Agim Kasemi
Diçka ka ndryshuar — dhe unë nuk mund ta shpërfill
Nga dita e parë deri në të katërtën, kam ndjekur protestën me sy të hapur dhe zemër shqiptari. Por ajo që kam parë nuk më lë të qetë: një lëvizje që nisi me guxim po humbet zërin e vet origjinal
Nuk jam analist politik. Nuk jam gazetar. Jam një qytetar i thjeshtë, që ka ndjekur tubimin ditë pas dite dhe që sot ndjehet i detyruar të shkruajë — jo nga urrejtja ndaj protestës, por pikërisht nga dashuria për të.
Sepse kur diçka që ke besuar fillon të ndryshojë nën sytë e tu, heshtja bëhet bashkëpunim me atë ndryshim.
Zëri i Papërtuar
E mbaj mend qartë ditën e parë. Kishte energji — e vërtetë, e papërpunuar, e papajisur me skenarë. Kishte pankarta kundër Izraelit dhe Netanyahut. Kishte thirrje të forta kundër sionizmit. Dikush mund t’i quajë ato thirrje të rrezikshme apo të papërshtatshme — por ishin autentike. Ishin zëri i njerëzve që ndiheshin të lirë të flasin.
Ishte pikërisht ky autenticitet që i dha protestës peshë morale.
Ndryshimi: I Heshtur, por i Dukshëm
Pastaj diçka filloi të ndryshojë. Gradualisht. Qetësisht. Aq qetësisht sa mund të të kalojë pa e vënë re — nëse nuk i kushton vëmendje.
DITA E PARË
Pankarta kundër Izraelit dhe Netanyahut. Thirrje të hapura kundër sionizmit. Energji e papërtuar, zëra të lirë.
DITA E DYTË
Zbutja fillon
Thirrjet radikale fillojnë të zbehen. Organizimi bëhet më i strukturuar. Mesazhet bëhen më “konsensuale”.
DITA E TRETË
Forma ndryshon
Fjalët e kontrolluara zëvendësojnë thirrjet spontane. Podiumet fitojnë peshë mbi rrugën. Kush vendos të flasë ?
DITA E KATËRT
Skepticizmi im kulmon
Protesta ende është e madhe. Por drejtimi ka ndryshuar. Pyetja kryesore mbetet pa përgjigje: kush e menaxhon këtë ndryshim dhe pse?
Pyetja që Nuk Mund ta Shmangia
Ilir Xhemalaj tha se kjo protestë është “më e madhe se çdo parti, më e madhe se çdo shërbim sekret.” Dhe ka të drejtë — nëse mbetet e tillë. Por revoltat popullore kanë një vulnerabilitet të madh: ato mund të rrëmbehet pikërisht sepse janë të mëdha dhe të papërqendruara.
Pyetja ime nuk është nëse Xhemalaj është agjent i dikujt — nuk besoj se është dhe akuza e Olsi Yazeji “mbetet pa asnjë provë.” Pyetja ime është më e thellë: kush vendos cilat thirrje janë “të pranueshme” dhe cilat jo? Kush ka autoritetin të zbusë një zë që populli vetë e ka ngritur?
Edi Rama mund të rrëzohet — dhe kjo do të ishte e mirë për Shqipërinë. Por nëse protesta vazhdon të ndryshojë formë, rrezikojmë të zëvendësojmë një problem me një tjetër që nuk e kemi zgjedhur ne.
Pse Shkruaj Sot
Shkruaj sepse e dua këtë protestë. Shkruaj sepse dua që ajo të jetë ajo që pretendohet të jetë — zëri i lirë i një populli të lodhur. Dhe pikërisht sepse e dua, nuk mund të hesht kur shoh shenja që më shqetësojnë.
Skepticizmi nuk është tradhti. Skepticizmi është dashuri me sy të hapur.
/fb
