Opinion

Pse Trump nuk mund ta shpëtojë Izraelin!

Nga: Tim Anderson

Megjithë shfaqjen e dukshme të forcës së Trump në planin cinik “Paqja për prosperitetin”, ai në të vërtetë është duke ndihmuar Netanyahun të shkatërrojë Izraelin, koloninë evropiane në Palestinë.

I dërguari palestinez në Britani, Husam Zomlot tha se njoftimi ishte një “pjesë e teatrit politik” dhe do të shtyjë situatën “mbi shkëmb dhe në aparteid”. Hamas e hodhi poshtë planin si “të pakuptimtë” (RT 2020). Netanyahu, i cili gjithnjë është përqendruar në zgjerimin e “Izraelit të Madh”, tha se shteti sionist i detyrohet me “një borxh të përjetshëm mirënjohjeje” Kushnerit dhe Trump.

Plani “Paqja për prosperitetin” e Trump (“Një vizion për të përmirësuar jetën e popullit palestinez dhe izraelit”) është një version i rishikuar i planit Kushner 2019 (i ashtuquajturi “marrëveshja e shekullit”), i cili ofroi një premtim zhgënjyes të parave me plan afatgjë (kryesisht para arabe të Gjirit) në këmbim të dorëzimit politik. Versioni i ri flet për një “zgjidhje realiste të dy shteteve” sepse “Izraeli tani ka rënë dakord të përcaktojë një shtet të ardhshëm Palestinez” me një statujë të vogël palestineze që përplas shumicën e popullsisë arabe të Palestinës historike në 15% të tokës. Izraeli do të kontrollonte shumicën dërrmuese të Bregut Perëndimor (Shtëpia e Bardhë 2020). Pa fuqi sovrane për pavarësi, kjo qëllimisht rrit status quo-në e një shteti të vetëm.

Plani i fundit i Trump pason një seri iniciativash armiqësore ndaj interesave palestineze dhe siriane: shkeljen e ligjit ndërkombëtar për të njohur Jeruzalemin si një pronë zioniste, shkeljen e ligjit ndërkombëtar për aneksimin e Golanit Sirian, duke u përpjekur të legjitimojë kolonitë e shumta izraelite në Bregun Perëndimor, duke kërkuar (sipas plani i Kushner) një dorëzim i efektshëm palestinez ndaj shtetësisë dhe miratimi i pretendimit të IHRA-së që çdo kritikë anti-Izrael është “raciste” dhe njëkohësisht e paligjshme (IHRA 2016).

Në këtë fazë të historisë së kolonisë, iluzioni 72 vjeçar i një “zgjidhje dy shtetesh” mbetet pengesa kryesore për një Palestinë demokratike. Plani i Trump duket një “përparim” në krahasim me planin Kushner, në përpjekjen për ta mbajtur atë iluzion të gjallë. Për shembull, shumica e hebrenjve liberalë në Sh.B.A ende i qëndrojnë iluzionit të dy shteteve. Por Netanyahu dhe kolegët e tij gjithmonë i kanë dashur të gjitha.

Problemi për sionistët është dyfish më ambicioz: (1) Palestinezët kanë rezistuar, nga lufta guerile dhe duke mos u larguar, dhe tani janë pak më shumë se Izraelitët Hebrenj në Palestinën historike; (2) shkatërrimi i mitit të dy shteteve dhe njohja e përhapur se ekziston vetëm një shtet i vetëm i aparteidit, do të sjellë një kolaps dramatik në legjitimitetin izraelit në të gjithë botën.

Drejtuesit më dinakë sionist e dinë këtë. Ish-kryeministri izraelit Ehud Olmert pranoi se “nëse vjen dita kur zgjidhja dy-shtetesh bie, dhe ne përballemi me një luftë të stilit të Afrikës së Jugut për të drejta të barabarta votimi … Shteti i Izraelit ka mbaruar” (Olmert 2007).

Historikisht, Izraeli si një koloni sektare evropiane, gjithmonë është mbështetur në spastrim thelbësor etnik. Me 3 Dhjetor 1947, ndërsa fushata u intensifikua, udhëheqësi sionist David Ben Gurion i tha partisë së tij besnike se “40% jo-hebrenj në zonat e ndara për shtetin hebre” nuk ishte “një bazë e fortë për një shtet hebre .. vetëm një shtet me të paktën 80% hebrenj është një shtet i qëndrueshëm dhe i zbatueshëm “(Pappe 2006: 76).

Për këtë arsye, ‘Plani Dalet’ i Ben Gurion i marsit 1948 bëri thirrje për operacione “duke shkatërruar fshatrat (duke u vënë zjarrin atyre, duke i hedhur në erë, dhe duke hapur miniera në mbeturinat e tyre) dhe veçanërisht të atyre qendrave të popullsisë që janë të vështira për t’u kontrolluar … Operacionet e kërkuara janë rrethimi i fshatrave, duke kryer një kontroll brenda tyre. Në rast të rezistencës, forcat e armatosura duhet të detyrojnë popullsinë të dëbohet jashtë kufijve të shtetit “(Pappe 2006: 68; Vidal 1997).

