Philip M. Giraldi
Nuk është pa arsye që shumica e botës e urren dhe e dënon sjelljen izraelite, qoftë ajo e matur përmes gjenocidit të pafund në Gaza apo përmes terrorizimit dhe dëbimit të ngjashëm të popullsisë palestineze në Bregun Perëndimor. Izraeli synon të marrë kontroll të plotë mbi Palestinën historike dhe është i gatshëm të bëjë çfarëdo që nevojitet për ta arritur këtë, dhe fatkeqësisht Shtetet e Bashkuara kanë qenë shumë shpesh bashkëpunëtore entuziaste në këtë përpjekje. Përtej kësaj, Izraeli ka bombarduar dhe ka vrarë fqinjët e tij në Liban dhe Siri, duke e nxitur njëkohësisht Uashingtonin të bashkohet në përpjekjen për të sulmuar Iranin dhe për të sjellë ndryshim regjimi në Teheran. Izraeli i aparteidit, i cili e ka shpallur veten ligjërisht dhe etnikisht një shtet hebre, synon ta bëjë këtë realitet duke eliminuar të gjithë jo-hebrenjtë nga territori i tij gjithnjë në zgjerim dhe është i gatshëm të bëjë gjithçka për ta arritur këtë.
Ka diçka disi të çuditshme në ndjenjën e identitetit të shtetit hebre, në faktin se ai nuk e konsideron vrasjen e atyre që nuk janë hebrenj me çfarëdo mjeti të mundshëm si krim, apo, më e rëndësishmja, si mëkat, pavarësisht ndalimit të përfshirë në vetë Dhjetë Urdhërimet e tij. As nuk i konsideron Izraeli marrëveshjet që lidh me vende të tjera si detyruese në çfarëdo mënyre për të dhe për udhëheqësit e tij, siç dëshmohet nga shkeljet e rregullta të dy armëpushimeve që Tel Avivi ka lidhur për Gazën, apo nga sjellja e tij ndaj marrëveshjeve të ngjashme me fqinjët Libanin dhe Sirinë. Në Liban dhe Siri, Izraeli aktualisht po spërkat kimikate “të paidentifikuara”, por me sa duket toksike, mbi tokat bujqësore pranë kufirit për të larguar banorët vendas përmes shkatërrimit të mjeteve të tyre të jetesës. Izraeli bën atë që bën Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara, të cilat ishin garantuese të të gjitha armëpushimeve si dhe të procesit të vazhdueshëm të paqes, nuk thonë asnjë fjalë kur Izraeli i shkel marrëveshjet dhe vazhdon të vrasë më shumë banorë vendas.
Manovra më e fundit e Izraelit është të sjellë një sulm të Shteteve të Bashkuara ndaj Iranit për të shkatërruar aftësinë e atij vendi për të goditur Izraelin, duke e bërë kështu shtetin hebre automatikisht fuqinë ushtarake dhe politike dominuese në rajon. Thuhet se Izraeli e bindi Donald Trumpin disa javë më parë të mos e sulmonte Iranin, sepse kishte shqetësim se Irani, si pjesë e mbrojtjes së tij, do të sulmonte objektiva brenda Izraelit që kishin aftësi të mbështesnin përpjekjen amerikane. Me fjalë të tjera, Izraeli po kërkonte një zgjidhje për Iranin që nuk do ta vinte vetë në rrezik dhe që do t’ia linte barrën Shteteve të Bashkuara. Mund të theksohet se kjo vështirë se është sjellje e përshtatshme për një vend që lavdërohet vazhdimisht si “miku më i mirë dhe aleati më i afërt” i Uashingtonit. Nuk është aspak e tillë, ndërsa Trump dhe politikanët ose janë shumë budallenj ose të korruptuar për ta kuptuar këtë, ose tepër të frikësuar nga Lobi për të reaguar ashtu siç duhet nëse interesi i SHBA-së do të ishte vërtet përparësi në raport me një Iran që nuk e kërcënon Amerikën në asnjë mënyrë.
Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu tani ka kërkuar një takim me Donald Trumpin më vonë këtë javë, që do të ishte takimi i nëntë mes tyre që nga inaugurimi i Trumpit, shumë më tepër se me çdo politikan tjetër të huaj. Netanyahu ka kërkuar të takohet me Trumpin për të diskutuar opsionet për bisedimet indirekte në vazhdim me iranianët. Zyra e Netanyahut publikoi një deklaratë ku thuhej se “kryeministri beson se të gjitha negociatat duhet të përfshijnë kufizimin e raketave balistike iraniane dhe përfundimin e mbështetjes për ‘boshtin iranian’” të Hamasit, Hezbollahut dhe Huthive, të cilët Izraeli i percepton si kërcënimet kryesore ndaj tij.
Në çdo rast, përgjithësisht pranohet se Trump do të bëjë atë që dëshiron Izraeli. Netanyahu gjithashtu do të kërkojë një plan veprimi sipas të cilit SHBA-ja do të sulmojë dhe do të sjellë ndryshim regjimi në Iran, duke neutralizuar njëkohësisht aftësitë e tij sulmuese. Izraeli ndërkohë do të qëndrojë jashtë luftës për të shmangur çdo dëm nga arsenali iranian. Elegante — dhe çdo amerikan i vdekur që do të rezultojë nga kjo formulë, me shumë gjasë në bazat amerikane në rajonin e Gjirit Persik, thjesht do të jetë kostoja e të bërit biznes me Netanyahun, i cili do të largohet nga takimet me Trumpin me një buzëqeshje.
Netanyahu buzëqesh sepse ai gjithmonë fiton kur merret me presidentët amerikanë, ndërsa njëkohësisht i trajton Shtetet e Bashkuara si një rrobë të pistë që mund të hidhet ose të injorohet lehtësisht sa herë që nuk i shërben si burim parash, armësh dhe mbrojtjeje. Vini re shpërfilljen ndaj dëmit të shkaktuar Shteteve të Bashkuara nga komploti Jeffrey Epstein, i cili pa dyshim ishte një operacion i madh shantazhi deri në nivelin presidencial amerikan, i drejtuar nga Mossadi për të ndikuar në mënyrë të favorshme politikat ndaj shtetit hebre. Edhe tani, me shumë dokumente komprometuese të zbuluara, ka rezistencë totale nga regjimi i Trumpit dhe nga demokratët opozitarë për të zbuluar me ndershmëri atë që u bë nga “miqtë tanë të mirë” në Izrael.
Por e kam përshkruar Izraelin si unikisht të keq dhe ka mjaft prova për këtë, përtej mënyrës se si i trajton Shtetet e Bashkuara të Amerikës si një lloj shteti vasal që shërben si burim parash dhe mbështetjeje politike e ushtarake. Siç u përmend më sipër, Izraeli nuk ka respektuar kurrë asnjë marrëveshje që ka bërë me vende të huaja. Gjatë armëpushimit aktual ai ka bllokuar hyrjen e ushqimeve ose barnave, ndërsa ka vazhduar të bombardojë dhe të qëllojë gazanët, duke vrarë afro 600 veta, përfshirë shumë fëmijë. Ndërkohë, larg tërheqjes së ushtrisë nga Gaza, ai ka rritur praninë e tij në Rrip, duke pushtuar rreth 60% të sipërfaqes totale si një zonë sigurie “e verdhë”, me sa duket duke e lënë pjesën tjetër për atë që përfundimisht synohet si Resorti i Gazës i Trumpit ose për kolonët izraelitë që po shfaqen në zonë në numër gjithnjë e më të madh dhe madje po shënojnë vendbanime të reja.
