Aleksandër Dugin
Aleksandër Dugin argumenton se sulmi SHBA-Izrael kundër Iranit sinjalizon shembjen e së drejtës ndërkombëtare dhe hyrjen në një epokë të re ku politika globale drejtohet nga forca e zhveshur. Nëse Irani bie, kjo mund të inkurajojë veprime të ngjashme kundër shteteve të tjera — veçanërisht Rusisë.
Ajo që ndodhi në ditën e parë të luftës së SHBA-së dhe Izraelit kundër Iranit ndryshon rrënjësisht ekuilibrin e forcave në botë dhe rregullat e politikës ndërkombëtare. Trump ka thënë tashmë se e drejta ndërkombëtare nuk ekziston: “Ajo që është morale është ajo që unë e konsideroj morale.” Në thelb, pas rrëmbimit të Maduros dhe vendosjes së kontrollit të drejtpërdrejtë të jashtëm mbi Venezuelën, dhe tani pas goditjeve ndaj Iranit, me shkatërrimin e synuar të udhëheqjes ushtarako-politike dhe fetare të vendit — një fuqi sovrane që ishte në negociata vullnetare me Shtetet e Bashkuara — nuk është më e mundur të flitet për rregulla, ligje apo norma të marrëdhënieve ndërkombëtare në botë.
Në të vërtetë, tani zbatohet vetëm e drejta e më të fortit, e drejta e më të shpejtit. Kush godet më shpejt ose vepron më shpejt ka të drejtë. Gjithçka tjetër bëhet thjesht justifikim shtesë. Pra, tani është e rëndësishme t’i japësh armikut një goditje vendimtare, t’ia thyesh rezistencën, t’i shkatërrosh udhëheqjen dhe të godasësh objektivat kryesore ushtarake dhe energjetike. Pas kësaj, mund ta paraqesësh si të duash, ta justifikosh si të duash dhe të kalosh një kohë të gjatë duke e analizuar.
Mendoj se tani pothuajse gjithçka varet nga sa gjatë dhe sa vendosmërisht mund të rezistojë Irani. Nëse vazhdon të luftojë edhe pas shkatërrimit të udhëheqjes së tij politike, nëse nuk dorëzohet, nuk ngre flamurin e bardhë dhe nuk kapitullon, kjo mund të përfundojë keq për vetë Perëndimin. Sepse atëherë edhe të tjerët do të fillojnë të veprojnë pikërisht në të njëjtën mënyrë, pa i kushtuar vëmendje asgjëje dhe duke e mbivlerësuar potencialin e tyre pavarësisht statusit ligjor. Kjo do t’u japë dorë të lirë shumë fuqive rajonale, të cilat do të bëjnë çfarë të duan. Kjo mund të çojë shumë shpejt në përdorimin e armëve bërthamore — ndoshta në konfliktin Pakistan-Afganistan, ndoshta në të tjerë. Patjetër që nuk ka më rregulla.
Shkurt, nëse Irani vazhdon rezistencën nën një udhëheqje të re, kjo mund të ketë pasoja shumë serioze për vetë Perëndimin, duke prekur Trumpin, SHBA-në dhe vendet e NATO-s. Por nëse përsëritet situata e Venezuelës — qoftë nëse udhëheqja e re shpall dorëzimin, qoftë nëse ushtria thjesht nuk është në gjendje të vazhdojë luftën — atëherë lufta do të jetë e shkurtër. Nëse kjo rezulton e vërtetë, duhet të presim një skenar të ngjashëm. Nuk ka dyshim se Trumpi dhe Perëndimi, duke parë që kjo skemë funksionon, do të kalojnë më pas në eliminimin e udhëheqjes kryesore politike dhe ushtarako-politike të Rusisë.
Sot është tashmë e qartë se ne po veprojmë me pavendosmëri. Duke ndjekur të njëjtin model, ne mund të goditemi pikërisht në mes të negociatave të ardhshme me Kushner dhe Witkoff. Ndoshta edhe me një armë bërthamore. Prandaj besoj se situata është kritike për ne. Ne nuk e mbrojtëm Venezuelën apo Iranin, dhe Kina gjithashtu po qëndron neutrale. Por në një rast të tillë, Kina do të jetë e radhës pas nesh. Dhe pastaj “mbretëria e Epstein” do të mbretërojë mbi gjithë hapësirën e njerëzimit.