Ai plan u realizua dhe paraqiti masakrën e Deir Yassin të 9 Prillit, ku u vranë 107 fshatarë, dhe një seri dëbimesh nga të cilat u shkatërruan 531 fshatra dhe njëmbëdhjetë lagje urbane dhe 800,000 njerëz u kthyen në refugjatë (Pappe 2006: xiii; Vidal 1997).

Megjithatë, përkundër këtij spastrimi etnik, sundimi ushtarak dhe aneksimet, agjensitë izraelite konfirmojnë se popullata aktuale arabe e Palestinës historike (izraelitë arabë plus ata në Bregun Perëndimor dhe në Gaza) është afërsisht e barabartë me popullsinë e izraelitëve hebrenj.

Një raport nga Jeruzalemi në vitin 2011 tregoi se popullsia palestineze e këtij qyteti ishte rritur nga 25.5% në 1967 në 38% në 2009 (AIC 2011: 10, 12). Biblioteka virtuale hebre tregon se hebrenjtë e Izraelit / Palestina e 1948 kanë rënë nga një niveli prej 88.9% në vitin 1960 në 74.7% në 2017 (JVL 2017). Paralelisht, zyrtarë të administratës civile dhe ushtarake të drejtuar nga Byroja Qendrore e Statistikave të Izraelit në territoreve e pushtuara (COGAT) thonë se popullsia arabe e Gazës, Bregu Perëndimor dhe qytetarët arabë të klasës së dytë të Izraelit, së bashku me banorët e aneksit Komuna e Jeruzalemit Lindor, arrin deri në mbi 6.5 milion, rreth të njëjtit numër si “Jehuditë që jetojnë midis Luginës së Jordanit dhe Mesdheut” (Heller 2018).

Për të gjitha përparimet e dukshme të fuqisë izraelite, rezistenca palestineze ka rritur në sferën ndërkombëtare si “kërcënimin demografik” për Izraelin po ashtu edhe paligjshmërinë e kolonisë.

Në atë kontekst, Trump dhe Netanyahu po ndërtojnë një paligjshmëri edhe më ekstreme, duke konsoliduar një shtet më të hapur të aparteidit. Në një raport të porositur për KB disa vjet mbrapa, studiuesit e çështjeve juridike Richard Falk dhe Virginia Tilley (2017), sqaruan se Izraeli ishte bërë tashmë një “shtet aparteid”, që është një krim kundër njerëzimit. Komuniteti ndërkombëtar kishte një përgjegjësi të çmontonte një regjim të tillë, thanë ata.

Richard Falk, i cili kishte qenë një raportues special për Palestinën e pushtuar për KB, tha se Palestina po fitonte betejën e legjitimitetit: “Palestina po fiton atë që në fund të fundit është lufta më e rëndësishme, lufta për legjitimitet, e cila ka shumë mundësi të përcaktojë rezultat politik”. Në kontekstin e betejave antikoloniale, ai vazhdon, duke përmendur Vietnamin, Algjerinë dhe Irakun, “pala me këmbëngulje dhe rezistencë më të madhe, jo pala që kontrollonte fushën e betejës, fitoi në fund” (Falk 2014).

Ironikisht është Autoriteti Palestinez (PA), i paguar dhe i kontraktuar nga SH.B.A. dhe regjimi i Izraelit, që ndihmon të mbajë gjallë iluzionin e dy shteteve. PA bllokon një strategji të qartë dhe të unifikuar palestineze për të shkatërruar Izraelin aparteid në favor të një shteti të vetëm demokratik.

Por aty ku PA ka dështuar, Netanyahu dhe Trump po ia dalin mbanë. Ndërsa zgjerimi izraelit është bllokuar nga rezistenca libaneze në veri dhe rezistenca e Gazës në jug, Netanyahu ka vazhduar me një kolonizim të qëndrueshëm të Bregut Perëndimor, duke minuar çdo përpjekje të shtetit palestinez.

Tani Trump ka shtuar në këtë përpjekje, duke ofruar vetëm gjethen e fikut të një getoje të pafuqishme në një pjesë të vogël të Bregut Perëndimor dhe në Gaza. Përçmimi i Izraelit për njerëzit e Gazës është i qartë. Kjo po kujton zgjidhjen e dështuar të Bantustan Homelands të ofruar për Afrikën e Jugut, pak para se të shembej ai regjim (SAHO 2020). Një aparteid më i hapur në Palestinë do të thotë vdekja e Izraelit. Faleminderit Trump dhe Netanyahu./Gazetaimpakt/iranian/

OPINIONE

INTERVISTA