Calla Mairead Walsh
Ndërsa regjimi i Shteteve të Bashkuara ka deklaruar synimin e tij për të ndërhyrë ushtarakisht në Iran për shkak të trazirave të mbështetura nga jashtë, vetë agjentët federalë amerikanë — çuditërisht jo — po vrasin njerëz të rastësishëm nëpër rrugë.
Skena e vrasjes së Renee Good nga agjentët e Immigration and Customs Enforcement (ICE) në Minneapolis, Minesota, të mërkurën, e përmbys plotësisht narrativën amerikane mbi protestat që u kthyen në trazira në Iran.
Departamenti i Sigurisë Kombëtare (DHS) dislokoi më shumë se 2.000 oficerë në Minneapolis — zona me popullsinë somaleze më të madhe në SHBA — në atë që e quajti operacionin më të madh ndonjëherë të zbatimit të ligjit për emigracionin.
Pasi la fëmijën e saj, Good, një nënë 37-vjeçare, u kap për vdekje në këtë operacion.
Pamjet dhe dëshmitë e dëshmitarëve okularë tregojnë se Good u tha oficerëve se po largohej, më pas ata iu vërsulën automjetit të saj. Ajo nuk përbënte asnjë kërcënim, u përpoq të largohej me makinë dhe u qëllua tri herë në fytyrë. ICE më pas bllokoi ambulancat dhe ndihmën mjekësore që t’i afroheshin, duke e lënë të rridhte gjak deri sa vdiq.
Shtëpia e Bardhë, Departamenti i Sigurisë Kombëtare, ICE dhe politikanë republikanë nisën menjëherë një narrativë të koordinuar për të legjitimuar vrasjen me gjakftohtësi, duke pretenduar se Good ishte një “terroriste e brendshme” dhe një “agjitatore profesioniste”.
Ajo u akuzua se ishte një protestuese e trajnuar për të përplasur qëllimisht oficerët me makinë. Ish-bashkëshorti i saj konfirmoi se ajo nuk kishte asnjë histori përfshirjeje politike dhe se ishte një nënë shtëpie, poete, këngëtare dhe një “e krishterë e përkushtuar”.
Tani qeveria federale po pengon aktivisht hetimin: drejtori i Byrosë së Hetimit Penal të Minesotës deklaroi të enjten se zyra e prokurorit federal e kishte ndaluar të merrte pjesë në hetim dhe se “hetimi tani do të drejtohej vetëm nga FBI-ja dhe BCA nuk do të kishte më akses në materialet e çështjes, provat në vendngjarje apo intervistat hetimore të nevojshme për të përfunduar një hetim të plotë dhe të pavarur”.
Ndërkohë, ligjvënës demokratë, si guvernatori i Minesotës Tim Walz, nuk kanë bërë gjë tjetër veçse të shfaqin indinjatë formale, të kërkojnë hetime të pavarura dhe të dislokojnë Gardën Kombëtare për të shtypur protestuesit — kur mund të përdornin forcat lokale për ta detyruar ICE-n të largohej nga qytetet e tyre.
Guvernatori Walz dislokoi gjithashtu Gardën Kombëtare për të shtypur brutalisht kryengritjen e vitit 2020, pasi policia vrau George Floyd-in vetëm pak blloqe larg vendit ku u vra Good.
Më pak se 24 orë më vonë, agjentët e Customs and Border Patrol (CBP) qëlluan dy emigrantë në Portland, Oregon, pasi i ndaluan, duke kërkuar një anëtar të një “bande” venezuelase, duke përdorur të njëjtën justifikim se viktimat gjoja u përpoqën t’i përplasnin me makinë.
Kjo narrativë po bëhet thelbësore për mbrojtjen e ICE-it ndaj krimeve të saj, sepse patrullat lokale në qytete anembanë vendit ndjekin automjetet e ICE-it, duke paralajmëruar komunitetet për praninë e tyre për të parandaluar rrëmbimet dhe deportimet — një formë veprimi të drejtpërdrejtë që pengon aftësinë e ICE-it për të realizuar atë që mund të përshkruhet vetëm si synimi për të “zbardhur” shoqërinë amerikane dhe për ta shpëtuar atë, sipas vetë DHS-it, nga të qenit “e rrethuar nga Bota e Tretë”. (Sigurisht, janë SHBA-të që po e rrethojnë Botën e Tretë, jo e kundërta.)
Edhe pse është një anomali që në rastin e Minneapolis-it viktima ishte një nënë e bardhë, të shtënat nga ICE dhe policia në SHBA nuk janë aspak të pazakonta: ato janë politikë standarde. Sipas Mapping Police Violence, policia vrau 1.301 persona në SHBA në vitin 2025.
Dhe për Perëndimin imperialist, çdo akuzë që bën kundër armiqve të tij gjeopolitikë është një projeksion, një aktakuzë ndaj vetvetes.
Në Iran, ajo që nisi si protesta paqësore për probleme reale ekonomike u rrëmbye nga regjimet amerikane dhe sioniste dhe u shndërrua në trazira të dhunshme antiqeveritare, ku protestues të armatosur vranë forcat iraniane të rendit, sulmuan spitale, dogjën ndërtesa qeveritare, përdhosën dhjetëra xhami dhe vende të shenjta dhe bënë thirrje për rikthimin e monarkisë së mbështetur nga Izraeli.