Dua të theksoj se sot mund të themi tashmë se nuk kemi të bëjmë më vetëm me Perëndimin liberal. Liberalizmi është zbehur shpejt dhe është zhdukur nga agjenda. Askush nuk flet më për vlera liberale apo demokraci — e gjithë kjo i përket së kaluarës. Tani sundon kulti i Baalit, kulti i viçit të artë, kulti i pushtetit global, kulti i Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit. Kjo është një qytetërim i dhunës, satanizmit, kanibalizmit, perversitetit dhe pedofilisë. Dhe ky “qytetërim pedofilik i Baalit” po i heq maskat para syve tanë dhe po kalon seriozisht në sulm.
Nga të gjitha këndvështrimet, ajo që po ndodh tani i ngjan shumë Kohëve të Fundit. Nëse nuk gjejmë forcën brenda vetes për ta kuptuar situatën, do të gjendemi në një pozitë katastrofike. Shumë këmbëngulin se “nuk është koha për panik”, por ndonjëherë është më mirë ta marrësh seriozisht atë që po ndodh sesa të supozosh se do t’ia dalim pa pasoja. Tani është e qartë se nuk do t’ia dalim pa pasoja: Irani është pengesa e fundit përpara një lufte të drejtpërdrejtë midis qytetërimit të Baalit dhe Rusisë.
Nëse do të kishim mjaftueshëm vullnet dhe vendosmëri (ndonëse kam dyshime serioze për këtë), do të duhej të fillonim të vepronim sipas të njëjtave rregulla sipas të cilave po veprojnë të gjithë të tjerët përveç nesh. Domethënë, mund të eliminonim udhëheqjen ushtarake dhe politike të Ukrainës dhe, pa i kushtuar vëmendje kostove, të zgjidhnim detyrat e Operacionit Special Ushtarak.
Meqë ra fjala, në sfondin e emrave që fuqitë botërore po përdorin, si “Mburoja e Judës”, “Operacioni Furia Epike” dhe “Vula e Përmbytjes”, unë do ta riemërtoja Operacionin tonë modest Special Ushtarak në “Shpata e Katekonit”. Dhe kjo do të ndryshonte menjëherë shumë gjëra.
Por kam frikë se nuk do të guxojmë ta bëjmë këtë dhe do të vazhdojmë me të njëjtën këngë të vjetër. Dhe atëherë, po e përsëris, raketat do të fluturojnë drejt Moskës pikërisht në mes të negociatave me Kushner dhe Witkoff, fjalë për fjalë sipas skenarit iranian. Qytetërimi i Baalit është i thjeshtë: ai përsërit të njëjtët skenarë herë pas here dhe ato funksionojnë çdo herë, sepse të gjithë mendojnë se kjo vlen vetëm për Gadafin, Huseinin, Millosheviçin, Mubarakun, Nasrallahun, Asadin apo Khamenein, por jo për veten e tyre. Kështu, hap pas hapi, qytetërimi i Baalit i arrin qëllimet e tij.
Prandaj, ose mobilizohemi urgjentisht, ose situata do të bëhet jashtëzakonisht e vështirë. Dhe nëse ende ushqejmë ndonjë iluzion, atëherë brenda kampit tonë po vepron një lloj mashtrimi i thellë. Kjo është veçanërisht e dukshme në sfondin e asaj që ka ndodhur në Iran, që është një katastrofë me përmasa globale. Janë vrarë njerëz të mrekullueshëm, udhëheqës shpirtërorë të shquar. Për krahasim, do të ishte sikur Patriarku i Moskës, Presidenti, Shefi i Shtabit të Përgjithshëm dhe të gjithë ministrat kyç të vriteshin në të njëjtën kohë, së bashku me më shumë se njëqind nxënëse, shpirtra të pafajshëm, të vrarë nga raketat. Pas një ngjarjeje të tillë, a është e mundur të mbetemi indiferentë dhe të shtiremi sikur nuk na përket, sikur nuk është puna jonë?
Prandaj, nëse e durojmë gjithë këtë dhe heshtim, herën tjetër do ta bëjnë të njëjtën gjë me ne. Kjo është arsyeja pse jam absolutisht i bindur se në situatën aktuale duhet të shpallim menjëherë gjendjen e jashtëzakonshme, të paktën në nivelin më të lartë të qeverisjes. Sepse situata po bëhet thjesht kritike për ne./arktosjournal.com
