ALEXANDER DUGIN
Alexander Dugin mbi arsyen pse ruajtja e thjeshtë çon në humbje.
Herë pas here, mund të krijohet përshtypja se ne po luftojmë thjesht për të ruajtur status quo-në, ose vetëm po zmbrapsim sfidat që po grumbullohen kundër nesh. Kjo është pjesërisht e vërtetë, megjithatë edhe rezistenca reaguese kërkon vullnet. Sikur Rusia të ishte drejtuar nga një udhëheqje tjetër, ajo do të kishte bërë prej kohësh kompromise dhe nuk do të kishte rezistuar apo luftuar, qoftë edhe për hir të status quo-së. Kështu e humbëm BRSS-në (Perandorinë), pastaj hapësirën post-sovjetike dhe filluam të humbnim edhe vetë Federatën Ruse.
Nga ana tjetër, ekziston një plan që na përket neve, dhe ai është vdekjeprurës. Në sytë e Perëndimit kolektiv, braktisja e status quo-së sonë nënkupton copëtimin e Rusisë (zyrtarisht i quajtur “dekolonizim”), ndryshim regjimi dhe shembje të sovranitetit. Ne po i rezistojmë aktivisht kësaj. Qëllimi është ruajtja e status quo-së, në mënyrë që ajo që armiqtë tanë synojnë të na bëjnë të mos realizohet.
Kjo është tashmë gjysma e betejës. Por po bëhet e qartë se kjo nuk mjafton.
Ne duhet të kemi planin tonë — rrugën e ndryshimit të madh.
Këtu, ruajtja e status quo-së është vetëm një pikënisje; nëse këmbëngulet tepër fort për ta mbajtur gjithçka siç është dhe për të bllokuar të gjitha proceset dhe transformimet, kjo mund të shndërrohet vetë në pengesë.
Nuk ka kuptim të kapemi pas botës së vjetër, pas së drejtës ndërkombëtare, apo pas ruajtjes së rendit të vendosur. E gjithë kjo është shembur. Po vjen koha e ndryshimeve radikale — ndryshime në gjithçka. Deri tani, ne shohim vetëm anën e errët, shkatërruese të këtyre ndryshimeve. Dhe kjo është e vërtetë, sepse plani i armiqve tanë ende dominon plotësisht. Ata duan të ndryshojnë gjithçka, ndërsa ne u rezistojmë dhe duam t’i mbajmë gjërat siç kanë qenë, siç janë tani.
Por ne duhet ta shohim këtë ndryshe. Na duhet plani ynë për transformime globale, vektorët dhe drejtimet tona, pikat tona të referencës dhe vlerat e prioritetet e shpallura me zë të lartë dhe me besim.
Aktualisht, në fakt, ne nuk kemi as ideologji, as kulturë, as vizion për të ardhmen. Ne jetojmë nga copëza të së vjetrës — qëndrime sovjetike dhe inercia e viteve të zymta ’90. Elita sunduese është e tillë dhe, për fat të keq, edhe popullsia. Ne po përfundojmë sallatën sovjetike “Olivier”, po rishikojmë filma sovjetikë ose seriale për paligjshmërinë e viteve ’90.
Ajo që nevojitet është diçka krejtësisht tjetër. Njerëzit duhet ta kthejnë fytyrën nga e ardhmja, larg së kaluarës dhe së tashmes, dhe të përfshihen në krijimin e saj.
“Arkitektura sociale” është një term i mirë. Ndërtimi i shoqërisë dhe i shtetit, zgjimi i njerëzve për të marrë pjesë në fatin e tyre — kjo është ajo që duhet të ndërmarrim.
Është një qëllim krejtësisht i gabuar të studiohet shoqëria. Shoqëria duhet të krijohet, të ndërtohet, të formësohet, të edukohet, të zgjohet, të ngrihet dhe të ndriçohet.
Shoqëria nuk formohet vetvetiu; ajo themelohet. Jo domosdoshmërisht nga pushteti — por nga profetë, vizionarë, lajmëtarë, mendimtarë, poetë, nga ata që i japin zë identitetit dhe fatit të saj.
E gjithë kjo nuk ka të bëjë me teknologjitë, por me ontologjitë. Teknologjitë janë të rëndësishme, por nuk janë thelbi. Ato mund të shërbejnë si mjete si të së mirës ashtu edhe të së keqes, të zgjimit dhe të gjumit, të ngjitjes dhe të rënies. Shpëtimi sigurisht që nuk qëndron tek ato. Shpëtimi nuk është as te teknologjia dhe as te teknologët. Shpëtimi është te shpirti, te mendimi, te besimi.
Elitës sonë sunduese dhe udhëheqjes sonë u mungon në mënyrë kritike dimensioni filozofik — reflektimi i thellë dhe i gjithanshëm, bisedat e paqetuara, meditimi dhe zbulesat intuitive. Të gjitha forcat shpenzohen për menaxhimin e përditshëm dhe për ruajtjen e status quo-së. Me këtë mënyrë nuk mund të krijohet apo të paraprihet e ardhmja.
Ndonjëherë autoritetet i drejtohen rinisë, por rinia është ajo që shoqëria e ka bërë — domethënë, ajo që të njëjtat autoritete e kanë bërë. Vetë, pa edukim dhe arsimim, të rinjtë nuk mund të shprehin apo të ndërtojnë asgjë. Ata kanë nevojë për një Ide. Por sigurisht që nuk do ta formulojnë vetë. Me pak fjalë, problemi nuk është rinia. Nga inercia, edhe ata në rastin më të mirë do ta mbrojnë status quo-në dhe në rastin më të keq do të rrëshqasin pasivisht drejt një drejtimi liberal-perëndimor. Kjo nuk funksionon. Nëse rinia edukohet nga njerëz të status quo-së, ajo do të jetë rini e status quo-së. Çështjes duhet t’i qasemi nga ana tjetër — nga e ardhmja. Nuk ka rëndësi se si janë të rinjtë, por se si duhet të jenë. Dhe kjo nuk vendoset prej tyre.
Në një vit të vetëm të presidencës së tij, Trump e shkatërroi status quo-në amerikane. Qoftë kjo e mirë apo e keqe, bota e vjetër nuk ekziston më. Në botën e re, nuk është rezervuar asnjë vend për ne. Që të ekzistojmë, ne duhet të fitojmë. Çfarë do të thotë “të ekzistosh” nuk vendoset nga një zyrtar apo një teknolog, as nga rinia dhe as nga një bartës i pastër i inercisë, por nga një mendimtar.
Rusia ka nevojë për mendim sovran.
Në vend të një status quo-je ku, për fat të keq, nuk ka as edhe një përafrim të shtypur të diçkaje të tillë. Kjo nuk është arsye për t’u dorëzuar; është një ftesë për të filluar më në fund të mendojmë seriozisht./multipolarpress.com