SHBA-të dhe Mossadi e pranojnë me krenari përfshirjen e tyre në terren, me ish-sekretarin amerikan të shtetit Mike Pompeo që shkroi në Twitter: “Gëzuar Vitin e Ri për çdo iranian në rrugë. Gjithashtu, për çdo agjent të Mossadit që ecën përkrah tyre.”
Në një postim në persisht në rrjete sociale, Mossadi i inkurajoi traziraxhinjtë të “dilnin së bashku në rrugë. Koha ka ardhur”, duke shtuar se operativët e Mossadit janë me ta “jo vetëm nga larg dhe verbalisht. Ne jemi me [ta] në terren”.
Ndërkohë, protesta paqësore që synojnë forcimin e sovranitetit kombëtar iranian dhe që refuzojnë bashkëoptimin imperialist — si greva e madhe e fundit e punëtorëve në Rafinerinë e Gazit South Pars — injorohen plotësisht nga mediat perëndimore.
Trump, duart e të cilit, sipas fjalëve të Ajatollah Seyyed Ali Khamenei, janë tashmë “të njollosura me gjakun e më shumë se një mijë iranianëve”, ka deklaruar vazhdimisht se nëse qeveria iraniane vret ndonjë “protestues”, SHBA-të do ta sulmojnë Iranin.
Ajatollah Khamenei e demaskoi hipokrizinë e këtij pretendimi, duke vënë në dukje se në Paris, Francë, ka vazhdimisht trazira — dhe imagjinoni si do të reagonte bota nëse Irani do të ndërhynte në to dhe do të mburrej hapur për këtë.
Por këtu nuk bëhet fjalë vetëm për hipokrizi imperialiste. Këto trazira të mbështetura nga jashtë në Iran, paralele por për shkaqe krejtësisht të ndryshme, zbulojnë të vërtetat më të thella për secilin vend:
Në SHBA, protestuesit po luftojnë kundër një regjimi fashist që po kryen gjenocid dhe krime lufte në mbarë botën, ndërsa në Iran, traziraxhinjtë e dhunshëm të mbështetur nga Perëndimi po përpiqen të destabilizojnë vendin nga brenda.
Karakteri i forcave të rendit në secilin vend nuk mund të ishte më i kundërt. Studiuesja e Universitetit të Teheranit, Helyeh Doutaghi, e ndriçoi këtë dallim në analizën e saj nga terreni për grevën në Rafinerinë South Pars, ku punëtorët protestues nuk ishin armiqësorë ndaj forcave iraniane të rendit, por përkundrazi mbroheshin aktivisht prej tyre:
“Në vendet imperialiste, policia funksionon si krahu i brendshëm i perandorisë. Ajo shtyp mospajtimin, kriminalizon rezistencën dhe imponon akumulimin përmes dhunës, veçanërisht ndaj zezakëve, popujve indigjenë dhe komuniteteve të tjera me ngjyrë… Në Iran, Komanda e Zbatimit të Ligjit ekziston në një kontekst rrënjësisht të ndryshëm: një shtet i lindur nga revolucioni popullor, i ekspozuar ndaj dekadave të sanksioneve, atentateve, sabotazheve dhe kërcënimeve të hapura ushtarake.”
Në SHBA, aparati policor u zhvillua nga patrullat e kapjes së skllevërve dhe vigjilentët kolonialë, ndërsa në Republikën Islamike të Iranit ai lindi nga rezistenca popullore ndaj dominimit imperialist dhe klasës së tij neokoloniale bashkëpunëtore.
Ne ndodhemi në një periudhë konflikti global që me të drejtë mund të quhet Lufta e Tretë Botërore. Në fund të fundit, luftërat botërore nuk quhen kurrë të tilla deri pas faktit.
Dhe bastisjet e ICE-it tregojnë se SHBA-të ndodhen gjithashtu në një gjendje lufte të brendshme kundër popullit të vet. Sigurisht, si një entitet kolonial vendbanues, ashtu si Izraeli, vetë ekzistenca e SHBA-së nënkupton një gjendje të përhershme lufte të brendshme kundër popujve indigjenë dhe afrikanë që nga themelimi i saj.
Vrasja e Renee Good tregon se askush — as qytetarët e bardhë amerikanë — nuk është i sigurt nga zjarri i kryqëzuar.
Do të ishte e pasaktë të përshkruhej ndonjë nga përshkallëzimet e SHBA-së — qoftë brenda vendit me ICE-in, apo jashtë tij me sulmet ndaj Nigerisë, Iranit dhe Venezuelës — si jashtë karakterit. Ato janë plotësisht në përputhje me atë që SHBA-të kanë përfaqësuar gjithmonë: gjenocid dhe krime lufte. Prandaj Imam Ruhollah Khomeini i quajti me aq saktësi SHBA-të “Shejtani i Madh”.
Dhe Republika Islamike e Iranit, si dhe lëvizjet e rezistencës që ajo ndihmon të mbijetojnë në mbarë rajonin, përbëjnë mburojën e vetme në botë kundër kësaj barbarie fashiste imperialiste.
Calla Mairead Walsh është një gazetare dhe aktiviste amerikane që së fundmi vizitoi Teheranin si pjesë e një delegacioni mediash të huaja, të ftuar nga Sobh Media Center.
/presstv.ir