Si një gjest për të treguar një masë përputhjeje me armëpushimin, javën e kaluar Izraeli pranoi të hapë pjesërisht Kalimin Rafah nga Gaza drejt Egjiptit, të cilin e kontrollon, dhe të parët që duhej të kalonin ishin gazanët që vuanin nga lëndime dhe plagë që kërkonin trajtim mjekësor të avancuar. Rreth 22.000 gazanë ishin regjistruar ose ishin rreshtuar për të kërkuar kalim dhe një radhë e gjatë ambulancash nga ana egjiptiane po priste për të ndihmuar. Izraeli më pas e mbylli kalimin pavarësisht angazhimit për ta hapur dhe thuhet se lejoi vetëm 150 gazanë të plagosur të kalonin, ndërsa 50 gazanë që ndodheshin tashmë në Egjipt u lejuan të ktheheshin në shtëpi nga ana tjetër.
Një tjetër histori që po qarkullon është se ushtria izraelite tani ka pranuar se ofensiva e saj shumëvjeçare në Gaza ka vrarë afërsisht 70.000 gazanë, një shifër që po lavdërohet në disa qarqe sepse konsiderohet një vlerësim i ndershëm, edhe pse brutalisht i tillë. Disa besojnë, megjithatë, se kjo synon të nxjerrë një numër më të ulët në mënyrë që shifra reale të mos zbulohet kurrë. Numri 70.000 është shumë më i lartë se ai që ka qarkulluar deri tani në mediat perëndimore të kontrolluara nga sionistët, por është shumë më i ulët se vlerësime të tjera nga burime të besueshme si revista mjekësore britanike The Lancet, e cila e vendos numrin e të vdekurve në 186.000, me shumicën e trupave ende të varrosur nën rrënoja. Disa vlerësime të tjera konservatore besojnë se plot 12% e popullsisë fillestare prej 2 milionë gazanësh është vrarë, që do të thotë rreth 240.000.
Dhe kur flitet për sa i keq është Izraeli, ka edhe një çështje tjetër që mund të merret parasysh. Izraeli ndonjëherë përshkruhet si vendi kryesor në ofrimin e burimeve për zëvendësimin e organeve, një procedurë që ndonjëherë eufemizohet si “mbledhje organesh”. Kjo duket se është e vërtetë, sepse mijëra palestinezë që mbahen pa akuza në burgjet izraelite trajtohen në mënyrë çnjerëzore, përfshirë heqjen e organeve të tyre për qëllime tregtimi nëse vdesin dhe madje edhe kur janë ende gjallë. Dëshmia për këtë sjellje të tmerrshme përbëhet nga trupat e palestinezëve që lirohen nga burgjet dhe u dorëzohen familjeve për varrim. Këta trupa shpesh kanë organet e brendshme të supozuara si të shëndetshme, si dhe korne apo madje edhe lëkurë, të hequra përpara se të kthehen. Organet më pas tregtohen në mbarë botën. Si rezultat, dhurimi i organeve në “Izrael” është ndër më të lartët në botë, pavarësisht disa kufizimeve fetare dhe një popullsie relativisht të vogël.
Pra, këtu e mbyll argumentin tim. Këto nuk janë gjëra që përqafohen nga vende që kanë ndonjë ndjenjë morali ose respektabiliteti. Dhe fatkeqësisht Izraeli është në gjendje të tërheqë pas vetes Donald Trumpin dhe Kongresin e SHBA-së, madje duke e bërë Uashingtonin të bëjë punën e vërtetë të ndyrë kur bëhet fjalë për përballjen me vende si Irani. Por ka shenja se publiku amerikan është lodhur nga e gjithë kjo farsë dhe nga roli i Izraelit në të. Prova vendimtare do të vijë me mënyrën se si do të trajtohet situata me Iranin dhe ne duhet të shohim se çfarë do të ndodhë atje në një ose dy javët e ardhshme./unz.com
Philip M. Giraldi, Ph.D., është Drejtor Ekzekutiv i Këshillit për Interesin Kombëtar, një fondacion arsimor i zbritshëm nga taksat, i cili synon një politikë të jashtme të Shteteve të Bashkuara më të bazuar në interesa në Lindjen e Mesme.
