe vdekjeprurëse, të përdorura kundër civilëve palestinezë gjatë luftës gjenocidale. Janë të njëjtat vende që jo vetëm dështuan të ndalonin regjimin nga masakrimi i më shumë se 70,000 njerëzve në Gaza, por kanë qenë gjithashtu partnerë të barabartë në këto krime të tmerrshme lufte.
Dhe janë po këto vende që tashmë shtiren sikur gjenocidi ka përfunduar me armëpushimin e rremë, edhe pse palestinezët vazhdojnë të vriten çdo ditë. Ndërkohë që regjimi vazhdon fushatën e urisë ndaj popullit të Gazës, Perëndimi kolektiv vepron sikur kjo të mos po ndodhë. Këto janë gjithashtu vendet që kanë burgosur qytetarët e tyre për t’u ngritur dhe për të folur kundër gjenocidit.
Prandaj nuk është aspak befasuese që ata nuk kanë ushtruar presion për të siguruar një rrugëdalje të sigurt për luftëtarët. Janë duke u zhvilluar bisedime me “garantuesit” rajonalë të të ashtuquajturit “armëpushim” lidhur me zbatimin e rrugës së sigurt, por deri tani nuk është ndërmarrë asnjë hap konkret. Forcat izraelite pretendojnë se kanë vrarë të paktën 40 nga këta luftëtarë të rezistencës. Edhe pse kjo nuk është konfirmuar në mënyrë të pavarur, vlerësohet se dhjetëra luftëtarë të tjerë të rezistencës vazhdojnë të jenë të bllokuar në tunelet në Rafah, një zonë pothuajse plotësisht nën kontrollin dhe pushtimin e sionistëve.
Këta luftëtarë palestinezë janë të rrethuar nga një armik me ndër pajisjet dhe armatimet më të avancuara në botë. Megjithatë, ata vazhdojnë të qëndrojnë dhe refuzojnë të dorëzohen, pavarësisht se kanë pak ose aspak ushqim dhe ujë. Ka raportime se sionistët kanë dashur që luftëtarët të dorëzoheshin në masë, gjë që do të ishte një fitore propagandistike për regjimin, por kjo nuk ka gjasa të ndodhë.
Kështu, rikthehemi tek analogjia e bërë nga korrespondenti ynë për Imam Husejnin (a.s.) dhe 72 shokët e tij të guximshëm, të cilët u rrethuan nga dhjetëra mijëra trupa armiq të armatosur mirë.
Tirani omejad Jezidi urdhëroi ushtrinë e tij t’i pengonte këta pak njerëz të arrinin apo të pinin ujë për ditë me radhë, dhe më pas i sulmoi dhe i martirizoi një nga një.
Imam Husejni (a.s.) dhe ndjekësit e tij u ngritën për drejtësi dhe luftuan me trimëri; megjithatë, brutaliteti i armikut ishte i papërshkrueshëm. Megjithatë, Imam Husejni (a.s.) nuk u dorëzua, duke i thënë sundimtarit të korruptuar se një njeri si ai kurrë nuk mund t’i bënte besnikëri një njeriu si ai.
Vendet perëndimore dhe aleatët e tyre izraelitë, të cilët pretendojnë se mbrojnë demokracinë dhe të drejtat e njeriut, i akuzojnë luftëtarët palestinezë për terrorizëm. Udhëheqësit e këtyre vendeve duket se vuajnë nga amnezia kur bëhet fjalë për të drejtën ndërkombëtare që vetë vendet e tyre e kanë miratuar.
Konventa e Gjenevës u jep të drejtën e rezistencës popujve të pushtuar, përfshirë të drejtën e rezistencës së armatosur për të arritur vetëvendosjen. Kjo është pjesë e Konventës së Katërt të Gjenevës, e cila ofron mbrojtje për civilët ndërsa të tjerët luftojnë dhe rezistojnë pushtimit.
Ka 196 vende që janë nënshkruese të kësaj konvente. Megjithatë, këto vende thjesht shikojnë teksa regjimi izraelit vazhdimisht shkel armëpushimin pa u përballur me asnjë pasojë.
Këto janë të njëjtat vende që shikojnë forcat izraelite të rrethojnë këta luftëtarë të rezistencës në Rafah, duke pritur që këta burra të uritur të dalin mbi tokë për t’u vrarë një nga një në mënyrën më të ligë të mundshme.
Kjo është gjendja e botës ku ata që kryejnë gjenocid shpërblehen dhe ata që luftojnë kundër tij demonizohen. Realiteti është se rezistenca është një përgjigje natyrore ndaj shtypjes.
Dhe rruga e Imam Husejnit (a.s.) është një zgjedhje natyrore për revolucionarët që nuk do t’i nënshtrohen kurrë shtypjes dhe që do të preferonin të jepnin jetën për të qenë vërtet të lirë.
Me fjalët e Imam Husejnit (a.s.): “Të vdesësh me dinjitet është më mirë sesa të jetosh në poshtërim.”
Njerëzit e lirë të botës duhet të kërkojnë përgjegjshmëri dhe të insistojnë që këtyre luftëtarëve t’u jepet menjëherë rrugëdalje e sigurt, dhe që regjimi sionist t’i përmbahet të gjitha angazhimeve të tij në marrëveshjen e armëpushimit.
Mos ndalni protestat, bojkotin dhe kërkesën për t’i dhënë fund kësaj lufte gjenocidale, dhe mos ndalni së thëni “Free Palestine” derisa të bëhet realitet./gazetaimpakt/presstv
