Udhëheqësi i Revolucionit Islamik, Ajatollahu Seyyed Mojtaba Khamenei, thotë se ditët e dominimit të huaj, të cilat armiqtë e Iranit kërkojnë t’i rikthejnë, kanë mbaruar dhe nuk do të kthehen më kurrë.
Udhëheqësi e bëri këtë deklaratë në një mesazh të së hënës me rastin e Javës së Mbrojtjes së Shenjtë, e cila shënon fillimin e luftës së vitit 1980-88 të ish-dikuatorit irakian Sadam Husein kundër vendit, si dhe përvjetorin e dytë të vrasjes së ish-udheqësit të Hitzbollahut, Sayyed Hassan Nasrallah.
Ajatollahu Khamenei tha se në ato ditë, dy detet në jug të Iranit ishin dikur si një “fushë loje” për forcat armike, por ato nuk guxojnë më të futen përtej Detit Arabik, duke pasur parasysh goditjet e dhimbshme që kanë marrë nga luftëtarët e guximshëm iranianë dhe mbrojtësit e Ngushticës së Hormuzit.
Udhëheqësi shtoi se sa herë që ata morën përsipër rrezikun për ta bërë këtë, pësuan vetë dëme, duke theksuar se nuk do të kalojë shumë kohë para se edhe Deti Arabik të pastrohet nga prania e tyre.
Fuqia në rritje e Iranit
Gjatë ditëve të Mbrojtjes së Shenjtë, “rrezet e ngrohta të diellit të Revolucionit që ndriçonin në mbarë Iranin përhapën një ndjenjë të këndshme solidariteti kombëtar dhe besnikërie ndaj shkollës dhe rrugës së Islamit revolucionar,” e cila filloi të shkrinte “akullin e formave të vjetra dhe të reja të dominimit e kolonializmit.”
“Por ditët para kësaj ishin ditë të errëta,” tha ai, duke u shprehur se ambasadorët e fuqive arrogante u përcillnin urdhrat e tyre monarkut iranian, i cili i zbatonte ato me ose pa dëshirë.
Revolucioni Islamik i vitit 1979 e përmbysi atë rend, nënvizoi ai.
“Kjo ishte jashtëzakonisht e vështirë për fuqitë që kërkonin dominim dhe kishin synuar pasurinë e kësaj toke, e të cilat për vite me radhë kishin kryer padrejtësi të ndryshme kundër popullit të saj në përpjekje për t’i bërë ato burime të tyrat,” shtoi Ajatollahu Khamenei.
Kësisoj, armiqtë “përqendruan të gjitha përpjekjet e tyre për të kthyer rrjedhën e fuqishme të kombit revolucionar drejt rrugës së tij të mëparshme,” dhe lufta e nisur nga Sadam Huseini ishte “veprimi i tyre më i rëndësishëm” gjatë dekadës së parë të jetës së Republikës Islamike.
Regjimi baathist kishte këtë “illusion se do të ishte një luftë vetëm prej pak ditësh dhe do të sillte një fitore të lehtë”; megjithatë, Irani “u ngrit si feniksi, më i pjekur dhe më i fortë se më parë.”
Udhëheqësi vuri në dukje se në fillim të luftës, Irani kishte “trashëguar duart e zbrazëta” të monarkut të mbështetur nga Perëndimi dhe zotëronte pak gjëra për të mbrojtur vendin kundër kërcënimeve.
“Por falë mbrojtjes së të vërtetës dhe ndihmës hyjnore, tani kemi arritur në ditët kur vetë agresorët, dhe jo përfaqësuesit e tyre (proxies), kërkojnë strehim nga sulmet e forcave ushtarake islamike dhe luten për përfundimin e luftës,” tha ai.
Ajatollahu Khamenei vërejti se armiqtë dëshirojnë ta “kthejnë vendin tonë në ditët e prapambetjes, poshtërimit dhe degradimit, varësisë dhe diskreditimit të Iranit në botën islamike.”
“Ditët që po jetojmë tani, megjithatë, janë të mbushura me progres, dinjitet, pavarësi dhe nivelin më të lartë të prestigjit në botën islamike dhe, vërtet, në të gjithë botën,” shtoi ai.
Irani si një superfuqi
“Sot, disa na considerojnë si superfuqinë e katërt në botë,” tha ai, duke shtuar se “natyrisht, ata e thonë këtë bazuar në llogaritjet e kësaj bote.”
“Megjithatë, bazuar në llogaritjet hyjnore, një vend që e konsideron veten se i përket Familjes së Pastër të Profetit Muhamed (paqja dhe bekimet qofshin mbi ta), populli i të cilit i përkushtohet kryesisht atyre figurave të larta dhe që nuk ka frikë në mbrojtjen e të vërtetës, konsiderohet si fuqia e parë në botë,” shtoi ai.
Duke iu referuar grushtit të shtetit të vitit 1953, të orkestruar nga Britania dhe SHBA-ja, Ajatollahu Khamenei shtoi se ka kaluar kohë e gjatë nga epoka kur fuqitë koloniale mund të nisnin operacione psikologjike, të krijonin një atmosferë terrori dhe të plaçkitnin pasurinë e vendit.
“Këto ditë, për shtatë muaj me radhë, bashkëatdhetarët tanë në të gjithë vendin kanë zbukuruar sheshet dhe rrugët me praninë e tyre të përgjegjshme dhe entuziaste, në mënyrë që zemrat e forcave islamike të forcohen,” tha ai, duke iu referuar tubimeve të natës të mbajtura në mbarë Iranin që nga fillimi i agresionit SHBA-Izrael më 28 shkurt.
Ai vuri në dukje më tej mbështetjen e gjerë publike për Republikën Islamike, duke thënë se më shumë se 30 milionë iranianë kishin deklaruar gatishmërinë e tyre për vetëmohim, ndërsa më shumë se 500,000 njerëz plotësuan kapacitetin e kërkuar brenda 100 minutave të para të një mobilizimi vijues.
“Për momentin, në të gjithë Iranin islamik, i cili është zbukuruar nga prania e iranianëve nga grupe të ndryshme etnike, ka deklarata të ndryshme gatishmërie, veçanërisht gatishmëri të armatosur, për të krijuar një arenë që do t’u sjellë nder atyre dhe turp armikut të tyre,” shtoi ai.
Ai tha se gratë iraniane tani po merrnin drejtimin përballe burrave në disa fusha të pjesëmarrjes guximtare dhe se grupe të ndryshme sociale vazhdonin të mbronin pozicionet e tyre të drejta, përfshirë ruajtjen e Ngushticës së Hormuzit.
Ditë ‘Glorioze’ përpara Iranit
Kjo krahasim mes të kaluarës dhe të tashmes mund të zgjerohet, tha ai, duke shtuar: “Por me një fjalë, deklaroj, si shërbëtor i popullit të dashur të Iranit, se ato ditë të mëparshme në të cilat armiku ynë dëshiron të kthehet kanë kaluar dhe nuk do të përsëriten më kurrë.”
Ai gjithashtu i bëri nderime Ajatollahut Khomeini, tmeluesit të Revolucionit Islamik, dhe Dëshmorit Ajatollah Khamenei, duke vënë në dukje se “dinjiteti i tanishëm i vendit i detyrohet shumë udhëheqjes së tyre.”
Falë trashëgimisë së tyre, pohoi ai, “ditët që na presin do të jenë shumë më glorioze se këto ditë të sotme.”
“Pasi ai feniks që u ngrit nga hiri i luftës së parë të imponuar, tani, si rezultat i presionit të armikut dhe veçanërisht dy luftërave më të fundit të imponuara, është rritur aq shumë sa që hjenja e fluturimit të tij është shtrirë madje edhe mbi tokat e armikut,” shtoi ai.
Nasrallah ngriti qëndrimin e Libanit
Në mesazhin e tij, Udhëheqësi i bëri nderime ish-shefit të Hizbollahut në përvjetorin e dytë të martirizimit të tij, duke e përshkruar Nasrallahun si një figurë heroike arabe dhe një simbol të madh të frontit të rezistencës.
Udhëheqësi tha se Dëshmori Nasrallah ishte një urues i sinqertë i popullit dhe kauzës së tij, fjalimet e përzemërta të të cilit së bashku me veprimet e tij të guximshme kanë forcuar zemrat e popullit libanez dhe kërkuesve të lirisë në mbarë botën.
Ajatollahu Khamenei tha se Nasrallah kishte ngritur emrin dhe qëndrimin e Libanit, i cili për vite me radhë traverseshe si “oborri i pasmë” i fuqive të caktuara.
Udhëheqësi deklaroi se fitorja dhe triumfi kishin qenë shoqëruesit e përhershëm të Nasrallahut, duke theksuar se “flamuri i tij me mburrje” tani është në duart e Sekretarit të Përgjithshëm të Hizbollahut, Sheikh Naim Qassem, i cili po vazhdon me guxim rrugën e tij.
Këto ditë në Liban janë “ditë të shquara e të nderuara” për ndjekësit e rezistencës dhe ditë “poshtërimi dhe, në fund të fundit, turpi për ata që kanë varur shpresat e tyre në premtimet e rreme të fuqive të dominimit dhe keqdashësve të tyre përballë armikut cionist.”
Udhëheqësi shtoi se ndryshe nga Dëshmori Nasrallah, Sayyed Hashem Safieddine dhe luftëtarët e tanishëm të rezistencës, trashëgimia e të cilëve do të “vazhdojë të shkëlqejë si yje të ndritshëm”, ata që kishin zgjedhur rrugën e kundërt së shpejti do të varrosen dhe harrohen në faqet e para të historisë.
Ajatollahu Khamenei paralajmëroi se sa herë që këta njerëz të kujtohen në të ardhmen, ata do të lidhen me qëllime të këqija, gjykime të dobëta dhe ndoshta edhe tradhti./presstv.co
